Brigada

21 Ιουλ

21 Ιουλίου. 1965 ή 2015;

Όσοι επιχείρησαν να μεταλλάξουν το μήνυμα της πιο ταξικής, περήφανης λαϊκής εντολής στην ελληνική Ιστορία, να ξέρουν ότι θα βρουν μόνο «Πέτρουλες» στο δρόμο τους. Και για κάθε έναν Λαμπράκη, Πέτρουλα, Τεμπονέρα που θα χάνεται, θα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες που θα ακολουθούν και θα φωνάζουν «Ζει»!

Του Άρη Τόλιου

21 Ιουλίου. Ένας φοιτητής 23 χρονών, πρωτοστάτης στον αγώνα για τη Δημοκρατία, πέφτει νεκρός, μέσα σε ένα παλλαϊκό συλλαλητήριο, μετά από μια έφοδο της αστυνομίας, με «αύρες» και καπνογόνα.

Έξι μέρες πριν, στις 15 Ιουλίου, ένας παρακρατικός μηχανισμός εξωκοινοβουλευτικών κέντρων έχει ανατρέψει μια κυβέρνηση δημοκρατικά εκλεγμένη μεν, βαθιά εξαρτημένη από τον ξένο παράγοντα και φορέα αντιλαϊκής πολιτικής.

Αυτά είναι εν έτει 1965 ή 2015;

Η απάντηση είναι προφανής. Μέχρι αυτή την ώρα, δεν υπάρχει νεκρός φοιτητής, ούτε υπήρξε ανατροπή της κυβέρνησης την προηγούμενη Τετάρτη.
Όμως, το βασικό ερώτημα είναι άλλο: πόσο μακριά βρισκόμαστε από αυτό;

Πόσο μακρινοί είναι οι αγώνες για τη Δημοκρατία;

Πόσο μακρινό είναι «οι νέοι στο δρόμο»;

Πόσο μακριά βρισκόμαστε από δημοκρατικές στρεβλώσεις που επί της ουσίας είναι εκτροπές;

Πόσο επίκαιρο είναι το ιστορικό πλαίσιο της δολοφονίας του Σωτήρη Πέτρουλα, ακριβώς μισό αιώνα πριν;

Ο Σωτήρης Πέτρουλας ήταν ο τελευταίος κρίκος μιας γενεαλογικής αλυσίδας αγωνιστών. Οι αγώνες του είχαν συγγένεια αίματος με τους αγώνες της Αντίστασης και του Εμφυλίου.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας στάθηκε στην εμπροσθοφυλακή του αγώνα για τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες – αυτές που δίνουν περιεχόμενο στην αξιοπρέπεια. Ήταν όμως και από αυτούς τους σπάνιους αγωνιστές που ήταν, είναι και θα παραμείνουν σύγχρονοι με όλες τις εποχές. Αριστερός που έβλεπε τον εαυτό του έξω από τους τοίχους του Πανεπιστημίου, την εμβέλεια της παρέμβασης του σε κάθε μαζικό κοινωνικό χώρο και τη μοίρα του στοιχισμένη με τα μεγάλα επίδικα.

Η Δημοκρατία συνεχίζει ακόμα να είναι, αν όχι κεκτημένο, ένα μεγάλο επίδικο. Είναι ζητούμενο, όσο έχει μόνο τυπικό περίβλημα, όσο δεν είναι ουσιαστική, πραγματικά χειραφετητική, κοινωνικά και ταξικά δίκαιη... και – στις μέρες μας – αντιμνημονιακή.

Η Δημοκρατία δεν μπορεί να ερμηνεύεται από κέντρα που θεωρούν ότι έχει αδιέξοδα και ότι κινείται σε μονόδρομους. Ούτε μπορεί να ερμηνεύεται από πολιτικούς που την αντιμετωπίζουν μεταφυσικά και υπερβατικά. Αν η Δημοκρατία δεν υπερασπίζεται με υλικούς όρους τις καθημερινές ανάγκες των ανθρώπων, είναι, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, τυπική.

Ζούμε όλοι και όλες μια τρομακτική ασυμβατότητα στο σήμερα: τη συνύπαρξη Μνημονίου και Δημοκρατίας. Μόνο που αυτά τα δύο δε μπορούν να συνυπάρχουν – όπως στη μεγάλη τους εικόνα, δε μπορούν να συνυπάρχουν ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός. Μια τέτοιου είδους «δισυπόστατη» δημοκρατία, όπου οι κανόνες της Δημοκρατίας (στην εργασία, στην Παιδεία, στην ενημέρωση, στον ελεύθερο χρόνο, στο δημόσιο χώρο, στη λαϊκή ετυμηγορία) ρυθμίζονται περιοριστικά από ένα – ακόμα – επαχθές Μνημόνιο, ακυρώνει την ουσία της.

Ακόμα και το πρόσφατο δημοψήφισμα, μια εκτυφλωτική χαραμάδα αμεσοδημοκρατικής έκφρασης, ακυρώθηκε, όταν προσπάθησε να συγκεραστεί με το Μνημόνιο.

Μέσα σε λίγες μόλις μέρες, η περίφημη λαϊκή εντολή επιχειρήθηκε να στραγγαλιστεί και να καταδικαστεί, άντεξε και θριάμβευσε κι όμως εν τέλει, ερμηνεύτηκε κατά το δοκούν, στην πιο αντιδραστική εκδοχή της – ότι ήταν «λευκή επιταγή» ακόμα και για ταπείνωση.

Και όσοι επιχείρησαν να μεταλλάξουν το μήνυμα της πιο ταξικής, περήφανης λαϊκής εντολής στην ελληνική Ιστορία, να ξέρουν ότι θα βρουν μόνο «Πέτρουλες» στο δρόμο τους.

Και για κάθε έναν Λαμπράκη, Πέτρουλα, Τεμπονέρα που θα χάνεται, θα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες που θα ακολουθούν και θα φωνάζουν «Ζει»!

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.