Brigada

Brigada - Ενημέρωση

Έχετε ένα μικρό εμπορικό κατάστημα κάπου ανάμεσα στα όρια του Δήμου Αθήνας και των Βορείων Προαστίων - Περισσός, Νέα Ιωνία, Νέα Φιλαδέλφεια - κοντά δηλαδή ταυτόχρονα στις πυκνοκατοικημένες γειτονιές των Πατησίων και της Κυψέλης και στα καλύτερα εισοδήματα του Λεκανοπεδίου. Έρχεται η "Black Friday", ημέρα - ορόσημο για την υπερκαταναλωτική κουλτούρα του δυτικού κόσμου, που, από πέρυσι, εισήχθη και στη χώρα μας, πάντα με το επιχείρημα της αύξησης της εγχώριας κατανάλωσης και του εγχώριου εμπορίου.

Μόνο που... σε τι να κάνετε έκπτωση; Πόσο πια να το δώσετε το αναθεματισμένο το πουλόβερ ή την τοστιέρα; Αφού η φορολογία σας «σφάζει στο γόνατο», οι εισφορές το ίδιο και αυτά τα παλιο-mall που έχουν ανοίξει την τελευταία δεκαετία, έχουν «στεγνώσει» την αγορά. Άντε το πολύ - πολύ να «πειράξετε» καμιά ταμπέλα και να παρουσιάσετε ως προσφορά αυτό που χτες δίνατε κανονικά. Αν είστε τέτοιοι, τότε η "Black Friday" σας αφορά - μια ημέρα - κοροϊδία ταιριάζει σε ανθρώπους που θέλουν να κοροϊδεύουν. Αν, όμως, προσπαθείτε να βγάλετε απλώς το ψωμί σας, τότε η "Black Friday" δεν είναι για εσάς.

Μιλώντας για... παλιο-mall, είστε εργαζόμενοι σε κάποιο από αυτά. Ξυπνάτε νωρίς το πρωί για να πάτε στη δουλειά, λογικά βλαστημάτε ότι μπορείτε μέχρι να φτάσετε στη στάση του ΗΣΑΠ. Δεν ξέρετε τι είναι χειρότερο: οι πελάτες που θα έρθουν και, ενώ δεν έχουν κι αυτοί στον ήλιο μοίρα, θα «ψειρίσουν τη μαϊμού» στο πουλόβερ που έχει 30% έκπτωση (δηλαδή 15 ευρώ) και θα έχουν και παράλογες απαιτήσεις ή αυτοί που, τέλος πάντων, είναι πιο άνετοι οικονομικά και θα έρθουν με ύφος «χίλιων καρδιναλίων», λες και μαζί με το πουλόβερ, αγοράζουν και εσάς τους ίδιους. Δεν υπάρχει ούτε ένας εργαζόμενος, ούτε μια εργαζόμενη που κάθε τέτοια Παρασκευή να μην διακατέχεται από τρόμο και αποστροφή.

Αν είστε κάποιοι από αυτούς ή κάποιες από αυτές, τότε η "Black Friday" δεν είναι για εσάς.

Μιλώντας για... πελάτες, ας υποθέσουμε ότι είστε οι ίδιοι. Εν δυνάμει, τουλάχιστον. Είναι δύσκολο να δουλεύεις 9, 10, 11 ώρες, να επιστρέφεις στο σπίτι δηλαδή 6,7,8 ή και 9 το βράδυ και μετά να βγεις σεργιάνι στα μαγαζιά για να απολαύσεις τα αγαθά που (καθόλου) «απλόχερα προσφέρει ο καπιταλισμός». Που χρόνος και διάθεση; Ποια τόνωση του εμπορίου και κουραφέξαλα; Εδώ χτες σας φώναζε μέχρι να πέσει λιπόθυμος ο προϊστάμενος, το μόνο που σκέφτεστε είναι να έρθει το Σαββατοκύριακο, για να ξεβουλώσουν τα αυτιά σας, να ξεκουραστείτε λίγο και να έχετε λίγο χρόνο με τον άνθρωπο που σας δίνει καθημερινά τον ώμο για να κλάψετε για να κάνετε και κάτι άλλο, της προκοπής. Και μάλλον λέτε και πάλι καλά που δεν δουλεύετε στο εμπόριο, ώστε να υποδέχεστε τα στίφη του παραλογισμού κάθε "Black Friday", να δουλεύτε τα περισσότερα "Saturday" και που και που, να έχετε κλειστή και μια "Sunday"... έτσι, για να «τονωθεί το εμπόριο».

Ούτε για εσάς είναι η "Black Friday" δηλαδή. Πάμε παρακάτω.

Φυσικά, μπορεί να είστε ελεύθεροι επαγγελματίες: δικηγόροι, μηχανικοί, λογιστές, ασφαλιστές κτλ. Εσείς φτιάχνετε το πρόγραμμα σας και τα ωράρια σας, άρα έχετε χρόνο για ψώνια. Ή τέλος πάντων, έχετε χρόνο όσοι δεν δουλεύτε σε γραφεία (δικηγορικά, τεχνικά, λογιστικά) 9 με 9, σωστά; Συγγνώμη, αλλά δεν είστε καθόλου προσεκτικοί. ΟΑΕΕ, ΤΣΜΕΔΕ, εφορία, τέλος επιτηδεύματος - μάλλον περισσότερο στο μυαλό σας έχετε πως θα επιβιώσετε μέσα στον ανταγωνισμό (ενώ βρίζετε την εισφοροκλοπή και φοροκλοπή του κράτους), παρά να κάνετε ψώνια.

Έτσι, όπως δείχνουν τα πράγματα, μάλλον οι περισσότεροι από εσάς μπορείτε να βρείτε χρόνο, αλλά θα τον κάνετε κάτι με μισή καρδιά.

Α και ας μην ξεχνάμε τους πρωταθλητές του ελεύθερου χρόνου, τους άνεργους και άνεργες. Δεν υπήρχε περίπτωση να σας ξεχάσει κανένας (πλην των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών), εξάλλου ένας στους δύο νέους είναι άνεργος ή επισφαλώς εργαζόμενος - για τις νέες είναι ακόμα χειρότερα τα δεδομένα. Τι να πούμε εδώ; Συγκεντρωθείτε πως θα κάνετε ότι καλύτερο μπορείτε με το χρόνο σας μέχρι να βρείτε εργασία, να θυμάστε ότι όλοι και όλες ήμασταν/είμαστε/θα είμαστε στη θέση σας και ότι δεν είναι το φταίξιμο δικό σας και το κυριότερο, κλείστε την τηλεόραση, ώστε να μην ακούτε χαρούμενους εκφωνητές ειδήσεων ή διαφημίσεων, για να μην νιώθετε ότι δεν ανήκετε σε αυτόν τον κόσμο. Εσείς είστε εμείς και εμείς εσείς. Αυτοί που ακούτε δεν είναι κανένας.

Και η "Black Friday" δεν είναι για εσάς.

Και τελικά, για ποιον είναι η "Black Friday";

Ας σβήσουμε ότι είπαμε πιο πάνω διότι τελικά για όλους τους παραπάνω, όλους εμάς είναι η "Black Friday". Για όλους εμάς, που σήμερα θα είμαστε όλο και πιο πολλοί και πολλές από την πλευρά αυτών που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να την αξιοποιήσουν. Είναι ημέρα που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, ώστε να θυμόμαστε πως όλα αυτά τα ωραία και φιλελεύθερα περί «απελευθέρωσης της αγοράς», «τόνωσης της ζήτησης και της κατανάλωσης», πατούν πάνω στη συστηματική δυστυχία, υπομονή και κόπο εκατομμυρίων ανθρώπων στην «αποδώ» μεριά. Να θυμόμαστε ότι η "Black Friday" είναι η κατάλληλη μέρα για να γιορτάσει ένα ολόκληρο σύστημα που εκμεταλλεύεται, ξεζουμίζει και αποκλείει τους ανθρώπους το θρίαμβο του πάνω σε αυτούς όλο το χρόνο.

Και αν τύχει κάποιοι και κάποιες, σε πείσμα όλων αυτών που είπαμε, να είναι ακόμα σε άρνηση και πάνε να ψωνίσουν , τι να πούμε, καλή επιτυχία, αλλά μια συμβουλή πρώτα, παιδιά: αυξάνονται τα τέλη κυκλοφορίας, η δόση του φόρου εισοδήματος καταβάλλεται μέσα στην επόμενη εβδομάδα και από το 2018 ξεκινάει νέα «φοροκαταιγίδα». Ακόμα κι αν έτυχε να σας προσφέρει επιστρέψει η κυβέρνηση το κοινωνικό μέρισμα που είχε κλέψει με διάφορους τρόπους μέσα στο έτος από εσάς και τις οικογένειες σας, καλύτερα να το ξανασκεφτείτε. Και καθώς θα το ξανασκέφτεστε, αφήστε και λίγο χώρο στη σκέψη σας για όλους τους παραπάνω, που σήμερα θα περάσουν πολύ πολύ άσχημα. Διότι πριν από τις τιμές - «προνόμιο» υπάρχει και η ζωή με δικαιώματα.

Πάντως, μην φοβάστε. Για κάποιους, η "Black Friday" είναι η μέρα που και η πίτα μένει άθικτη και ο σκύλος χορταίνει. Παράδειγμα η ανεκδιήγητη συλλογικότητα "ReWorkers": και ενάντια στην θεσμοθέτηση της "Black Friday" είναι και στο κόμμα που κυβερνάει ανήκουν τα μέλη της. Τώρα ενάντια σε ποιον διαδηλώνουν και από ποιον απαιτούν τι, θα σας γελάσουμε, αλλά εντάξει, ως γνωστόν, κάθε θέατρο του παραλόγου θέλει και τον θίασο του.

Black Friday, λοιπόν.

Όντως «μαύρη». Μαύρη κι άραχνη, μαύρη σαν καλιακούδα.

Διαβάστε περισσότερα...

«Θεωρούμε πράξη ντροπής, πράξη καταισχύνης, πράξη ταπείνωσης του κάθε πολίτη αυτής της χώρας. Από τη μια να αρπάζουν το ψωμί από το τραπέζι εκατομμυρίων ανθρώπων. Και από την άλλη να τους πετούν κάποια ψίχουλα, για να εξαγοράσουν όπως φαντάζονται τη στήριξή τους στην ίδια πολιτική που τους έκλεψε το ψωμί κι έχει σκοπό να τους κλέψει και το τραπέζι και τις καρέκλες και το σπίτι. Αν αυτό δεν είναι ο απόλυτος πολιτικός ξεπεσμός τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Πρόκειται για μια πράξη βαθιά ανήθικη...»
Αλέξης Τσίπρας Μάρτιος 2014, Ιωάννινα

Θα μπορούσε αυτό το editorial να σταματήσει εδώ ανασύροντας από τη μνήμη μία δήλωση του Αλέξη Τσίπρα για το κοινωνικό μέρισμα του Αντώνη Σαμαρά. Ωστόσο αφενός είναι περιττό να επαναλάβουμε για άλλη μία φορά ότι ο χειρότερος επικριτής του Πρωθυπουργού είναι το παρελθόν του, αφετέρου το πιο σημαντικό ζήτημα δεν είναι η αφερεγγυότητα της Κυβέρνησης αλλά το πως ένα έκτακτο επίδομα επιχειρείται να παρουσιαστεί ως αντίβαρο σε ένα 7ετές πρόγραμμα λιτότητας. Ενώ λοιπόν οι μνημονιακοί νόμοι δεν αναθεωρούνται (παρά μόνο προς το χειρότερο) αλλά αντίθετα ψηφίζονται νέοι με αναδρομική, πολλές φορές, ισχύ, η οποιαδήποτε στήριξη του εισοδήματος γίνεται αλά καρτ και συνήθως κοντά στις εκλογές. Η εντολή από τους θεσμούς είναι σαφής, αγοράστε πολιτικό χρόνο-μην αγγίζετε το πρόγραμμα.

Το γεγονός πως αυτή η προσυμφωνημένη κίνηση αποτελεί την κορωνίδα της επικοινωνιακής πολιτικής του Μαξίμου αναδεικνύει την αυστηρή προσήλωση της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στις επιταγές του Βερολίνου. Επιταγές οι οποίες απέσπασαν για το έτος 2017 πολλά περισσότερα από τα 720 εκατομμύρια ευρώ του κοινωνικού μερίσματος. Ενδεικτικά, μόνο η μείωση των συντάξεων και η μείωση του αφορολόγητου συνιστούν 4.2 δις ευρώ επιπλέον μέτρα το τελευταίο έτος. Φυσικά ακόμα και το μικρό ποσό είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο για τις κατηγορίες των συνανθρώπων μας που το δικαιούνται, άλλωστε μιλάμε για συμπολίτες μας που είναι σε τραγική οικονομική κατάσταση. Όσο όμως δεν υπάρχει πραγματική στήριξη των χαμηλότερων στρωμάτων με ακύρωση των μνημονιακών νόμων, τα έκτακτα χαρτζιλίκια το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να βουλώσουν 10 τρύπες ώστε να αισθάνονται κάποιοι πιο ισχυροί για να ανοίξουν άλλες εκατό. Η εντύπωση που μένει τελικά, καθώς μπαίνουμε σε μια εκλογική χρονιά, είναι ότι το κοινωνικό μέρισμα είναι η προσπάθεια της Κυβέρνησης να αποφύγει μια εκλογική συντριβή, καταφέρνοντας μία αξιοπρεπή ήττα.

Διαβάστε περισσότερα...

 

Η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου θα ήταν θλιβερή ακόμα και χωρίς το μηδενιστικό χάπενινγκ της "κατάληψης Πολυτεχνείου" . Υπάρχει μια περιρρέουσα μελαγχολική ατμόσφαιρα εντός της Αριστεράς, η οποία χρωματίζει τις διάφορες συγκεντρώσεις των αριστερών, επετειακές ή όχι, γεγονός που όχι τυχαία συμπίπτει με την 100η επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Την φετινή χρονιά μπορέσαμε πολλοί από εμάς να δούμε μια ταινία για τους 200 της Καισαριανής, μία για τα χρόνια της γνωριμίας του Μαρξ και του Ένγκελς, αλλά και ένα θεατρικό έργο για τον Άρη Βελουχιώτη, όπως επίσης και δεκάδες αφιερώματα,συγκεντρώσεις, εκθέσεις κτλ. γύρω από την επανάσταση των Μπολσεβίκων και τις μέρες τις Σοβιετικής Ένωσης. Σε μία χρονική περίοδο που η ελληνική Αριστερά είναι στο χειρότερο σημείο της εδώ και 50 χρόνια όλα αυτά έχουν δημιουργήσει ένα αίσθημα κατωτερότητας σε σχέση με το μεγαλείο των αγωνιστών του προηγούμενου αιώνα.

Τα εκφυλιστικά φαινόμενα βέβαια είχαν προηγηθεί αυτού του καλλιτεχνικού κρεσέντου καθώς οι μετασεισμοί της παράδοσης του σχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της φρασεολογίας της ριζοσπαστικής αριστεράς,  στο αντίπαλο στρατόπεδο συνεχίζουν να κατακερματίζουν την Αριστερά εδώ και 2μιση χρόνια. Ενώ λοιπόν η Κυβέρνηση συνεχίζει να ασκεί πολιτική χωρίς ουσιαστική απάντηση από το κίνημα η Αριστερά συνεχίζει να διασπάται εντείνοντας τις εσω-κινηματικές έριδες οι οποίες πολλές φορές υπερβαίνουν το λεκτικό επίπεδο. Το τελευταίο συμβάν της έντασης εντός των ΕΑΑΚ είχε ακριβώς επίκεντρο την φοιτητική αριστερά η οποία συνδέεται περισσότερο από τον καθένα με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ακόμα λοιπόν και αν όλα είχαν κυλήσει φυσιολογικά, στην πραγματικότητα το πνεύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θα ήταν απών από τον χώρο. Η πολυδιασπασμένη Αριστερά θα αδυνατούσε να αρθρώσει ένα λόγο ενωτικά ανατρεπτικό και θα παρέδιδε τη νοηματοδότηση της επετείου στον πλέον ακατάλληλο για να την εκπροσωπήσει, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα οι οποίοι έχουν, από κοινού με τους ΑΝΕΛ, ενστερνιστεί την υποτακτική σχέση που είχε η Χούντα με τις ΗΠΑ. Το γιατί δεν μπορεί επίσης να εκπροσωπήσει την ανάγκη για νέα εξέγερση η ομάδα της "κατάληψης Πολυτεχνείου" είναι μάλλον περιττό να το εξηγήσουμε. Αρκεί μόνο να θυμίσουμε ότι ο σταθμός του Πολυτεχνείου καλούσε τον κόσμο της Αθήνας στην Πατησίων για να συμμετέχει στην εξέγερση που θα έριχνε τη Χούντα, ενώ η ομάδα αυτή ζητάει απλώς μερικά τσιγάρα και 2-3 διμοιρίες για να ασχολείται.

Πως όμως μπορούμε εμείς να υπερβούμε τον κίνδυνο της λήθης της εξέγερσης απέναντι στην περιθωριοποίηση της ή την ενσωμάτωσης της στο σύστημα; Για να απαντήσουμε θα πρέπει πρώτα να βγούμε από τον αυτόματο πιλότο στον οποίο έχουμε μπει όλοι/ες μας. Οι μηχανικές,σχεδόν χορογραφημένες, κινήσεις, που θα ακολουθούσαν με την είσοδο των αριστερών οργανώσεων στο Πολυτεχνείο και την σχηματοποίηση των χώρων απεικονίζει ιδιαίτερα γραφικά την κεκτημένη ταχύτητα με την οποία αντιμετωπίζουμε το τριήμερο του Πολυτεχνείου. Αν δικαιούμαστε να βρισκόμαστε σε αυτόν τον χώρο εκείνες τις μέρες, αυτό είναι επειδή διεκδικούμε να είμαστε συνεχιστές της ανατρεπτικής και ημιτελούς εξέγερσης του Νοέμβρη και αυτό δεν μπορούμε να το καταφέρουμε αν εντοπίζουμε τον εχθρό δίπλα μας. Χρειάζεται να θέσουμε ξανά τον στόχο της ανατροπής του πολιτικού συστήματος στο επίκεντρο και απέναντι σε αυτόν τον στόχο να αποκτήσουμε κοινό βηματισμό. Τελικά όλοι αυτοί οι αγωνιστές τους οποίους μελαγχολικά ανακαλούμε στη μνήμη μας κατάφεραν, ο καθένας στην εποχή του, να βρουν τον ένα στόχο ο οποίος εκείνη την στιγμή θα καθόριζε την τακτική τους. Η αρχή μπορεί να γίνει με την φετινή πορεία ας είναι η 17η Νοέμβρη του 2017 η πιο αντισυστημική και αντικυβερνητική διαδήλωση που έγινε ποτέ και ας είμαστε σε αυτόν τον στόχο όλοι ενωμένοι σαν τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου που μπορεί εκείνη την μέρα να έσωσαν την ζωή κάποιου που δεν ήταν απ' την "οργάνωση".

Διαβάστε περισσότερα...