Brigada

13 Μαϊ

Η Ελλάδα προ των ευθυνών της

Δεν χωράει αμφιβολία πως ο ΣΥΡΙΖΑ σε αγαστή συνεργασία με την εγχώρια ελίτ έχει επιλέξει να διαδραματίσει τον ρόλο του λακέ και του μαντρόσκυλου της περιοχής για το αμερικανοβρεττανικό στοιχείο, θεωρώντας πως αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει για τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης.

του Αλέξανδρου Μαραγκάκη

Τον περασμένο Μάρτιο συμπληρώθηκαν 7 ολόκληρα χρόνια από τη στιγμή που η Συρία μπήκε στη δίνη του εμφυλίου πολέμου. Ενός πολέμου που έχει περάσει από πολλές διακυμάνσεις και έχει απασχολήσει σύσσωμη τη Διεθνή Κοινότητα και τις μεγαλύτερες καπιταλιστικές δυνάμεις του πλανήτη.

Ωστόσο, καθώς το συριακό ζήτημα βρίσκεται στη μόνιμη πυριτιδαποθήκη της Μεσογείου, τη Μέση Ανατολή, αναπόφευκτα απασχολεί όλες τις χώρες της ΝΑ Μεσογείου οι οποίες εμπλέκονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στο συριακό ζήτημα, είτε άμεσα με στρατιωτικές επιχειρήσεις, είτε έμμεσα στο διπλωματικό πεδίο.

Με τις εξελίξεις να τρέχουν και κανείς να μην είναι σε ασφαλή θέση να κάνει προβλέψεις και εκτιμήσεις, με την πλέον άμεση στρατιωτική εμπλοκή του Ισραήλ στη Συρία και την απάντηση του Ιράν, τη σταθερή παρουσία των Ρώσων στο πλευρό του Ασάντ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να αναζητούν σταθερά την ελάχιστη χαράμαδα της στρατιωτικής εμπλοκής, δεν θα ήταν υπερβολή κανείς να πει πως συντελείται ένας μικρός παγκόσμιος πόλεμος.

Έχει ιδιαίτερη αξία σε αυτό το επίπεδο να εξετάσει κανείς τη θέση των δύο άσπονδων φίλων, Ελλάδας και Τουρκίας, όχι μόνο σε συνάρτηση με το συριακό ζήτημα αλλά και με βάση την τοποθέτησή τους στον παγκόσμιο γεωστρατηγικό και πολιτικό χάρτη.

Τουρκία, ΕΕ και ΝΑΤΟ

Οι χαλαροί δεσμοί μεταξύ Τουρκίας και ΕΕ δεν πρόκειται να αλλάξουν στο εγγύς μέλλον. Ούτε η Τουρκία ούτε η ΕΕ επιθυμούν πραγματικά την έναρξη διαπραγματευτικών συζητήσεων ένταξης της πρώτης στη δεύτερη διότι πολύ απλά εξυπηρετούνται απόλυτα με το υφιστάμενο χαλαρό καθεστώς σύνδεσης, αμφότερες για ποικίλους λόγους, άλλοτε κοινούς και άλλοτε διαφορετικούς.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα θα ήταν η αδιαπραγμάτευτη άρνηση της Τουρκίας να προχωρήσει σε μία σειρά αστικοδημοκρατικών μεταρρυθμίσεων επιβαλλόμενες από την ευρωπαϊκή νομοθεσία καθώς κάτι τέτοιο θα ανέτρεπε το κράτος ελέγχου και καταστολής που υπάρχει στη γείτονα, πολύ περισσότερο με την ισλαμική στροφή του Ερντογκάν σε βάρος του κεμαλισμού.

Από την άλλη, πιθανόν ούτε η ΕΕ να ήθελε κάτι τέτοιο αφού αυτή η άρνηση αυτή της Τουρκίας ενδεχόμενα να προκαλούσε σοβαρούς τριγμούς στο εσωτερικό της και θα μπορούσε να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου, λειτουργώντας ως αντιπαράδειγμα για την πειθαρχία στον τρόπο της λειτουργίας της που απαιτούν τα κέντρα αποφάσεων των Βρυξελλών.

Σε σχέση με το ΝΑΤΟ, η Τουρκία είναι σταθερό και αδιαμφισβήτητο μέλος της συμμαχίας, στρατιωτικά όμως έχει τον μέγιστο βαθμό αυτονομίας, κάτι που της δίνει τη δυνατότητα να κατέχει εδάφη τρίτης χώρας (Κύπρος) και να διενεργεί στρατιωτικές επιχειρήσεις στα εδάφη άλλων κρατών χωρίς την άδεια ή την έγκριση του ΝΑΤΟ (Συρία και Ιράκ). Και είναι πέρα από κάθε αμφιβολία πως οι ΗΠΑ, ακόμη και τώρα δεν διανύουν την καλύτερη περίοδο σχέσεων με την Τουρκία, δεν επιθυμούν να απομακρυνθούν από την Τουρκία, ειδικά με το Ιράν απέναντι.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, και παρά την σχεδόν κοινή ανακοίνωση Πούτιν και Ερντογκάν για λάθος των ΗΠΑ σχετικά με την αποχώρησή τους από τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, τελευταίες πληροφορίες φέρουν τις ΗΠΑ στις 21 Ιουνίου να ολοκληρώνουν την παράδοση μαχητικών αεροσκαφών stealth πέμπτης γενιάς F-35 στην Τουρκία.

Και για τη θέση της Τουρκίας στον ευρύτερο χώρο της Ευρασίας, τη ΝΑ Μεσόγειο και τη Δυτική Ασία, δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Η Τουρκία έχει επιδιώξει και έχει καταφέρει να σταθεί ως ηγεμονική περιφερειακή δύναμη, συνάπτοντας σειρά από διμερείς κρατικές συμφωνίες, βάζοντας στο τραπέζι θέματα από τη δική της ατζέντα και μόνο.

Ο άξονας Ελλάδα – Ισραήλ - Αίγυπτος

Η Ελλάδα συμμετέχει σε μια καθαρά τυχοδιωκτική και συνάμα εύθραυστη συμμαχία με το αντιδραστικό κράτος του Ισραήλ και της δικτατορίας Αλ Σίσι στην Αίγυπτο, προσφέροντας πλήρη κάλυψη και νομιμοποίηση σε ό,τι πράττουν τα δύο αυτά κράτη.

Ένα απλό παράδειγμα είναι πως η Ελλάδα αποδεχόμενη την παράνομη κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών και τον παράνομο εποικισμό των Ισραηλινών στα εδάφη αυτά, πέρα από το ηθικό και το δίκαιο του θέματος που μόνο αμελητέο δεν είναι, έμμεσα θέτει και υπό αμφισβήτηση την παράνομη κατοχή της βόρειας Κύπρου από τον τουρκικό στρατό και τον αντίστοιχα παράνομο εποικισμό του νησιού με Τούρκους πολίτες. Με απλά λόγια, νομιμοποιεί κάτι που καταγγέλει δεκαετίες.

Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, η Ελλάδα και η ελληνική αστική τάξη έχουν πάει ένα βήμα μακρύτερα. Ελάχιστοι ηγέτες του δυτικού κόσμου έχουν τολμήσει επίσημη επίσκεψη στην Ουκρανία, προσφέροντας νομιμοποίηση στο εκεί καθεστώς και τον Ποροσένκο, όπως έτρεξε να προλάβει να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας τον Φλεβάρη του 2017.

Αντίστοιχα, η Ελλάδα συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο της ντροπής με ελάχιστες χώρες που πωλούν ή επιδιώκουν να πωλήσουν οπλισμό σε χώρες που βρίσκονται σε κατάσταση πολεμικών συρράξεων, όπως έκανε καλή ώρα με το επίσης αντιδραστικό κράτος της Σαουδικής Αραβίας, εις βάρος της Υεμένης και τις ανώφελες προσπάθειες του ΥΠΕΞ, Πάνου Καμμένου, να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Δεν χωράει αμφιβολία πως ο ΣΥΡΙΖΑ σε αγαστή συνεργασία με την εγχώρια ελίτ έχει επιλέξει να διαδραματίσει τον ρόλο του λακέ και του μαντρόσκυλου της περιοχής για το αμερικανοβρεττανικό στοιχείο, θεωρώντας πως αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει για τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης.

Την ίδια ώρα, έχει αποκλείσει κάθε δίαυλο επικοινωνίας με τα μουσουλμανικά προοδευτικά στοιχεία της Μέσης Ανατολής ενώ και έχει τις χειρότερες στην ιστορία της διπλωματικές σχέσεις με τη Ρωσία, λόγω εμπάργκο και Κριμαίας.

Χωρίς πολυλογίες, η ελληνική κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα -όχι μόνο δεν εκμεταλλεύεται ή δεν αξιοποιεί τις ενδοϊμπεριαλιστικές και ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις αλλά- ξεκάθαρα, έχει επιλέξει στρατόπεδο σε αυτήν την «εμφύλια» διαμάχη. Και δεν είναι άλλο από αυτό της ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης.

Συρία

Στο πλαίσιο αυτό, δεν υπάρχει καμμία δήλωση καταδίκης από την ελληνική κυβέρνηση ή το ΥΠΕΞ για την ωμή παρέμβαση της Δύσης στη Συρία, τους ισλαμοφασίστες, την τουρκική επέμβαση στα εδάφη της χώρας, τα λευκά κράνη.

Στον αντίποδα, υπάρχουν αερολογίες περί εφαρμογής διεθνούς δικαίου, το οποίο η κυβέρνηση έχει επιλέξει να αγνοήσει για παράδειγμα, στις περιπτώσεις Ισραήλ και Ουκρανίας. Επίσης, διατηρεί κλειστές τις πρεσβείες σε Ελλάδα και Συρία.

Πρόσφατα, ο Μπασάρ Αλ Άσαντ, σε συνέντευξη που έδωσε στον Αλέξη Παπαχελά, παρότι αναφέρει το θέμα των πρεσβειών και τις ανύπαρκτες ελληνικές ενέργειες για επίλυση του συριακού ζητήματος, επισημαίνει θετικά την διατυπωμένη ελληνική θέση για πολιτική λύση του ζητήματος χωρίς πολεμικά επεισόδια.

Ωστόσο, μετά τις πρόσφατες ισραηλινές επιθέσεις στη Συρία, η Ελλάδα εμπλέκεται άμεσα -ξανά μετά τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Συρία- στο συριακό ζήτημα καθώς είναι απόλυτα προσδεδεμένη στο άρμα του Ισραήλ. Χωρίς περιστροφές, η Ελλάδα είναι προ των ευθυνών της.

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.