Brigada

24 Απρ

Τότε που ζούσαμε

Και όντως δε πάει άλλο, όταν η πόλη μας μετατρέπεται σε ένα εκτεταμένο γκέτο, με κόκκινες και γκρίζες περιοχές. Εκεί που δε πάει όμως άλλο, είναι όταν σηκώνεις χέρι στον πιο αδύναμο και απέναντι στον ισχυρό νιώθεις μικρός και μαζεμένος.

της Εύας Μάντζαρη

"Και μολοταύτα δε θέλω να πω πώς δεν υπήρξαν φαινόμενα μισοξενίας και στον τόπο μου. Θα είταν έξω από τα όρια της ανθρώπινης φύσης. Και μη δα δεν είταν μισοξενία και κείνος ο ακατανόητος τοπικιστικός σωβινισμός των διανοούμενων μας; Πλην έφριξα κάποτε όταν βρέθηκα σε μια εκδρομή στη Βυτίνα της Πελοπόνησσος κι άκουσα μια γυναίκα να φοβερίζει το νιάνιαρο της "πως θα έρθει ο πρόσφυγας να σε πάρει" και κείνο να κατουριέται από το φόβο του.
Την θεριωδία στο τόπο μας την ασκούσανε "ειδικοί" κι είταν θεριωδία ποιότητας. Σε καμιά γωνιά του νησιού μας δε θα πουν στο παιδί τους πως θα το πάρει ο πρόσφυγας. Υπάρχει μια αδίδαχτη ψυχική και πνευματική καλλιέργεια. Και τους πολιτικούς φανατισμούς αργότερα υποκίνησαν ξενομερίτες, εισαγγελέηδες, δικαστές, νομάρχες και χωροφύλακες. Γι' αυτό λοιπόν λένε οι Μυτιληνιοί στο παιδί τους: "θα σε πάρει ο χωροφύλακας". "

-Τότε που ζούσαμε, Ασημάκης Πανσεληνός
Εκδόσεις Κέδρος 1974

 

Για όποιον και όποια βρέθηκε στο νησί της Λέσβου (τουλάχιστον τον τελευταίο χρόνο) και είχε την ευκαιρία να μιλήσει με κάθε λογής κάτοικο του νησιού, τα  επεισόδια της Κυριακής δεν ήρθαν σαν κεραυνός εν αιθρία.

Εδώ και εφτά συνεχόμενα χρόνια, η Λέσβος στάθηκε να γίνει η γέφυρα ελευθερίας για τον άμαχο πληθυσμό της Συρίας, για τους κυνηγημένους από πολέμους και εχθροπραξίες της Μέσης Ανατολής, για τους φτωχούς εργάτες του Μπαγκλαντές και του Μαρόκου, για τις καταπιεσμένες γυναίκες των φτωχότερων χωρών Ανατολής και Αφρικής. Ο φράχτης του Έβρου στέκεται από τότε, ως ένα από τα βασικά εμπόδια των προσφύγων και των μεταναστών για τον "Παράδεισο στη Δύση". Όσο οι εχθροπραξίες συνεχίζονται, από την ίδια την Δύση, δεν υπάρχει κάποιος μαγικός τρόπος, ώστε αυτοί οι άνθρωποι να μη ψάχνουν έξοδο διαφυγής από το θάνατο.

Ο λαός της Λέσβου, εν μέσω capital controls και διαρκούς κλίματος οικονομικής και πολιτικής αβεβαιότητας, σήκωσε στις πλάτες τους μία βαριά ιστορία, όπως είχε σηκώσει πολύ παλιότερα με την μικρασιατική καταστροφή. Στο έδαφος της βρίσκονται σύγχρονοι μαζικοί τάφοι που ανοίγονταν με μπουλντόζες και φτάσαν να είναι τόσοι πολλοί που δε χωρούσανε στα νεκροταφεία.

Αν και το 'χουμε ξαναπεί, οι αριθμοί παραμένουν οι πιο σκληροί κριτές, αφού όλα αυτά τα χρόνια η Μυτιλήνη δέχθηκε την μεγαλύτερη κίνηση ανθρώπινου πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο.

Στο κλίμα αυτό, όπως ήταν αναμενόμενο, πολλές ήταν οι προσωπικότητες που περάσαν από το νησί. Πάπας Φραγκίσκος, πρωθυπουργοί, υπουργοί, επιτροπάδες και βουλευτές. Το νησί έβαζε τα καλά του, οι πρόσφυγες στη Μόρια και τον Καρά Τεπέ, οι κάτοικοι στα σπίτια τους ή στους δρόμους να υποδεχθούν τους μουσαφίρηδες. Σε όλα αυτά τα περάσματα, οι τοπικοί άρχοντες "να κρούουν των κώδωνα του κινδύνου", πως η κατάσταση δεν πάει άλλο.

Ο δήμαρχος Σπύρος Γαλληνός, ενώ απο τη μία έτρεχε από τη μία τελετή βράβευσης, για το ανθρωπιστικό του έργο, στην άλλη, ταυτόχρονα συμμετείχε και καλούσε το Λεσβιακό λαό σε κινητοποιήσεις που βγάζανε ως συμπέρασμα πως η αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά του Βορ. Αιγαίου συνδέεται με την "ισλαμοποίηση" και "την επέλαση των βαρβάρων" (!) . Δεν αποτελεί, επομένως, έκπληξη η δήλωση του για τα επεισόδια της Κυριακής: «Μην κάνετε το τραγικό λάθος να θεωρείτε ότι το αίτημα της αποσυμφόρησης του νησιού και της απελευθέρωσης της πλατείας Σαπφούς προερχόταν από ακραία στοιχεία. Ήταν ένα πάνδημο αίτημα όλων των πολιτών της Λέσβου, οι οποίοι ένιωθαν και νιώθουν απροστάτευτοι μπροστά στην κατάληψη δημόσιων χώρων, τις καθημερινές κλοπές και τις συχνές συγκρούσεις στις περιοχές γύρω από το ΚΥΤ Μόριας αλλά και στην πόλη της Μυτιλήνης.»

Καταδικάζοντας, ταυτόχρονα και αναμενόμενα, την βία από όπου κι αν προέρχεται, αναφέροντας φυσικά μόνο μία μονομερή εγκληματική συμπεριφορά που υπάρχει στο νησί (δυστυχώς και όπως είναι αναμενόμενη με κάθε εξαθλίωση), αγνοώντας τη βία που διαπράχθηκε την Κυριακή το βράδυ και κατέστρεψε αναίτια δημόσια και ιδιωτική περιουσία, απειλούσε γυναίκες και παιδιά ότι θα τους "κάψουν ζωντανούς" και προσπάθησε να το κάνει πράξη. Δυστυχώς, όσο και να χτυπιέται για το αντίθετο ο κος Γαλληνός, παίρνει μία ξεκάθαρη στάση δικαιολογώντας τέτοιου είδους πρακτικές στη λογική ότι η κατάσταση δε πάει άλλο. Το ακόμα πιο δυστυχές είναι πως κάθε λογής αρμόδιοι, και υπεύθυνοι διαχείρησης αυτής της κρίσης, έχουν χρησιμοποιήσει ξενοφοβικό λόγο, για να φορτώσουν προβλήματα που έχουν προκύψει από πολιτικές που έρχονται από τα πάνω, χωρίς ποτέ αυτές να βάλλονται ευθέως (είτε λέγονται Ευρωπαϊκές επιταγές, είτε ολιγωρίες και κενά του κρατικού μηχανισμού).

Και στο ότι η κατάσταση δε πάει άλλο θα συμφωνήσουμε όλοι και όλες.

Το καλοκαίρι του '15 δε πήγαινε άλλο, βλέποντας τις αγαπημένες παραλίες του νησιού μας, στις οποίες μάθαμε να κολυμπάμε, να γεμίζουνε σωσίβια και άψυχα κορμιά, και η Ελλάδα να παραμένει ο δεύτερος βασικός χρηματοδότης του ΝΑΤΟ μετά τις ΗΠΑ.

Δε πήγαινε άλλο, όταν το νοσοκομείο Μυτιλήνης, διαρκώς υποστελεχωμένο, έκανε απέλπιδες προσπάθειες να στηρίξει την ανθρωπιστική κρίση που λάμβανε χώρα και να παρέχει την καλύτερη δυνατή ποιότητα περίθαλψης που αξίζει σε όλους τους κατοίκους του νησιού, ανεξαιρέτως.

Δε πήγαινε άλλο, όταν τα χωριά ερημώνανε, αφού η δουλειά στη γη και τα ζώα μπορούσε να γίνει μόνο για χόμπι και όχι για βιοπορισμό και το οποιοδήποτε άλλο ερέθισμα έπρεπε να υπάρξει μόνο με κόπο και μεράκι πραγματικό.

Δε πήγαινε άλλο, όταν στοιβάζοντας 2500 ανθρώπους να περιμένουν σε ουρά από τις 6 μέχρι 10 το μεσημέρι για ένα κομμάτι ψωμί και ένα ποτήρι γάλα, περιμέναμε πως δε θα χάσουν την ανθρώπινη φύση τους και δε θα αποκτηνωθούν, ώστε τα ναρκωτικά και η παραβατική συμπεριφορά να αποτελούν την μόνη διέξοδο.

Και δε πήγαινε άλλο, όταν κάναμε τα στραβά μάτια για τη νεολαία του νησιού που αντιμετωπίζοντας παρόμοιες συνθήκες ανεργίας και φτωχοποίησης, βρίσκοντας μόνη λύση ακριβώς την ίδια συμπεριφορά.

Δε πήγαινε άλλο, όταν τα προσφυγόπουλα είχαν ως μόνη διαφυγή από βρεγμένες και τρύπιες σκηνές, μία σχολική αίθουσα και ένα σχολικό προαύλιο και βρέθηκαν κάποιοι να τα αποκλείσουν με λουκέτα στις πόρτες σχολείων, που άλλοτε είχαν δεχθεί άλλα προσφυγόπουλα.

 Δε πήγαινε άλλο, όταν η διασύνδεση των νησιών του Βορ. Αιγαίου βασιζότανε στις κερδοφοριακές ορέξεις του κάθε κου Βγενόπουλου και δε πήγαινε άλλο όταν το αεροδρόμιο ξεπουλήθηκε στη Fraport και δεν ακούστηκε ούτε κιχ.

Και όντως δε πάει άλλο, όταν η πόλη μας μετατρέπεται σε ένα εκτεταμένο γκέτο, με κόκκινες και γκρίζες περιοχές. Εκεί που δε πάει όμως άλλο, είναι όταν σηκώνεις χέρι στον πιο αδύναμο και απέναντι στον ισχυρό νιώθεις μικρός και μαζεμένος.

Nαι αυτό δε πάει άλλο, και είναι το μόνο πράγμα που μαθαίνεις μεγαλώνοντας και ζώντας σε αυτό το νησί. Πως στην κακιά τη ρίζα δε φέρεσαι σα μικράνθρωπος, αλλά τη μασάς, την καταπίνεις και μεγαλώνεις μαζί της, μέσα από αυτήν να γίνεις άνθρωπος, όχι για σένα, αλλά για εκείνον που θα έχει την ατυχία να βρεθεί σε μια χειρότερη μοίρα από σένα. Μαζί να παλέψεις πλάι του, να γίνει προκοπή καλύτερη για όλους και όλες, κι όχι να μαλώνεις για το ξεροκόμματο που θα σου πετάξουν, μια στις τόσες,  για ποιος θα το "πρωτοχορτάσει".

Αν λοιπόν, φοβόμαστε τόσο την "άλωση από ξένους" και "βαρβάρους" θα επιτρέψουμε στο βάρβαρο τέρας της ΕΕ και του νεοφιλελευθερισμού να ξεβράσει ότι με κόπο και πόνο θάψαμε στα χώματα του νησιού και να ξεγράψει την παράδοση μας;

Πως "Σε καμιά γωνιά του νησιού μας δε θα πουν στο παιδί τους πως θα το πάρει ο πρόσφυγας."
Οι Μυτιληνιοί στο παιδί τους, θα συνεχίσουν να λένε πως θα το πάρει ο χωροφύλακας.

 

*η φωτογραφία είναι του Μιχάλη Μπάκα και απεικονίζει το άγαλμα της Μικρασιάτισσας μάνας στην Επάνω Σκάλα Μυτιλήνης, το Σεπτέμβρη του 2015

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.