Brigada

12 Ιουλ

«Πανωλεθρίαμβος»

Η «μυωπική» θεώρηση της γεωπολιτικής, σε συνδυασμό φυσικά με τις αφόρητες πιέσεις του ευρωατλαντικού παράγοντα, έχουν ήδη πείσει τον Ν. Κοτζιά και τους συν αυτώ παρατρεχάμενους, πως πρόκειται για μία άνευ προηγουμένου αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της χώρας.

Του Στρατηγού Χειμώνα

«Υπάρχουν βαθιές και διαχρονικές σχέσεις που συνδέουν τους δύο λαούς και εξαιτίας των κοινών αγώνων και εξαιτίας της κοινής θρησκευτικής παράδοσης και αυτή η σχέση διατηρήθηκε με αισθήματα φιλίας των δύο λαών. Ο σκοπός της παρουσίας μου είναι να φροντίσουμε να επανεκκινήσουμε τις ελληνορωσικές σχέσεις προς όφελος και των δύο χωρών αλλά και προς όφελος της ασφάλειας και της σταθερότητας της ευρύτερης περιοχής»  δήλωνε από την Μόσχα ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, στις 8 Απριλίου του 2015 κατά την διάρκεια επίσημης συνάντησης του, με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Στην αρχαία Ελλάδα, υπήρχε πάντοτε η τάση, πριν από οποιοδήποτε σημαντικό συμβάν (το «σημαντικό» ως επί το πλείστον, προσδιορίζεται με βάση την καθαρά υποκειμενική διάθεση των συμμετεχόντων) να γίνεται μία συμβολική θυσία στους θεούς ούτως ώστε να εξασφαλιστεί προκαταβολικά η εύνοια ή έστω η ανοχή τους κι όλα να βαίνουν καλώς.

Αργότερα, στα μεσαιωνικά και φεουδαρχικά χρόνια, μας έμεινε η συνήθεια πριν από την ανέγερση οποιουδήποτε σημαντικού (κι εδώ υποκειμενική η θεώρηση) έργου, να θυσιάζεται κάποιο αθώο ζώο, ούτως ώστε το αίμα του να ποτίσει τα θεμέλια κι έτσι να περιβληθεί το όλο δημιούργημα με μία «ιερότητα» η οποία με κάποιο ανεξήγητο ή υπερβατικό τρόπο θα διοχετευθεί μετέπειτα στο έργο και θα ενισχύσει την στατικότητα του.

Ακόμα και σήμερα, είναι πολλοί οι κόκορες που αφήνουν την τελευταία τους πνοή στα θεμέλια των σπιτιών της ελληνικής επαρχίας ούτως ώστε αυτά να μείνουν στέρεα κι όρθια για πολλά πολλά χρόνια. Τυχαίνει να είμαστε μία από τις πλέον σεισμογενείς χώρες του κόσμου, πράγμα που συνήθως το πληρώνουν τα οικόσιτα.

Η ελληνική κυβέρνηση, πάνω από όλα είναι ελληνική.

Έχει πλήρη συνείδηση των ριζών της καθώς και των αξιών των πολιτών που αντιπροσωπεύει. Σέβεται και τιμά τις παραδόσεις του τόπου μας για αυτό και τις διαιωνίζει.

Παράλληλα, δεδομένου ότι θέλει να βγει γεωπολιτικά και διπλωματικά ενισχυμένη από τη συνάντηση των απανταχού ιμπεριαλιστών (Σύνοδος κορυφής ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες) και δεδομένου ότι χαρακτηρίζεται από εκτίμηση στις παραδόσεις του τόπου αλλά και έντονα φιλοζωικά αισθήματα, βρήκε την «χρυσή τομή».

Αποφάσισε να εξευμενίσει τους θεούς του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με την θυσία των διπλωματικών και στρατηγικών σχέσεων της Ελλάδας με τη Ρωσία.

Απελάσαμε λοιπόν, δύο Ρώσους διπλωμάτες ενώ ταυτόχρονα απαγορεύσαμε την είσοδο στην Ελλάδα, σε άλλους δύο. Ένας υπέροχος τρόπος για να διαλύσεις τις διπλωματικές σχέσεις, με μία χώρα όπως η Ρωσία. Λες και δεν υπάρχουν «ισχυροί ιστορικοί, πνευματικοί και πολιτιστικοί δεσμοί ανάμεσα στις δύο χώρες» (δηλώσεις του Αλ. Τσίπρα πέρυσι την άνοιξη) ή λες και δεν ήταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός που σχεδόν πανηγύριζε κατά την διάρκεια της περυσινής επίσκεψης του Προέδρου Πούτιν στην Αθήνα.

Τότε μάλιστα ο Πρωθυπουργός είχε δηλώσει πως  «η συνεργασία με την Ρωσία, δεν μπορεί παρά να αποτελεί συστατικό στοιχείο οποιασδήποτε σύγχρονης ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής για την Ελλάδα του 21ου αιώνα, σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον».

Τι μεσολάβησε σε διάστημα μόλις ενός έτους κι από τους πολιτιστικούς κι ιστορικούς δεσμούς και την σύγχρονη ενεργητική εξωτερική πολιτική που περιλαμβάνει και τον ρωσικό παράγοντα, φτάσαμε στις απελάσεις Ρώσων διπλωματών;

Τι άλλαξε στην «γειτονιά» μας κι από εκεί που μία πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική ήταν κατά γενική ομολογία απαραίτητη, φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε πως οι (έστω και τυπικές) σχέσεις με την Ρωσία, είναι επιζήμιες για την εξωτερική μας πολιτική;

Τι είναι αυτό το τόσο σημαντικό που συνέβη έξαφνα και κατά την κυβέρνηση μας είναι σημαντικότερο από την τουριστική άνθηση των περιοχών της Βόρειας Ελλάδας, που τον χειμώνα μαστίζονται από την ανεργία ενώ το καλοκαίρι αναζωογονούνται από την έλευση των (όλο και περισσότερων) Ρώσων τουριστών;

Αν η κατάσταση δεν ήταν σοβαρή κι αν είχαμε χιούμορ θα μπορούσαμε να πούμε «That escalated really quickly…»

Δυστυχώς όμως κι εμείς δεν φημιζόμαστε για το χιούμορ μας κι η κατάσταση είναι αρκετά κρίσιμη.

Άρα αρκούμαστε σε ένα διθυραμβικό: «Πανωλεθρίαμβος!»

Γιατί τώρα;

Το γεωπολιτικό παιχνίδι στην λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου, τείνει να εξελιχθεί σε έναν γρίφο για πολύ δυνατούς λύτες.

Η αποχωρήσασα (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) Τουρκία από τις ευρωατλαντικές τροχιοδεικτικές κατευθύνσεις, πέρα από το προφανές ανακάτεμα της τράπουλας, αφήνει κι ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην επιρροή του ΝΑΤΟ (δηλαδή στην επιβολής της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής) σε μία περιοχή η οποία από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, υπήρξε το μήλον της έριδας ανάμεσα στους δύο κόσμους που αυτός άφησε πίσω του (βλ. διασκεψη της Γιάλτας).

Η μετασοβιετική αναστήλωση της Ρωσίας, αυτή τη φορά με όρους άγριου καπιταλισμού,  έδωσε μία καινούρια ώθηση επιρροής στην ζωτική αυτή περιοχή, με νέες  παραμέτρους να διαμορφώνονται και να απειλούν το μέχρι πρότινος «αρραγές» οικοδόμημα της αμερικανικής επιβολής.

Η πρόσδεση της Τουρκίας στο «άρμα» της Ρωσίας, όχι με όρους αφεντικού – υπηρέτη όπως οι περισσότερες χώρες του ΝΑΤΟ με τις ΗΠΑ, μα περισσότερο επί ίσοις όροις (εδώ εισάγεται μία ενδιαφέρουσα νέα μορφή γεωπολιτικής αλληλεξάρτησης που οφείλουμε να την παρακολουθήσουμε στενότερα) αφήνει ένα μεγάλο γεωπολιτικό κενό στην περιοχή το οποίο πρέπει κάποιος να το καλύψει.

Προσοχή. Δεν αφήνει γεωπολιτικό κενό του οποίου η πλήρωση θα αναβαθμίσει την γεωστρατηγική επιρροή της χώρας που θα σπεύσει. Αφήνει μία κενή θέση στο σκάκι των ΗΠΑ.

Το παλιό πιόνι έφυγε, ζήτω το νέο πιόνι:

Ο ευρωατλαντισμός ψάχνει τον νέο του βαστάζο, τον νέο του τοποτηρητή, τον νέο χωροφύλακα του στην περιοχή.

Η αποχώρηση της Τουρκίας, έχει περισσότερο χαρακτήρα οικειοθελούς αποχώρησης εργαζομένου, παρά διάλυσης συμμαχίας αμοιβαίως εξυπηρετούμενων «μετόχων».

Η Ελλάδα προφανώς σπεύδει να αναλάβει τον συγκεκριμένο ρόλο, τώρα πριν σπεύσει κάποιος άλλος. Η γεωγραφική της θέση είναι και το μεγαλύτερο της ατού.

Η «μυωπική» θεώρηση της γεωπολιτικής, σε συνδυασμό φυσικά με τις αφόρητες πιέσεις του ευρωατλαντικού παράγοντα, έχουν ήδη πείσει τον Ν. Κοτζιά και τους συν αυτώ παρατρεχάμενους, πως πρόκειται για μία άνευ προηγουμένου αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της χώρας. Παράλληλα οι διάφορες «αγγαρείες» στις οποίες υποβάλλεται η χώρα (ένταξη ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, αμερικανικός αγωγός φυσικού αερίου κτλ.) δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα διαπιστευτήρια ή η συστατική επιστολή που καλείται να δώσει το υποψήφιο πιόνι για να κριθεί ως κατάλληλο από τα Νατοϊκά αφεντικά.

Το timing είναι άψογο. Η Συρία και η αποτυχία του ΝΑΤΟ να αντικαταστήσει μία σκιώδη δυναστεία, με μία ισλαμική (ή ισλαμίζουσα στην καλύτερη περίπτωση) τάξη πραγμάτων, επισπεύδει τις διαδικασίες αναπροσαρμογής και αναγκάζει τον ευρωατλαντισμό να αναδιπλωθεί σε αναζήτηση καινούριων «βαστάζων» και φορέων των αξιών που πρεσβεύει.

Μέχρι πότε;

Το χειρότερο πράγμα με τα πιόνια είναι ότι νομίζουν πως είναι αναντικατάστατα.

Η Ελλάδα σπεύδει να καλύψει το γεωστρατηγικό κενό που αφήνει πίσω της η Τουρκία, ξεχνώντας κάποιες βασικές παραμέτρους:

α) Η Τουρκία μπορεί μεν να μην είναι αναντικατάστατη (επιβεβαιώνοντας και το ρητό) αλλά αποτελεί την πρώτη επιλογή του ΝΑΤΟ.

Και είναι λογικό καθώς είναι μία χώρα με μεγαλύτερο πληθυσμό, με πολύ ισχυρή στρατιωτική δύναμη (κι ας μεσολάβησε το ξεδόντιασμα της στρατιωτικής ηγεσίας από το καθεστώς Ερντογάν), με μεγαλύτερο ΑΕΠ από την Ελλάδα και το σημαντικότερο, με μεγαλύτερο γεωστρατηγικό «βάθος». Όλα αυτά την κάνουν «νούμερο 1» υποψήφιο για την θέση, πράγμα που συνεπάγεται πως οι επίδοξοι αντικαταστάτες θα έρχονται πάντοτε δεύτεροι και η χρησιμότητα τους θα έγκειται καθαρά στις διαθέσεις της Τουρκίας.

Εάν αύριο η Τουρκία, αποφασίσει να αναλάβει εκ νέου τον παλιό της ρόλο, αυτόματα όλος ο γεωστρατηγικός σχεδιασμός της Ελλάδας θα πάει στον κάλαθο των αχρήστων και ο ευρωατλαντισμός θα ανοίξει διάπλατα την αγκαλιά του, για να υποδεχθεί εκ νέου το άσωτο παιδί του που μέσα στην απερισκεψία της νιότης του, δεν αρκέστηκε στην κόκα κόλα μα θέλησε να δοκιμάσει και την βότκα.

Σε αυτήν την περίπτωση, αυτόματα όλες οι «φιλικές δηλώσεις» του υπερδραστήριου Πρέσβη Πάιατ, θα ανήκουν στο παρελθόν και όλες οι εγγυήσεις που παρέχει ο αμερικανικός παράγοντας στην ακεραιότητα της Ελλάδας, θα λάβουν μία χαρακτηριστικότατη και απειλητικότατη άνω τελεία.

Παράλληλα, το δεδομένο της πλήρους ισοπέδωσης των διπλωματικών σχέσεων με την Ρωσία, καθ’ υπόδειξη φυσικά του ΝΑΤΟ, θα οδηγήσει την Ελλάδα σε γεωστρατηγική υποβάθμιση.

Με λίγα λόγια; Θα θέλουμε να είμαστε τα πιόνια και κανείς δεν θα θέλει πια να μας χρησιμοποιήσει.

β) Η ανάληψη αναβαθμισμένων νατοϊκών υποχρεώσεων δεν είναι πάντα μία ειρηνική διαδικασία.

Η κυβέρνηση, που τα μέλη της κάποτε διαδήλωναν εναντίον του απερίγραπτου βομβαρδισμού της Σερβίας, μάλλον το έχει ξεχάσει.

Οι τέτοιου τύπου «αναβαθμίσεις» προϋποθέτουν και μία πιο ενεργή συμμετοχή στα τεκταινόμενα.

Δεδομένου ότι οι ΗΠΑ, κυβερνούνται από τον πλέον αντιδραστικό ηγέτη των τελευταίων δεκαετιών, ακόμα και ο ρόλος του πιονιού στην σκακιέρα μπορεί να προϋποθέτει ευθύνες και υποχρεώσεις τις οποίες η Ελλάδα ίσως να αποδειχθεί ανίκανη ή ανεπαρκής να εκπληρώσει.

Σε κάθε περίπτωση, μία τέτοια «αναβάθμιση γεωστρατηγικού ρόλου» περισσότερο θυμίζει το πουλέν της ομάδας που ξαφνικά το πετάνε στον αγωνιστικό χώρο στο ντέρμπι της χρονιάς ενώ το σκορ είναι ισόπαλο και λιγότερο υπεύθυνη επιλογή εξωτερικής πολιτικής.

γ) Ο πλουραλισμός δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής δε, ίσως είναι η μοναδική εγγύηση για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της χάραξης της διεθνούς πορείας μίας χώρας.

Ο ευρωατλαντικός μονολιθισμός, ενέχει κινδύνους η ανάλυση των οποίων ίσως και να ξεφεύγει από τα όρια του συγκεκριμένου άρθρου.

Συνοψίζοντας:

Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, έπειτα κι από την αποχώρηση όλων των σοβαρών ανθρώπων που χάραζαν την εξωτερική του πολιτική, ουσιαστικά δεν έχει απολύτως καμία εμπειρία στο να τροχοδρομεί καταστάσεις.

Έτσι λοιπόν, κάνει το προφανές.

Βλέπει αυτόν που θεωρεί «φαβορί» (ΝΑΤΟ και ΕΕ) και πάει και προσκολλάται πάνω του εναποθέτοντας τις ελπίδες του.

Ο ρωσικός παράγοντας, φυσικά και δεν αποτελεί μία «ηθική» επιλογή. Οποιαδήποτε αναπόληση σοβιετικών μεγαλείων, είναι απλά ένα όνειρο θερινής νυκτός.

Παρόλα αυτά η επιρροή της Ρωσίας, άσχετα με το αν αυτή αποπέμπεται βιαίως από τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη εν γένει, μπορεί να θεωρηθεί αυξημένη και ανερχόμενη.
Το κοκτέιλ που προκύπτει από την εν λόγω κατάσταση, ίσως είναι εκρηκτικό.

Η μόνη ασφαλής επιλογή, για μία χώρα η οποία βρίσκεται (και θα συνεχίσει να βρίσκεται για καιρό ακόμα) στο μάτι του κυκλώνα, είναι η πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, με κινητήρια δύναμη το εθνικό συμφέρον, με ταυτόχρονη αποχώρηση από τις ευρωατλαντικές συμμαχίες.

Η αναβάθμιση της γεωστρατηγικής θέσης της χώρας, με ότι συνεπάγεται αυτή για συμφέροντα του λαού, είναι μια διαδικασία που έχει ως προϋπόθεση τη συμμετοχή σε συμμαχίες, χωρίς την ταμπέλα του «δεδομένου» ή του «υποτελούς».

 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Με αφορμή το Μακεδονικό... ξανά!

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.