Brigada

10 Μαϊ

"Μπαμπά, θέλω να μάθω να παλεύω. Πότε θα μάθω να παλεύω;"

 

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι η Μαίρη Τσώνη πέθανε. Και μεις με την κάθε σιωπή μας φροντίσαμε γι' αυτό. Και με την κάθε φυλλάδα που θα βγει να κατασπαράξει σκέψεις και συνειδήσεις πάνω απ' το πτώμα της.

του Νετραλίνο

 

Η φωνή της Μαρίας Τσιώνη σώπασε. Τι να γράψεις και τι να πεις; Αλλά μπορείς κι αλλιώς;

Ήρθε κι έδεσε που λένε. Έτυχε μ' αυτό το γεγονός, να θυμηθείς πού ήσουνα τότε και πού είσαι τώρα.

Βλέπεις το ταξίδι. Όπου οι ηλεκτρονικοί ήχοι σου μίλησαν, γιατί ήταν αυτό που άκουσες, ίσως, απ' τη πρώτη μέρα της ζωής σου. Και ήταν μετά κι οι πρώτες αμηχανίες του έρωτα, που πολύ πιθανό να τις έζησες και σε κάποιο νέφος δακρυγόνων. Κι ήταν και εκείνη η ατελείωτη σχολή, που "έσφιγγες όλο και πολύ το ζωνάρι" για να χαρούμε όλοι στην ορκωμοσία. Να βγεις στην αγορά εργασίας, να κάνεις μεταπτυχιακό, γιατί, και τι άλλο να κάνεις; Να στηθείς στην ουρά του ΟΑΕΔ; Το κάνες. Να ψαχτείς να γίνεις σερβιτόρος, γιατί εξασφαλίζει μία σταθερή δουλειά στη νύχτα, ή στη μέρα; Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος θα 'σαι. Να φύγεις έξω γιατί εκεί υπάρχουν δουλειές και είναι καλύτερα; Ξένος στο "ευρωπαϊκό μας σπίτι".

Έβρισκες όμως απαντήσεις. Βρήκες στα τραγούδια, βρήκες στα βιβλία, βρήκες στις παραστάσεις. Σε θέατρα, στέκια, μπαρ, φεστιβάλ, σε καφενεία της γειτονιάς σου. Και σου μίλησαν και ήθελες να τους μιλήσεις κι συ. Αλλά σου δώσανε αυτό, που νομίζεις ότι θα πάθεις καρδιά απ' τα 25 σου;

Δοκίμασες και την άθληση, δοκίμασες και το γήπεδο. Και να ξεσπάς στο γήπεδο και να πιστεύεις στο μαζικό αθλητισμό και στη μαγεία του ποδοσφαίρου. Κι αυτό για να καταλήξουμε να 'χουνε μετά θέματα να καλύπτουνε τηλεοπτικό χρόνο, να ξεπλένουν τους επιχειρηματίες που βρίσκονται κάτω από κάθε πέτρα που σηκώνεις και κάνουνε κουμάντο στη ζωή σου.

Σε κάποια φάση, είπες να μπλεχτώ και με τα πολιτικά. Εκεί σίγουρα δεν βρήκες ησυχία. Όσο ασχολιόσουν, πολύ πιθανό να έβρισκες και λιγότερη. Εμπιστεύτηκες τη συλλογικότητα για να σωθείς. Και σε ζόρισε, σε πάτησε, σε έβαλες να σκεφτείς εσένα και τους άλλους. Εσένα. Τους άλλους.

Πολύ πιθανό να δοκίμασες και την ψυχοθεραπεία. Γιατί την δοκίμασε και κάποιος φίλος, γνωστός σου, συνάδελφος και τον βοήθησε. Και ίσως βοήθησε και σένα. Ίσως σε κούρασε κιόλας. Ψάχνεις να βρεις με διαλογισμό να βγεις απ' όλα αυτά. Να σε ξεπερνούν. Τα ναρκωτικά, πολύ πιθανό να γίνανε αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της διαδικασίας. Να σκεφτείς, να ξεφύγεις, να ερωτευτείς, να χαθείς.

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι η Μαίρη Τσώνη πέθανε. Και μεις με την κάθε σιωπή μας φροντίσαμε γι' αυτό. Και με την κάθε φυλλάδα που θα βγει να κατασπαράξει σκέψεις και συνειδήσεις πάνω απ' το πτώμα της. Όπως κάνει με κάθε νεκρό ή ζωντανό. Κι μεις στη σιωπή, όπως κάναμε όταν τα νοσοκομεία καταρρέουν, ενώ από πίσω ακούγεται η φωνή του Άρη Πορτοσάλτε "Με το ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ του ΣΚΑΪ στηρίζονται πλέον τα νοσοκομεία!!"

Με κάθε φορά που πιστέψαμε, πως δεν έπρεπε να μιλήσουμε, γιατί δε μας αφορά.
Με κάθε φορά που μας φτύναν και νομίζαμε ότι βρέχει.
Με κάθε φορά που μπορεί να δώσαμε τις λάθος ευκαιρίες, και αφήσαμε αυτό το πράγμα να μας φάει τα σωθικά.

Και σ' όλα αυτά, η θρασύς πένα του αξιοσέβαστου κου Καρτερού να σουλατσάρει, από την Αυγή στο tvxs για να σου πει:
«Αν ως κόμμα λες αυτό που θέλεις, ως κυβέρνηση κάνεις αυτό που μπορείς. Ε, εκεί, ανάμεσα στο τι θέλουμε, και τι μπορούμε, φυτρώνουν τα πικρά ραδίκια. Ξέρουμε πού θέλουμε να πάμε, αλλά πουθενά δεν θα πάμε, αν δεν τα φάμε. Από μια άποψη όμως η πίκρα τους είναι πολιτική υγεία. Διότι, αν φτάσουμε να τα βρίσκουμε γλυκά, δεν θα τα χωνέψουμε. Θα μας χωνέψουν...»

Το δυστυχές στο παραπάνω, είναι ότι ο κος Καρτερός αγνοεί πως μια τεράστια κοινωνική ομάδα, όπως αυτή της νεολαίας, δεν την ενδιαφέρει αν θα χωνέψουν κάποιοι απ' αυτούς τα ραδίκια, αλλά να μην τα δουν οι ίδιοι ανάποδα.

Δε γίνεται να βάζουμε τους εαυτούς μας να διερωτώνται ακόμα: "Μπαμπά, θέλω να μάθω να παλεύω. Πότε θα μάθω να παλεύω;"

Αμφισβητήσαμε τη γενιά του Πολυτεχνείου, αμφισβητήσαμε την ανάπτυξη του Σημίτη, αμφισβητήσαμε την δυσοσμία του φασισμού στις γειτονιές και στα σχολεία. Έχουμε μάθει να παλεύουμε. Η μελαγχολία σε πολλές περιπτώσεις είναι αναπόφευκτη, αλλά δε γίνεται να μας κυριεύσει.

Κι άρα παραμένει η ερώτηση: θα πρέπει να σιωπήσουμε ακόμα κι σε αυτό το τραγικό γεγονός;
Δε θα πρέπει να αποχαιρετήσουμε τη Μαίρη με σιωπή, αλλά με τραγούδια, δε θα αφήσουμε στα κοράκια αυτή την υπόθεση. Τραγούδια που μέσα απ' τη μελαγχολία, μπορούν να βγάλουν νέες όψεις για τη ζωή που αξίζουμε να ζήσουμε.

Μαίρη, αντίο..

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.