Εκτύπωση αυτής της σελίδας
22 Ιαν

Νατοϊκή Μακεδονία του Βορρά και του Νότου

Νατοϊκή Μακεδονία του Βορρά και του Νότου

Το Μακεδονικό αν και αντιμετωπίζεται συχνά σαν ένα εθνικό ζήτημα και στις δύο χώρες, αποτελεί στην πραγματικότητα ένα ζήτημα για την διεύρυνση του ΝΑΤΟ και σε δεύτερο χρόνο της ΕΕ

του Παντελή Τσομπανέλλη

 

Η αναβίωση των συζητήσεων σε σχέση με το όνομα της ΠΓΔΜ φέρνει στην επιφάνεια τις μνήμες τις 25ετούς αυτής διένεξης που έχει κατά καιρούς απασχολήσει έντονα τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας. Από τα συλλαλητήρια του 1992 έχει κυλήσει πολύς χρόνος,ωστόσο οι κραυγές και η πολιτική σπέκουλα γύρω από την μοναδικότητα και την ελληνικότητα της Μακεδονίας κρατούν ακόμα. Προσπερνώντας της γελοιότητες που ακούγονται και από τις δυο μεριές των συνόρων για τους απογόνους των αρχαίων Μακεδόνων οφείλουμε να αναζητούμε τις πραγματικές αιτίες πίσω από τον θόρυβο των δύο εθνικιστικών στρατοπέδων.


Όνομα

Η επιχειρηματολογία περί μοναδικών απόγονων των αρχαίων Μακεδόνων αν και στερείται οποιασδήποτε επιστημονικής βάσης χρησιμοποιείται κατά κόρον ένθεν κακείθεν, για να στηριχτεί το δικαίωμα στην αποκλειστική χρήση του ονόματος Μακεδονία. Είναι πραγματικά αδιανόητο μέσα σε μία περίοδο 2500 ετών έντονης κινητικότητας στην συγκεκριμένη περιοχή να αναζητήσουμε έναν συμπαγή πληθυσμό με αδιάκοπες σειρές απογόνων για να στηριχτεί ένας τέτοιος ισχυρισμός. Όσο αστείο και αν είναι το θέαμα των δεκάδων αγαλμάτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην πόλη των Σκοπίων άλλο τόσο είναι  να αναζητείται στήριξη για την ελληνικότητα της περιοχής στον λόγο του Αλέξανδρου του Α' στους Ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο βασιλιάς για να υποστηρίξει πως οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν βάρβαροι υποστήριξε ότι κατάγονται από τους Ηρακλειδείς, γιους του ημίθεου Ηρακλή! Αν τελικά όμως δεν υπάρχουν απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων, εκατέρωθεν της οροσειράς του Βόρα, ποιοι είναι οι πραγματικοί Μακεδόνες; Η μόνη λογική απάντηση είναι: οι κάτοικοι της της περιοχής, η οποία εδώ και χιλιάδες χρόνια ονομάζεται Μακεδονία, εφόσον αυτοί το επιθυμούν. Αυτό όμως αφορά και τους Βόρειους γείτονές μας. Βέβαια το ζήτημα δεν είναι ένα διαγώνισμα Ιστορίας όπου αναζητούμε την σωστή λύση, αλλά ένα πρόβλημα που συνδέεται με τους εθνικιστικούς μύθους των Βαλκανίων, την πολιτική τους εκμετάλλευση και βασικά, τον Νατοϊκό παράγοντα. 

Είναι το όνομα μια δικαιολογία για να χάσουμε την Χαλκιδική;

Απειλή

Συχνά λέγεται ότι το ζήτημα της ονομασίας είναι ένας πολιορκητικός κριός ώστε να στηριχτούν εδαφικές διεκδικήσεις για το ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας. Πραγματικά συχνά έχουν ακουστεί από αξιωματούχους της Κυβέρνησης της ΠΓΔΜ υποσχέσεις για την "απελευθέρωση" των εδαφών της Ελλάδας και την επιλογή της Θεσσαλονίκης σαν νέα πρωτεύουσα του "Μακεδονικού" κράτους. Είναι αλήθεια ότι η δεκαετής Κυβέρνηση Γκρουέφσκι πόνταρε στον Μακεδονικό εθνικισμό, γεμίζοντας μάλιστα την πόλη των Σκοπίων με αγάλματα αρχαιοελληνικής αισθητικής. Από την άλλη βέβαια κόντεψε να οδηγήσει την χώρα του σε εμφύλιο καθώς η αλβανική μειονότητα, η οποία είναι η πρώτη η οποία καταπιέζεται από αυτόν τον εθνικισμό αντέδρασε δυναμικά οδηγώντας σε κυβερνητική αλλαγή, με τον μετριοπαθή Ζάεφ να φαίνεται διατεθειμένος να αναθεωρήσει πολλά στοιχεία της περιόδου Γκρουέφσκι, με πρώτη κίνηση το γκρέμισμα των αγαλμάτων. Ωστόσο θα πρέπει εδώ να παραδεχτούμε αφενός ότι ήταν η ελληνική σκληρή στάση η οποία οδήγησε τους εθνικιστές στην εξουσία της ΠΓΔΜ και αφετέρου ότι η απειλή από μία χώρα η οποία κατέχει όλα κι όλα 6 επιθετικά ελικόπτερα και πανάρχαια οπλικά συστήματα, αποτελεί ένα αστείο. 

Σαν αστείο άλλωστε το αντιμετωπίζουν και οι μεγάλοι, ελληνικών συμφερόντων, επιχειρηματικοί όμιλοι οι οποίοι επενδύουν στην περιοχή. Πάνω από 400 ελληνικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στην ΠΓΔΜ μεταξύ των οποίων ο ΑΚΤΩΡ, η ΣΙΔΕΝΟΡ, ο ΤΙΤΑΝ και τα ΕΛΠΕ. Τα τελευταία μάλιστα ελέγχουν ουσιαστικά την αγορά πετρελαίου της γειτονικής χώρας αφού αποτελούν, με μεγάλη διαφορά, τον μεγαλύτερο προμηθευτή πετρελαίου της χώρας. Μπορείς πραγματικά να απειλείς την χώρα η οποία ελέγχει τα καύσιμα και τον κατασκευαστικό τομέα σου;

Αν οι ίδιοι οι γείτονες δεν μπορούν και δεν θέλουν να αμφισβητήσουν τα σύνορα μήπως μπορεί κάποιος άλλος;

ΝΑΤΟ

Το Μακεδονικό αν και αντιμετωπίζεται συχνά σαν ένα εθνικό ζήτημα και στις δύο χώρες, αποτελεί στην πραγματικότητα ένα ζήτημα για την διεύρυνση του ΝΑΤΟ και σε δεύτερο χρόνο της ΕΕ. Μετά τη λήξη του εμπάργκο, το 1995, το μόνο πρόβλημα που προέκυψε από αυτό το ανοιχτό ζήτημα, ήταν το βέτο του Καραμανλή το 2008 και η μη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Ο άγνωστος Χ ο οποίος ισχυρίζονται διάφοροι ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει τους γείτονες για να αμφισβητήσει τα σύνορά μας, είναι ο ίδιος οργανισμός ο οποίος καίγεται να λύσει το ζήτημα. Το γεγονός ότι πιέζει μέσο του ΟΗΕ, έχει απλά να κάνει με τον ρόλο που επιλέγει να παίζει ο ΟΗΕ. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο νυν διαμεσολαβητής του ΟΗΕ, Μάθιου Νίμιτς ήταν ο πρώην απεσταλμένος του Λευκού Οίκου στις διαπραγματεύσεις. Σε κάθε περίπτωση η τακτική του διαίρει και βασίλευε που εφαρμόζει το ΝΑΤΟ στην περιοχή θα έπρεπε να είναι στο επίκεντρο της συζήτησης, αντί για την εθνικιστική μυθολογία που προβάλλει η κάθε πλευρά. Άλλωστε όποτε το ΝΑΤΟ θέλησε να αλλάξει κάποιοα σύνορα δεν μπήκε στον κόπο να ψάξει για επιχειρήματα. Εδώ έρχεται ο ρόλος της, πληγωμένης, Αριστεράς


Αριστερά

Η Αριστερά μπήκε στο παιχνίδι του Μακεδονικού έχοντας φάει γκολ από τα αποδυτήρια. Η στήριξη του Συνασπισμού στα συλλαλητήρια του 1992 και η επίθεση του στο ΚΚΕ για την αντίθεση του δείχνουν ότι η ήττα της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης είχε δραματικά αποτελέσματα στην τοποθέτηση ενός κομματιού της Αριστεράς. Η ηττοπάθεια έφερε υιοθέτηση των επιχειρημάτων του αντιπάλου και σύρσιμο σε μία συζήτηση που σε τίποτα δεν είχε να κάνει με την διεθνιστική ματιά της Αριστεράς. Σήμερα βρισκόμαστε πάλι στον αντίκτυπο μιας μεγάλης ήττας και ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα ίδια ζητήματα. Θα κάνουμε το ίδιο λάθος αν επιλέξουμε να συμμετέχουμε στη συζήτηση με τους όρους που μπαίνει από Κυβέρνηση και αντιπολίτευση και ακόμα μεγαλύτερο λάθος να προσεγγίσουμε μια "εθνικά υπερήφανη" στάση με "αριστερή" σκοπιά. Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι να βάλουμε στην ζυγαριά τους 2 εθνικισμούς και να διαλέξουμε τον πιο light, αλλά να αναδείξουμε τις επιπτώσεις του νατοϊκού ελέγχου της γειτονιάς μας. Ένα ζήτημα που εν τέλει μπορεί να συζητηθεί και να λυθεί ανάμεσα στις δύο χώρες, ειδικά με την νέα Κυβέρνηση Ζάεφ, ώστε να τονωθεί η φιλία των δύο λαών, επιχειρείται να λυθεί εκβιαστικά εν όψη μίας νατοϊκής διεύρυνσης. Οι μετρ της επαναχάραξης των συνόρων παρουσιάζονται σαν εγγυητές της φιλίας και της συνεργασίας των δύο χωρών. Η Αριστερά οφείλει να αναδείξει αυτή την συζήτηση, αφήνοντας τα βαφτίσια για τους "νονούς".