Brigada

31 Μαρ

Κείμενο συμβολής του Αριστερού Ρεύματος Νεολαίας στο διήμερο Πανελλαδικό της Αριστερής Ενότητας (31 Μαρτίου- 1 Απριλίου)

Αντ' αυτού, η φοιτητική Αριστερά πρέπει και οφείλει να βρει τις προυποθέσεις ώστε καταρχάς ο φοιτητικός συνδικαλισμός να υπάρχει ως έννοια την επόμενη δεκαετία και δεύτερον να καταφέρει να εμπλέξει με μαζικούς την πλειοψηφία της νεολαίας, η οποία αντικειμενικά δέχεται μια ολομέτωπη ταξική επίθεση.

Βαδίζουμε στον 10ο χρόνο της μεγάλης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού και στον 8ο χρόνο της εφαρμογής των μνημονιών και των πολιτικών λιτότητας που έχουν επιβληθεί στη χώρα μας. Σε μία περίοδο όπου η εργατική τάξη έχει χτυπηθεί αλύπητα, τα μικρομεσαία στρώματα έχουν προλεταριοποιηθεί βίαια και η γενιά μας καλείται να ζήσει με χειρότερους όρους από τις προηγούμενες γενιές, είναι καθήκον μας ως Αριστερά να αντισταθούμε, να τολμήσουμε και να αγωνιστούμε.

 

Η επίθεση που δέχεται η κοινωνία δε θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο και το χώρο των Πανεπιστημίων. Το νεοφιλελεύθερο δόγμα όπως έχει διαμορφωθεί από τη συνθήκη της Μπολόνια είναι το εφαλτήριο της επίθεσης στο δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της ανώτατης εκπαίδευσης. Συγκεκριμένα, την ίδια ώρα που τα κονδύλια για την Παιδεία μειώνονται δραματικά, την ίδια ώρα που τα Ιδρύματα υποχρηματοδοτούνται και υποστελεχώνονται, η ιδιωτική πρωτοβουλία πραγματοποιεί μια λυσσαλέα προσπάθεια προκειμένου να διεισδύσει και πλέον να ριζώσει στα Πανεπιστήμια. Οι παρεμβάσεις των επιχειρήσεων και των εργολαβιών, οι ταξικοί φραγμοί που ορθώνονται στις περιπτώσεις της φοιτητικής μέριμνας και των υψηλών διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, είναι λίγα μόνο από τα παραδείγματα που πιστοποιούν πως ο νεοφιλελευθερισμός έχει μετατρέψει την Παιδεία από αγαθό για τους πολλούς σε εμπόρευμα για λιγότερους και εκλεκτούς. Παράλληλα, τα επαγγελματικά δικαιώματα βρίσκονται στο στόχαστρο καθώς το πτυχίο στις μέρες μας δεν αποτελεί επαρκής προυπόθεση για εύρεση εργασίας πάνω στο αντικείμενο σπουδών μας, και οι φοιτητές βρίσκονται σε μία κατάσταση συνεχούς επανακατάρτισης και επανειδίκευσης.

Δε θα μπορούσαμε βέβαια να παραλείψουμε και τις επιπτώσεις του νεοφιλελεύθερου δόγματος, όπως αυτό ανάγεται και στην ιδεολογική σφαίρα και διαπερνά τους φοιτητές και τις φοιτήτριες ως κυρίαρχη ιδεολογία. Η εμπέδωση του TINA, η εξατομίκευση, ο σκληρός συντεχνιασμός, ο κοινωνικός κανιβαλισμός, η αποστροφή προς κάθε τι συλλογικό και προφανώς η απαξίωση του φοιτητικού συνδικαλισμού, είναι αναμφισβήτητα δεδομένα. Θα μπορούσαμε να πούμε πως ένας από τους βασικούς στόχους της φοιτητικής Αριστεράς στο σήμερα δεν θα πρέπει να είναι γενικά και αφηρημένα να διερωτάται τι είδος φοιτητικού συνδικαλισμού θέλει (προφανώς και κάνουμε λόγο για το ψευτοδίλημμα των περίφημων παλαιών και νέων μοντέλων παρέμβασης που δυστυχώς και εμάς πολλές φορές μας έχει απασχολήσει με παραλυτικό τρόπο στο παρελθόν). Αντ' αυτού, η φοιτητική Αριστερά πρέπει και οφείλει να βρει τις προυποθέσεις ώστε καταρχάς ο φοιτητικός συνδικαλισμός να υπάρχει ως έννοια την επόμενη δεκαετία και δεύτερον να καταφέρει να εμπλέξει με μαζικούς την πλειοψηφία της νεολαίας, η οποία αντικειμενικά δέχεται μια ολομέτωπη ταξική επίθεση.

Σ' αυτό το σημείο λοιπόν μπαίνουν και τα μεγάλα ερωτήματα : «Καλά όλα αυτά, αλλά επί του πρακτέου τι κάνει οι φοιτητική Αριστερά και τι κάνουμε εμείς ως ΑΡΕΝ» ;

1. Η Αριστερή Ενότητα πρέπει να συνεχίσει αμείωτα τον αγώνα μιας ανάλυσης που έχει για το φοιτητικό συνδικαλισμό εδώ και μία δεκαετία και παραπάνω, αυτόν της σύνδεσης του ειδικού με τη μεγάλη εικόνα. Κόντρα σε λογικές φοιτητικοκεντρισμού όσο και σε λογικές μαξιμαλισμού και βερμπαλισμού, η ΑΡΕΝ θα πρέπει ανά τις σχολές που παρεμβαίνει σε πρώτη φάση να μπορεί να είναι η εγγυήτρια δύναμη που θα συσπειρώνει τον φοιτητικό σύλλογο πάνω σε απτά και υλικά αιτήματα. Το χρέος μας όμως δεν τελειώνει εκεί. Στόχος μας πρέπει να είναι η πολιτικοποίηση των Φ.Σ . Προφανώς, πολιτικοποίηση για εμάς δεν σημαίνει να καλούμε τον Φ.Σ σε κάθε γενική συνέλευση ψηφίζει για την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την κατάργηση της αστυνομίας. Μπορούμε και πρέπει να εντάσσουμε στην αφήγησή μας την επίθεση που δέχεται το Πανεπιστήμιο με τη συνολικότερη επίθεση που δέχεται η ελληνική κοινωνία και ο κόσμος της εργασίας και μ' αυτόν τον τρόπο βγαίνοντας από το καβούκι του Πανεπιστημίου, να συνδεόμαστε με τα τοπικά και τα κοινωνικά κινήματα που ανοίγουν κατά τόπους ή στο κεντρικοπολιτικό πεδίο ( βλέπε το κίνημα κατά των πλειστηριασμών ). Αντικειμενικά, η νεολαία μπορούσε να σηκώσει φοιτητικό κίνημα είτε φέρνοντας τα αιτήματά της στην επιφάνεια (βλέπε κίνημα του 06-07) είτε καταφέρνοντας να εμπλακεί με την κεντρικοπολιτικά φλέγοντα προβλήματα της εκάστοτε συγκυρίας απαντώντας καθοριστικά (βλέπε κίνημα 114, Πολυτεχνείο).

2. Η δικτύωσή μας θα πρέπει τον επόμενο καιρό να σηκώσει σθεναρά το θέμα της εργασιακής μας προοπτικής ως πληττόμενης νεολαίας. Σε καιρούς που οι συντάξεις που συντηρούν ολόκληρες οικογένειες μειώνονται, σε καιρούς που οι γονείς πολλών συμφοιτητών μας είναι άνεργοι, πλέον πρέπει να αναγνωρίσουμε πως στο χώρο των Πανεπιστημίων η κρίση έχει δημιουργήσει μία νέα ταυτότητα φοιτητή, αυτή του φοιτητή-εργαζομένου. Ολοένα και περισσότεροι συμφοιτητές μας ως νέοι εργαζόμενοι διαμορφώνουν ένα κοινωνικό μλποκ μιας «νέας εργατικής τάξης» νέας όχι τόσο όσον αφορά την ηλικία αλλά ως προς τις εργασιακές σχέσεις. Ως δικτύωση λοιπόν της ριζοσπαστικής αριστεράς υποχρεούμαστε να βρούμε αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο που δουλεύει κάτω από τις συνθήκες της ακραίας εργοδοτικής αυθαιρεσίας, τον κόσμο που δουλεύει για μισθούς - χαρτζιλίκια, τον κόσμο που δυσκολεύεται να ολοκληρώσει τις σπουδές του και μαζί με αυτόν τον κόσμο να αντιστρέψουμε το σύνθημα «να κοιτάξουμε και λίγο τη ζωή μας» στο «να αλλάξουμε τις ζωές μας».

3. Ως Αριστερή Ενότητα, μετά το καλοκαίρι του 2015 δημιουργήσαμε μια μεγάλη τομή για τα δεδομένα της φοιτητικής Αριστεράς. Συγκεκριμένα, ήμασταν από τους πρώτους που συνειδητοποιήσαμε την αξία της μετωπικής πολιτικής στους χώρους των Πανεπιστημίων και μαζί με τους συντρόφους από το ΑΡΔΙΝ και τα ΕΑΑΚ ανοίξαμε το διάλογος για μια ουσιαστική επαναθεμελίωση και ανασύνθεση της φοιτητικής Αριστεράς. Σ' αυτό το πλαίσιο προσπαθήσαμε και ακόμη προσπαθούμε, παρά τις όποιες δυσκολίες συναντάμε από μερίδα των ΕΑΑΚ, να μπούμε σε μια διαδικασία κοινών σχημάτων, κοινής παρέμβασης τα οποία κατέληξαν και στην κοινή κάθοδο στις εκλογικές αναμετρήσεις με τη δημιουργία της Αριστερής Ανατρεπτικής Συνεργασίας. Για εμάς ως Αριστερό Ρεύμα, η ΑΡΕΝ θα πρέπει το επόμενο διάστημα να επιμείνει στη λογική της μετωπικής πολιτικής με τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις, να εμπλέκει νέο και ανένταχτο κόσμο σε τέτοια ενιαιομετωπικά αριστερά εγχειρήματα τα οποία μπορεί να μη συμφωνούν σε όλα, συμφωνούν όμως στα απολύτως βασικά και κυρίως αντιλαμβάνονται ότι ο εχθρός δεν είναι ο άλλος αριστερός αλλά το μνημονιακό, αντιδραστικό και αντιεκπαιδευτικό μπλοκ. Πάνω σ' αυτή τη λογική λοιπόν, οφείλουμε να δίνουμε χτυπήματα από κοινού, να αναβαθμίσουμε και να παγιώσουμε ένα μοντέλο κοινής παρέμβασης, κοινών σχημάτων, κοινών εκδηλώσεων και συντονισμού με τους συντρόφους του ΑΡΔΙΝ και των ΕΑΑΚ. Με λίγα λόγια, όσοι είμαστε πρόθυμοι πρέπει άμεσα να τολμήσουμε και να προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να καταλήξουμε στο μοντέλου του «ένα ριζοσπαστικό αριστερό σχήμα ανά κοινωνικό χώρο».

Είναι γεγονός ότι η γενιά η δικιά μας και κυρίως οι γενιές που έρχονται κινδυνεύουν να ενσωματωθούν σ' έναν ιδιότυπο «μεταμνημονιακό μικροαστισμό» δηλαδή έχουμε να κάνουμε για γενιές που η ενσωμάτωση του TINA, η απουσία μιας συνολικότερης εναλλακτικής πρότασης φιλολαικής υπέρβασης της κρίσης τείνουν να χαρακτηρίσουν το μνημόνιο ως κάτι παγιωμένο, θέσφατο που έχουμε ως δεδομένο και από εκεί και πέρα ξεκινάμε την πολιτική μας ανάλυση και δράση. Επειδή όμως η εξατομίκευση, η αποστράτευση, η ηττοπάθεια, το ζοφερό μέλλον της ανεργίας, της επισφάλειας και της μετανάστευσης είναι ασυμβίβαστες έννοιες με τις ιδέες και το όραματά μας, οφείλουμε βγούμε δυναμικά στο προσκήνιο, με το ηθικό του γκρεμιστή που στη συνέχεια θα γίνει ο χτίστης, συνειδητοποιώντας πως πλέον δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις και μέσοι δρόμοι. Τελικά, θα επιλέξουμε τη ρήξη ή την υποταγή;

 

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.