Brigada

10 Φεβ

Προσκλητήριο νεκρών

«Ευτυχία δεν είναι να κάνεις αυτό που θέλεις, αλλά να μην κάνεις αυτό που δεν θέλεις.»

Ο ήρωας μας αναπόλησε τις στιγμές μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου, όπου ο Πρωθυπουργός και όλοι οι συνεργάτες έφεραν ένα μνημόνιο στην ελληνική Βουλή, το οποίο επ’ουδενί δεν τους άρεσε. 

Του "Στρατηγού Χειμώνα"

Σε άρθρο του Νίκου Καρανίκα που δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» στις 3 Φλεβάρη, ο ιθύνων νους επιδιώκει μέσα από πλείστες επικλήσεις σε ιστορικά ονόματα του χώρου των γραμμάτων, των τεχνών και της πολιτικής/φιλοσοφικής σκέψης, ουσιαστικά να «στρατοπεδοποιήσει» τη διαμάχη της «Αριστεράς» (όπως την έχει στο μυαλό του φυσικά) και της «Δεξιάς» (πάλι όπως την έχει στο μυαλό του) και να κάνει τον αναγνώστη να κατανοήσει ότι δεν είναι μία απλή «πολιτική μάχη» αλλά μία μάχη δύο διαφορετικών «κόσμων» (ο καλός πολιτισμένος κόσμος των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ο κακός και απολίτιστος κόσμος της ΝΔ) με τελικό έπαθλο το ποιος πρέπει να Κυβερνήσει αυτή τη χώρα.

Στο κείμενο του, ουσιαστικά θεωρεί πως η Αριστερή ανθρωπογεωγραφία της Ελλάδας, οφείλει τα στοιχεία της στην επίδραση του λόγου διάφορων αναφερομένων προσωπικοτήτων κι αφού εντάσσει και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σε αυτήν, καταλήγει στο συμπέρασμα, πως η ανωτερότητα παιδείας/σκέψης συγκριτικά με τη Δεξιά, οφείλεται στην εν λόγω επίδραση. Τέλος θεωρεί πως όλοι πρέπει να στηρίξουμε την κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ. διότι η Δεξιά που έρχεται σαν «εναλλακτική λύση» δεν έχει ιδέα από το λόγο όλων αυτών των προσωπικοτήτων (σε αντίθεση με τον ίδιο και τους λοιπούς κυβερνητικούς που έχουν εντρυφήσει προφανώς) και ως εκ τούτου θα βυθίσουν τη χώρα σε έναν σκοταδισμό, ο οποίος τώρα δεν υφίσταται, αφού κυβερνούν «Αριστεροί» τύπου Καρανίκας ή Αυλωνίτου και άρα όλα γύρω μας φέγγουν.

Η όλη του προσπάθεια βέβαια έχει κάποια κενά. Δεν θα σταθώ τόσο στο γεγονός, ότι ούτε ο ίδιος, ούτε όλοι όσοι είδαν το άρθρο προτού δημοσιευθεί στον ιστότοπο της «Αυγής», δεν παρατήρησαν ότι ο τυπογραφικός διαχωρισμός του Πασκάλ Μπρυκνέρ σε δύο ανεξάρτητες και αυτόφωτες προσωπικότητες, ουσιαστικά δημιουργεί την εντύπωση στον αναγνώστη, ότι οι Έλληνες Αριστεροί διδάχτηκαν «αντιφασισμό» τόσο από έναν Γάλλο συγγραφέα κι όσο κι από έναν Γάλλο μαθηματικό του 17ου αιώνα… (στο αρχικό κείμενο, όπως γράφεται στο τέλος του κειμένου, ανέφερε πως: «…Κάναμε κουβέντες τα διαβάσματά μας και βγάζαμε συμπεράσματα από τον Πασκάλ και τον Μπρυκνέρ γιατί δεν πρέπει να είμαστε ρατσιστές και φασίστες…»).

Πέραν, λοιπόν, του γεγονότος ότι σε κανέναν δε φάνηκε περίεργο το πώς οι Έλληνες Αριστεροί διδάχτηκαν τον αντιρατσισμό, που τους διακρίνει από τους Έλληνες δεξιούς, από έναν… μαθηματικό ( το «τυπογραφικό» λάθος διορθώθηκε μετά από την ιντερνετική γελοιοποίηση που ακολούθησε, ενώνοντας τα δύο ονόματα στο ονοματεπώνυμο του Πασκάλ Μπρυκνέρ), ο Νίκος Καρανίκας αναφέρει επιγραμματικά μία σειρά από βαρύγδουπα ονόματα που την πλειοψηφία τους ίσως να μη γνωρίζει ο μέσος Έλληνας δεξιός (υπάρχουν φυσικά και εξαιρέσεις…) ή να τα γνωρίζει επιγραμματικά και τα οποία όντως άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στην διαμόρφωση της προσωπικότητας, της ψυχοσύνθεσης και της πολιτικής συνείδησης του μέσου Έλληνα Αριστερού και Αναρχικού, καθώς και στην θεωρητική κατάρτιση του.

Ανέφερε λοιπόν ο Νίκος Καρανίκας (κατά σειρά εμφάνισης) τον Καντ, τον Τολστόι, τον Βάρναλη, τον Ρίτσο, τον Λένιν, τον Μαρξ, τον Μπακούνιν, τον Ντοστογιέφσκι, τον Ρουσσώ, τον Ντιντερό, τον Ταρκόφσκι, τον Βισκόντι, τον Αγγελόπουλο, τη Σιμόν ντε Μποβουάρ και φυσικά τον Πασκάλ Μπρυκνέρ. Το παράδοξο βέβαια δεν είναι η απλή αναφορά σε ονόματα όπως ο Μαρξ, ο Λένιν και η Σιμόν Ντε Μπουβουάρ. Το παράδοξο δεν είναι ούτε καν η χρησιμοποίηση τους από ένα κυβερνητικό στέλεχος ενός μνημονιακού κόμματος όπως ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Το παράδοξο (σίγουρα κάπου χαμογελάει ο Ιονέσκο που την γλύτωσε…) είναι ότι από την απλή αναφορά της ύπαρξης τους, με επίκληση και ταυτόχρονη προσπάθεια «ποιοτικής ανάδειξης» μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας συγκριτικά με κάποια άλλη, μέχρι την ουσιαστική εφαρμογή του λόγου τους στην καθημερινότητα του ατόμου και την αντανάκλαση που μπορεί να έχει αυτή στις κοινωνικοπολιτικές του αποφάσεις και την εν γένει δράση του, ώστε να στοιχειοθετεί αυτή την ζητούμενη «ποιοτική ανάδειξη, υπάρχει μια απόσταση.

Κι αυτή είναι ένα μνημόνιο και κάποιες δεκάδες ιδιωτικοποιήσεις δρόμος!

Και είπε λοιπόν ο Ντιντερό:

«Προσέξτε αυτόν που λέει ότι τα πράγματα πρέπει να μπουν σε τάξη! Το να βάζεις πράγματα σε τάξη σημαίνει επίσης να θέτεις άλλους ανθρώπους υπό τον έλεγχό».

Ο Νίκος Καρανίκας κατάλαβε πως πρέπει οπωσδήποτε να «φτιάξουμε» τους οικονομικούς δείκτες της χώρας ούτως ώστε να μπει μία τάξη στα τεράστια δημόσια έξοδα (παιδεία, υγεία, μισθοί, συντάξεις κτλ.) και εν τέλει να καταφέρουμε, όπως μας έχουν πει, να βγούμε στις αγορές.

Από μία άλλη γωνιά του σύμπαντος, «πετάχτηκε» ο Ντοστογιέφκσι:

«Δεν χρειάζεται πολύ για να καταστρέψεις έναν άνθρωπο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον πείσεις ότι η δουλειά που κάνει στερείται εντελώς και αναμφισβήτητα κάθε χρησιμότητα και νόημα.»

Ο Νίκος Καρανίκας προφανώς κατάλαβε πως πρέπει οπωσδήποτε να συνεχίσουν τον εργασιακό μεσαίωνα, την ανασφάλιστη εργασία και εν τέλει να ελαστικοποιήσουν πλήρως τις εργασιακές σχέσεις, διότι μόνο έτσι θα εξυπηρετηθεί μακροπρόθεσμα η «ανταγωνιστικότητα» της ελληνικής οικονομίας και θα είναι χαρούμενοι οι άνθρωποι. Έτσι ένιωσε όλο και πιο «διαχωρισμένος» και ανώτερος από τον μέσο Έλληνα δεξιό.

Όταν ο Βάρναλης κατάλαβε ότι ο Ντιντερό και ο Ντοστογιέφσκι «δουλεύουν» τον Καρανίκα, αποφάσισε να αγνοήσει την εθνολογική σύνδεση με το θύμα και μπήκε αυτοδίκαια στο στρατόπεδο των «μεγάλων» λέγοντας:

«Τάχα ἡ θέληση σου λίγη, τάχα ὁ πόνος σου μεγάλος;
Ἄχ, ποὖσαι νιότη, ποὔ δειχνες πῶς θὰ γινόμουν ἄλλος!»

Μπερδεύτηκε προς στιγμήν ο Καρανίκας. Εν τέλει κατάλαβε πως η στρατηγική: «προσπάθησε το παιδί! Έβγαλε και έρπη…» είναι ότι πιο ευφυές έχει σκεφτεί ελληνοαριστερός νους τα τελευταία 200 χρόνια. Πρέπει να συνεχίσουμε να δίνουμε την εντύπωση ότι το πολεμάμε… Με πολύ μεγάλο όνειδος, θα περνάμε τα δυσβάσταχτα μέτρα. Όπως και να’ χει εμείς είμαστε έτοιμοι από παιδιά για αυτήν την ευκαιρία...

Ακούγοντας τον Βάρναλη, ενδιαφέρον να συμμετάσχει έδειξε και ο Γιάννης Ρίτσος:

«Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ’ τα ξένα βήματα,
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.»

Γεμάτος αυτοπεποίθηση ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού, κατάλαβε πως δε σημαίνει κάτι το γεγονός ότι η ελληνική Βουλή δε μπορεί να ψηφίσει ούτε μία δημοσιονομική τροπολογία, χωρίς να πάρει την άδεια της Τρόικα. Καλό είναι. Η Τρόικα ξέρει… Η Τρόικα πάντα ήξερε… Τώρα αν αυτό είναι και λίγο άδικο, αφού δεν τη ψήφισε κανένας την Τρόικα για να κυβερνάει την Ελλάδα… Έ τι να κάνουμε;;; Ας κάνουμε λίγο υπομονή. Σάμπως τι είναι η εθνική κυριαρχία για το λαό; Μια ιδέα… Εδώ μιλάμε για δανειακές υποχρεώσεις, για οικονομικούς δείκτες και για λεφτά!

Παρενέβη ο Ρουσσώ:

«Όταν ο λαός δεν θα ‘χει τίποτα πια να φάει, θα φάει τους πλούσιους.»

Ο Νίκος έδειξε να προβληματίζεται αλλά συνειδητοποίησε με μεγάλη ανακούφιση πως εκείνος είναι ένας καλός Αριστερός, άρα εκ των πραγμάτων δεν κινδυνεύει. 

Βλέποντας τον ακροατή του να μην αγχώνεται, ξαναπροσπάθησε ο Ρουσσώ:

«Ευτυχία δεν είναι να κάνεις αυτό που θέλεις, αλλά να μην κάνεις αυτό που δεν θέλεις.»

Ο ήρωας μας αναπόλησε τις στιγμές μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου, όπου ο Πρωθυπουργός και όλοι οι συνεργάτες έφεραν ένα μνημόνιο στην ελληνική Βουλή, το οποίο επ’ουδενί δεν τους άρεσε. 

Παρενέβη η Σιμόν Ντε Μπουβουάρ:

«Άλλαξε τη ζωή σου σήμερα. Μη στοιχηματίζεις στο μέλλον. Ενέργησε τώρα χωρίς καθυστέρηση.»

Ο Καρανίκας έξαφνα συνειδητοποίησε πως ανοίγεται μία πολύ μεγάλη προοπτική για την Κυβέρνηση, αφού με το που θα τελειώσουν όλα αυτά και θα βγούμε στις αγορές, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ επιτέλους θα εφαρμόσει την κοινωνική πολιτική που πάντα ονειρευόταν. Και τότε η Ελλάδα θα μοιάζει με παράδεισο…

Ενοχλημένος από τη συμπεριφορά του Έλληνα πολιτικού στελέχους ο Λέων Τολστόι σχεδόν τον επέπληξε:

«Μιλούσαν για τις ανομίες της εξουσίας, για τα βάσανα των αναξιοπαθούντων, για τη φτώχεια που μάστιζε το λαό, όμως στα μάτια τους όλη την ώρα της θερμής κουβέντας τους πλανιόταν ασταμάτητα ένα βουβό ερώτημα: «Θα μπορούσες να μ’ αγαπήσεις;»

Ο Νίκος Καρανίκας ήταν και πάλι ικανοποιημένος αφού ο μεγάλος Ρώσος συγγραφέας δεν αναφερόταν στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αφού ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εφάρμοσε πλήρως όλες τις προεκλογικές του δεσμεύσεις.

Ο Τολστόι παραιτημένος, έδωσε τη θέση του στον Πασκάλ Μπρυκνέρ (ονοματεπώνυμο, όχι δύο διαφορετικές προσωπικότητες…):

«Το πιο ενοχλητικό με τους ανίκανους είναι ότι μιλάνε.»

Ο Νίκος Καρανίκας, θεώρησε ότι δεν αναφερόταν καν σε αυτόν.

Ο Λένιν έκανε μία ύστατη προσπάθεια:

«Η ελευθερία στις καπιταλιστικές κοινωνίες λίγο πολύ παραμένει αυτό που ήταν στις αρχαίες Ελληνικές δημοκρατίες: Ελευθερία για ιδιοκτήτες σκλάβων.»

Ο Νίκος Καρανίκας έδειξε προσωρινά να «σκοτεινιάζει» αλλά εν τέλει θυμήθηκε ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα με σοσιαλιστικό ορίζοντα, οπότε αργά η γρήγορα όλα αυτά θα είναι ένα κακός εφιάλτης.

 

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.