Brigada

12 Απρ

Ο εξολοθρευτής άγγελος

Από την άλλη όμως γίνεται να ζει κάποιος χωρίς να κάνει λάθη; Φυσικά και όχι γι αυτό και οι αριστεροί φίλοι μας κλεισμένοι μέσα στο σπίτι τους, επέλεξαν να κάνουν άλλο ένα. Να ασπαστούν  το δόγμα της πολιτικής ορθότητας.

Του Πάνου Χριστοδούλου

 Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία

που στράγγιξες χαμένα μια γενιά

καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία

και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά

κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία

και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά

- «Μαλαματένια λόγια»

Η αριστερά στην Ελλάδα κατάφερε να επιβιώσει από μια κατοχή, έναν εμφύλιο, μια δικτατορία και μια πτώση της ΕΣΣΔ. Χρειάστηκαν 8 χρόνια μνημονίου και 4 χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για να την οδηγήσουν στο δρόμο προς την εξαφάνιση. Παρατηρείται συνολικά μια ήττα της κοινωνίας βέβαια. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά στο σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών. Αποτέλεσμα αυτού η όξυνση των ψυχικών ασθενειών: oι αγχώδεις διαταραχές και η κατάθλιψη θερίζουν. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και πως αντιδράς και στέκεσαι απέναντι σε αυτά. Στην αρχή των μνημονίων το σύνολο των αριστερών κατάφερε να σταθεί όρθιο, να δώσει ένα νόημα στην πάλη της κοινωνίας, είτε μέσα από τα εγχειρήματα αλληλεγγύης, είτε μέσα από τις πλατείες, μέχρι τη στιγμή του δημοψηφίσματος.

Χαρακτηριστικά έχει αξία να θυμηθεί κάποιος τι έγινε στις παρελάσεις την περίοδο 2011 - 2012. Μαθητές γυρνούσαν το κεφάλι, συνθήματα, πορείες, κλπ. Και έχει αξία να δει κάποιος τι γίνεται αυτή την περίοδο. «Μακεδονία ξακουστή», κλπ. Υπάρχει ακόμα κόσμος που αντιδρά. Απλά δεν είναι οι αριστεροί. Και το πρόβλημα δεν είναι ότι μερικοί εξ αυτών στρογγυλοκάθισαν στις καρέκλες της εξουσίας. Αυτοί μάλλον λίγοι είναι. Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι πλέον δε μπορούν να βγουν από το σπίτι τους, ζώντας ένα ιδιότυπο «εξολοθρευτή άγγελο» (κατά τη ταινία του Λουί Μπουνιουέλ). Την ίδια στιγμή που οι ακροδεξιοί και οι εθνικιστές αντιδρούν με δυναμικό τρόπο απέναντι στην κοινωνική ήττα, βγαίνοντας μπροστά μετά από πάρα πολλά χρόνια, οι αριστεροί μένουν αμέτοχοι, αδύνατοι να κινηθούν - σε μια φυλακή, του εαυτού τους όμως, αυτή τη φορά.

Φυσικά η περίοδος της κοινωνικής ήττας συνεχίζεται. Και όσο περνά ο καιρός ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να ασελγεί στο σώμα της αριστεράς. Τελευταία πράξη του δράματος η ένταξη του Πέτρου Κόκκαλη στο ευροψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Καλύτερα από συμβολικής άποψης, να είχε ψηφίσει άλλα 3 μνημόνια. Είναι η πρώτη ενδεχομένως φορά που επιχειρηματίας εντάσσεται σε ψηφοδέλτιο κόμματος. Και όχι οποιοσδήποτε επιχειρηματίας. Ένας απόγονος πρώην αριστερής οικογένειας, το όνομα της οποίας συνδέθηκε με τον κρατικοδίαιτο καπιταλισμό της δεκαετίας του 90.

Την ίδια στιγμή βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ θα πολεμήσει τη διαπλοκή. Όσο κατήργησε τα μνημόνια και τις παρελάσεις.

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες

και ξημερώνοντας Παρασκευή

τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες

με πήραν και με βάλαν σε κλουβί

και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες

παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Οι δυνάμεις της Χρυσής Αυγής κινούνται και πάλι. Ήρθε η ώρα, και δυστυχώς αυτή τη φορά δεν είναι της αριστεράς. Απαγόρευση συναυλιών στην Πάτρα, ξυλοδαρμός προσφυγόπουλων στην Κόνιτσα, θερμές περιοδείες του Κασιδιάρη στην Αθήνα. Το κλίμα γυρνάει. Δε φταίει ο καπιταλισμός, τα μνημόνια αλλά αυτοί οι προδότες που ξεπουλάνε λίγο λίγο την πατρίδα μας. Ο ήχος της γης που ξεκινάει να τρέμει σιγά σιγά δε φαίνεται να βγάζει από την αδράνεια  τους αριστερούς φίλους μας. Δεν είναι ότι φοβούνται, ούτε ότι ντρέπονται. Είναι ότι δεν έχουν τη δύναμη να κάνουν κάτι.

Ακριβώς και πάλι όπως στον εξολοθρευτή άγγελο. Μια ταινία του Μπουνιουέλ όπου μια παρέα ανθρώπων απλά δε μπορούν να βγουν από το σπίτι τους. Και σκέφτεσαι ότι όντως μπορεί να γίνει αυτό; Όντως μπορεί να υπάρξει μια τέτοια δύναμη που να επιβάλει την αδράνεια. Μέχρι να το ζήσεις για να καταλάβεις ότι γίνεται και στην πραγματικότητα.

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι

απ' του καιρού την άγρια πληρωμή

στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι

τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή

και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει

και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι

τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά

κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει

ένα σκυλί τη νύχτα που διψά

Αυτή τη στιγμή ο μέσος αριστερός βρίσκεται στην πόρτα και δε μπορεί να περάσει το κατώφλι της. Μπορεί να συνεχίσει να ζει πολιτιστικά ως αριστερός διαβάζοντας ποίηση και λογοτεχνία, βλέποντας ταινίες και θέατρο, αλλά τα όρια του σταματούν στο "House of cards" και το "Game of thrones". Και για κάποιο λόγο έχει αποφασίσει πως οι "white walkers" θα έρθουν και θα περάσουν ανενόχλητοι. Ίσως γιατί το θεωρεί μια δίκαιη τιμωρία; Ίσως γιατί δε βρίσκει νόημα πλέον στο να αγωνίζεται; Ίσως γιατί όλες οι εκφάνσεις της αριστεράς του φαίνονται γραφικές; Ίσως γιατί οι εκφάνσεις αυτές αντί να προσπαθήσουν να απαντήσουν στο πως θα βγει από το κατώφλι της πόρτας απαντάν στο τι χρώμα έχει ο τοίχος;

Μπορεί λίγο από όλα. Μπορεί επειδή την πάτησε μια φορά να φοβάται ένα αόρατο λάθος που θα επαναλαμβάνεται στους αιώνες. Από την άλλη όμως γίνεται να ζει κάποιος χωρίς να κάνει λάθη; Φυσικά και όχι γι αυτό και οι αριστεροί φίλοι μας κλεισμένοι μέσα στο σπίτι τους, επέλεξαν να κάνουν άλλο ένα. Να ασπαστούν  το δόγμα της πολιτικής ορθότητας. Και μέσα στη βολική αδράνεια τους βρήκαν τι φταίει για όλα: τα ρατσιστικά ανέκδοτα, οι σεξιστικά φράσεις και το χιούμορ γενικότερα. Γιατί ως γνωστόν ο Χίτλερ στη Γερμανία έτσι ξεκίνησε. Με ανέκδοτα για εβραίους. Μη σας πει κανένας ότι πάτησε πάνω στη φτώχεια και την ανέχεια της κοινωνίας. Ψέμα μεγάλο. Με τα ανέκδοτα έγινε η δουλειά. Γιατί μπα να το παίζεις κότα στη δουλειά, μπα να μην απεργείς ποτέ, μπα να μην αντιστέκεσαι σε τίποτα, αν αντισταθείς στα ανέκδοτα τον τελείωσες τον καπιταλισμό.

Το 1984 έφτασε. Δεν έχει σημασία τι κάνεις αλλά πως ονομάζεις αυτό που κάνεις. Δε μας νοιάζει αν ξυλοφορτώνεις κόσμο σε πορείες, αν δέρνεις χρήστες ναρκωτικών στα Εξάρχεια, αν υποτιμάς μια γυναίκα συνάδελφο σου, αρκεί να το λες κάπως αλλιώς. Τότε δεν είναι ούτε αυτοδικία, ούτε κοινωνικός κανιβαλισμός, ούτε σεξισμός.

Και τελικά μπορούμε να γελάμε ακόμα και με την αριστερά (κατά το ερώτημα που θέτει ο Ουμπέρτο Έκο στο «Όνομα του Ρόδου»); Ναι μπορούμε και πρέπει να γελάμε ακόμα και με τα χάλια μας, ακόμα και με τις αρχές μας. Η άρνηση του γέλιου οδηγεί στο σταλινισμό στην καλύτερη περίπτωση. Αλλά δε φτάνει μόνο να γελάμε με τα χάλια μας, στοιχείο που δείχνει ότι για αρχή τα έχουμε αποδεχτεί και θέλουμε να τα λύσουμε.

Στο "ground zero" της ευρωπαϊκής κοινωνίας ή θα ενωθεί η αριστερά ή θα την ψάχνει σε λίγα χρόνια το WWF. Και η διαδικασία της ένωσης είναι μια διαδικασία επώδυνη. Γιατί χρειάζεται να ξανασυνήπαρξει κάποιος με άτομα που δεν έχει καμία διάθεση να δει και να τον δουν. Είναι μια διαδικασία άβολη. Γιατί για να γίνει το παραπάνω χρειάζεται μια μάχη με τον ίδιο τον εαυτό του/μας. Αλλά από την άλλη για πόσο μπορεί κάποιος να περιορίζεται από το κατώφλι της πόρτας του;

 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Μετά το (νόμο) Γαβρόγλου τι;

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.