Brigada

25 Οκτ

Ο τελευταίος που δικαιούται να μιλάει για εκλογές, είναι οι ΗΠΑ

Για να συνοψίσουμε, με λίγα λόγια όταν η φιλοαμερικανική αντιπολίτευση κερδίζει εκλογές στην Βενεζουέλα, αυτόματα αυτές χαρακτηρίζονται ως «ειρηνικές και δημοκρατικές». Στην αντίπερα όχθη όταν τις χάνει , όλοι σπεύδουν να εκδηλώσουν τον αποτροπιασμό τους για τις ειδεχθείς πράξεις του «δικτάτορα» της χώρας ο οποίος προφανώς και νοθεύει την διαδικασία.

Του Στρατηγού Χειμώνα

Η πιο πρόσφατη εκλογική διαδικασία στην Μαλαισία, έλαβε χώρα στις 4 Μαΐου του 2013. Εκεί ήρθαν αντιμέτωποι ο ηγέτης του κυβερνώντος δεξιού κόμματος και Πρωθυπουργός της χώρας από το 2009, Najib Razak και ο ηγέτης της κεντροαριστερής – σοσιαλδημοκρατικής αντιπολίτευσης, Anwar Ibrahim, ο οποίος το 1998 είχε καταδικαστεί και φυλακιστεί για 6 έτη από το κόμμα του Razak για... «σοδομισμό» (δηλαδή ομοφυλοφιλία) ενώ έδιναν κι έπαιρναν οι φήμες που τον ήθελαν κινεζόφιλο και φίλα προσκείμενο σε Κομμουνιστικές ομάδες.
Ο «αυτοδημιούργητος» Razak, γιος του επί σειρά ετών Πρωθυπουργού της Μαλαισίας Abdul Razak Hussein και ανιψιός του επίσης πρώην Πρωθυπουργού Hussein Onn, που πήγε τον νεποτισμό σε άλλο επίπεδο, κερδίζει τις εκλογές για δεύτερη συνεχόμενη φορά, καταφέρνοντας να αποσπάσει 125 από τις 222 έδρες τις Μαλαισιανής Βουλής, διαιωνίζοντας με αυτό τον τρόπο την εξουσία του κόμματος του στην χώρα, η οποία διαρκεί από το 1957 οπότε και η Μαλαισία ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Βρετανία .
Η εκλογική διαδικασία όμως, σημαδεύεται από τις κατηγορίες της αντιπολίτευσης για εκτεταμένη νοθεία και αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος. Ο ηττημένος Anwar Ibrahim δηλώνει πως: «Είκοσι ως τριάντα έδρες χάθηκαν με πολύ ισχνές πλειοψηφίες.»
ενώ προεκλογικά είχε επισημάνει τους κινδύνους για νοθεία ισχυριζόμενος πως υπάρχουν χιλιάδες «εγγεγραμμένοι» στους εκλογικούς καταλόγους των οποίων την ύπαρξη αμφισβήτησε ενώ παράλληλα αμφισβήτησε μέχρι και το «ανεξίτηλο» του μελανιού που χρησιμοποιήθηκε για να εμποδιστούν οι «διπλές ψήφοι».
Οι ΗΠΑ και ο Barack Obama παρόλα αυτά, δεν δείχνουν να αγχώνονται και πολύ για τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης. Ο «πλανητάρχης» αποδέχεται το εκλογικό αποτέλεσμα που διατηρεί στην εξουσία τον Razak και το κόμμα του και τον συναντά το 2014 στην πρωτεύουσα Μανίλα κι έτσι γίνεται ο πρώτος Πρόεδρος των ΗΠΑ που επισκέπτεται τη χώρα από το 1966. Οι σχέσεις των δύο χωρών συνέχισαν να «ζεσταίνονται» αφού οι δύο ηγέτες ξανασυναντιούνται την παραμονή των Χριστουγέννων του ίδιου έτους και μάλιστα παίζουν... γκολφ στο εξοχικό του πλανητάρχη στην Χαβάη.
Με αυτή του τη συμπεριφορά ο Razak, που είναι ηγέτης μίας κατά πλειοψηφία Μουσουλμανικής χώρας, αναζωογονεί την δημοτικότητα των ΗΠΑ στη χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας, μία δημοτικότητα η οποία διερχόταν από μεγάλη κρίση έπειτα από τις αμερικάνικες επεμβάσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν και την ανάδειξη της Ισλαμοφοβίας, ως επίσημο φορέα καθορισμού της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.
Αργότερα θα συναντηθεί αρκετές φορές και με τον «βραχίονα» της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή, τον Σαουδάραβα μονάρχη Abdullah. Οι άψογες σχέσεις του με την βασιλική οικογένεια του αραβικού αυτού κράτους, θα αποδειχτούν περαιτέρω με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο, όταν δημοσιεύματα σε όλο τον κόσμο φέρνουν στο φως την τεράστια δωρεά ύψους 681 εκατομμυρίων δολαρίων από τα σαουδαραβικά ταμεία, στον προσωπικό λογαριασμό του Razak στην τράπεζα, που έγινε τις παραμονές των εκλογών και στόχευε στην προώθηση της προεκλογικής του εκστρατείας το 2013... Ναι, της ίδιας προεκλογικής εκστρατείας της οποίας το αποτέλεσμα αμφισβητήθηκε τόσο έντονα από την μαλαισιανή αντιπολίτευση και τον «σοδομιστή» Ibrahim.
Ο Najib Razak, ως «εκλεκτός» της δύσης, συνεχίζει να κυβερνάει την Μαλαισία μέχρι και σήμερα.

Λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα βορειότερα, ο Hun Sen είναι ο μακροβιότερος Πρωθυπουργός της Ασίας. Κυβερνά την πολύπαθη Καμπότζη από το μακρινό 1993 οπότε και κέρδισε τις εκλογές με τόση «βία και νοθεία» ώστε να αναγκάσει τον ΟΗΕ σε παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας του. Παρόλα αυτά αρνήθηκε πεισματικά τότε να παραχωρήσει την θέση του Πρωθυπουργού και την εξουσία και το μόνο που εν τέλει αποδέχτηκε ήταν να συγκυβερνήσει με δεύτερο Πρωθυπουργό προερχόμενο από την αντιπολίτευση. Κι αυτό όμως προσωρινά...
Το 1997 ανατρέπει πραξικοπηματικά τον δεύτερο Πρωθυπουργό και εκτελεί τους υπουργούς τους κόμματος του, που συμμετείχαν στην συγκυβέρνηση της χώρας.
Έκτοτε διενεργεί εκλογές ανά 5 έτη τις οποίες κερδίζει σχεδόν ανενόχλητος παρά τις συνεχείς αναφορές και κατηγορίες της αντιπολίτευσης για εκτεταμένη νοθεία και τις ουκ ολίγες καταγγελίες των διεθνών οργανισμών για συστηματική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την συνεχή διενέργεια πολιτικών διώξεων στην χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Οι πιο πρόσφατες εκλογές, έγιναν στις 28 Ιουλίου του 2013. Το κόμμα του Πρωθυπουργού τις κέρδισε με ποσοστό περίπου 49% αλλά με την δημοτικότητα του σημαντικά μειωμένη. Ο Πρωθυπουργός της Καμπότζης έλαβε συγχαρητήρια τηλεγραφήματα από την Αυστραλία και την Γαλλία ενώ οι ΗΠΑ και η ΕΕ έβγαλαν μερικές μάλλον «χλιαρές» ανακοινώσεις που εξέφραζαν τον σκεπτικισμό τους αναφορικά με τον τρόπο που διεξήχθησαν κι αυτές οι εθνικές εκλογές. Και μέχρι εκεί... Άλλωστε είχε προηγηθεί τον Νοέμβριο του προηγούμενου έτους η «ιστορική» επίσκεψη του Barack Obama στην χώρα γεγονός που τον έκανε τον πρώτο πρόεδρο των ΗΠΑ στην ιστορία, που επισκέπτεται την Καμπότζη. Την είχαν «επισκεφτεί» βέβαια, τα αμερικανικά βομβαρδιστικά Β-52 το 1969 επί προεδρίας Νίξον, στα πλαίσια του φιάσκου των Αμερικάνων στο Βιετνάμ. Αλλά ποτέ ο ίδιος ο Πρόεδρος...
Πέρα από τις συνήθεις καταγγελίες περί νοθείας, αυτή τη φορά το εκλογικό αποτέλεσμα πυροδότησε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα. Στις 3 Ιανουαρίου του 2014, η στρατιωτική αστυνομία της χώρας ανοίγει πυρ στο πλήθος εργαζομένων κυρίως στην κλωστοϋφαντουργία, σκοτώνοντας 4 εργάτες και τραυματίζοντας άλλους 20 (επίσημα στοιχεία) . Μία ημέρα μετά, η αστυνομία εισβάλλει στο «camp» που είχε στήσει η διαμαρτυρόμενη αντιπολίτευση, το εκκενώνει με την βία ενώ το ανώτατο δικαστήριο της χώρας καλεί την ηγεσία της αντιπολίτευσης σε απολογία για την παρακίνηση των εργατών και την «διατάραξη της κοινωνικής τάξης». Τον επόμενο μήνα ο Πρωθυπουργός απαγορεύει τις διαδηλώσεις και προειδοποιεί τους διαδηλωτές πως θα αντιμετωπίσουν τους υποστηρικτές του σε περίπτωση που συνεχιστούν οι κινητοποιήσεις. Τον Ιούλιο του 2014, οι συγκρούσεις αστυνομίας και διαδηλωτών στέλνουν στο νοσοκομείο 8 αστυνομικούς πράγμα που οδηγεί το καθεστώς της Καμπότζης να συλλάβει 6 εκλεγμένους βουλευτές της αντιπολίτευσης και το δικαστήριο να καλέσει τον ίδιο τον αντιπρόεδρο του αντιπολιτευόμενου κόμματος, Kem Sokha.
Εν τέλει επικράτησε... ψυχραιμία και ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, «συνθηκολόγησε» στα τέλη του ίδιου μήνα, δεχόμενος το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιουλίου του 2013 και καταλαμβάνοντας τις θέσεις που του αναλογούν στο κοινοβούλιο.
Η βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων και οι διώξεις που τις συνόδευσαν θορύβησαν φαινομενικά τον ΟΗΕ και τις ΗΠΑ, αλλά κανείς δεν προχώρησε σε περαιτέρω ενέργειες που να δυσκολεύουν την ζωή και το έργο του μακροβιότερου Ασιάτη Πρωθυπουργού, ο οποίος έχει δηλώσει πως θα αποσυρθεί από την πολιτική όταν γίνει 74 ετών (σήμερα είναι 65) και στο περιθώριο μία επίσημης δήλωσης του είχε σημειώσει:
«Κυβερνώ τόσα χρόνια, διότι ξεκίνησα αρκετά νέος. Ποιο είναι το πρόβλημα με το να δουλεύεις τόσο πολύ; Είναι θέμα των ανθρώπων που με ψηφίζουν. Αν δεν με ψηφίσουν, γιατί να παραμείνω; (σημ. Πρωθυπουργός)»

Κι αν ο Πρωθυπουργός της Καμπότζης επιμένει να θεωρεί πως αυτοδίκαια βρίσκεται στην θέση του λόγω της ψήφου του λαού του, ορισμένοι ηγέτες δεν έχουν καν αυτή την «ψευδαίσθηση» και το έχουν δηλώσει ανοιχτά.
Λαμπρό παράδειγμα αποτελεί ο πρώην πρόεδρος του Αφγανιστάν, ο Hamid Karzai, ένας άνθρωπος που διετέλεσε στον προεδρικό θώκο από τον Δεκέμβρη του 2004 (αμέσως μετά την ΝΑΤΟϊκή επέμβαση) έως και τον Σεπτέμβρη του 2014. Ο Karzai που αντικατέστησε τους Ταλιμπάν στην εξουσία, έπειτα από την ισοπέδωση του Αφγανιστάν από τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς και την στρατιωτική επέμβαση, παρέμεινε για 10 χρόνια στην εξουσία όντας περήφανος πως είναι ο πρώτος πρόεδρος στη χώρα του που προέκυψε από εκλογές. Αυτό όμως συνέβη το 2004 κι ενώ οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις, είχαν καταλάβει και έλεγχαν πλήρως το Αφγανιστάν.
Το 2009 φαίνεται να αλλάζει ρητορική και φτάνει σε σημείο να παραδεχτεί ανοιχτά πως στις δεύτερες εκλογές που συμμετείχε, δηλαδή του Αυγούστου του ίδιου έτους υπήρξε νοθεία και «παρατυπίες». Για την ακρίβεια μιλώντας στο ABC, αφού πρώτα ζήτησε την ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στη χώρα του, δήλωσε πως: «Υπήρξαν παρατυπίες. Διαπράχθηκε νοθεία, χωρίς αμφιβολία. Αλλά οι εκλογές ήταν καλές και δίκαιες και άξιες του επαίνου και όχι της περιφρόνησης και του περίγελου που εν τέλει έλαβαν από τα διεθνή μέσα. Αυτό με στεναχωρεί και μάλλον με θυμώνει...»
«Θύμωσε» λοιπόν ο «αχυράνθρωπος» των Αμερικάνων στο Αφγανιστάν για τις επικρίσεις που δέχτηκε από μερίδα του διεθνούς τύπου για την νοθεία που και ο ίδιος παραδέχτηκε δημοσίως. Για την ιστορία, ο Karzai κέρδισε τον πρώτο εκλογικό γύρο του 2009 με ποσοστό 50% έναντι 30% του αντιπάλου του Abdullah Abdullah ο οποίος όντας σίγουρος για το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου, αποφάσισε να μην... «κατέβει» καν. Έτσι ουσιαστικά ο Karzai «στέφθηκε» από τις προστάτιδες δυνάμεις του Αφγανιστάν ως πρόεδρος της χώρας για άλλα 5 έτη, οι οποίες προστάτιδες δυνάμεις όχι μόνο δεν ενοχλήθηκαν από το «φιάσκο» που καταχρηστικά ονομάστηκε «εκλογές» αλλά του επέτρεψαν να κυβερνάει τη χώρα του για άλλα 5 έτη, μέχρι που εξάντλησε και τις δύο 5ετείς θητείες που προβλέπονται από το... «Σύνταγμα» της χώρας και αντικαταστάθηκε τo 2014 από έναν άλλο «αχυράνθρωπο» εν ονόματι Ashraf Ghani και πάλι εις βάρος του Abdullah Abdullah (ο οποίος κέρδισε τον πρώτο γύρο και προηγούταν στις δημοσκοπήσεις για τον δεύτερο) και πάλι υπό της κατηγορίες νοθείας και «μαγειρέματος» που καθυστέρησαν την ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος, για δύο μήνες.

Και καλύτερα να μην αναφερθούμε καν στο πιο πρόσφατο και στο πιο κοντινό σε εμάς, παράδειγμα της Ουκρανίας όπου τόσο οι ΗΠΑ όσο και οι ΕΕ, προτίμησαν την ουσιαστικά «πραξικοπηματική» καθαίρεση του φιλορώσου Viktor Yanukovych και την αντικατάσταση του από τον φιλοαμερικάνο και φιλοευρωπαίο πρόεδρο Petro Poroshenko.

Ενώ πάντα υπάρχει το «υπέρλαμπρο» παράδειγμα του στενότερου σύμμαχου των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, της Σαουδικής Αραβίας η οποία ακόμα «σνομπάρει» τα δημοκρατικά πολιτεύματα και έχει μοναρχία, με την εξουσία και τον θρόνο της χώρας να μεταβιβάζονται από τον πατέρα στον γιο και ούτω καθ' εξής και ένα δικαστικό σύστημα το οποίο απονέμει δικαιοσύνη με βάση τη... Σαρία! Είναι η χώρα που επέτρεψε στις γυναίκες να ψηφίζουν και να μετέχουν στις δημοτικές εκλογές (προεδρικές ή εθνικές εκλογές δεν γίνονται καν αφού ο θρόνος είναι καπαρωμένος από το συγγενολόι των Αλ Σαούντ...) μόλις το 2015!
Παρόλα αυτά, η Σαουδική Αραβία χαίρει της πλήρους εκτίμησης όλης της διεθνούς κοινότητας και ουκ ολίγες φορές διάφοροι πλανητάρχες έχουν εξάρει το ρόλο της χώρας και του μονάρχη της, στον αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία.

Έτσι έχουμε αρκετά πρόσφατα παραδείγματα εκλογικών διαδικασιών, στις οποίες συμμετείχαν ηγέτες ή εν δυνάμει ηγέτες «φίλα προσκείμενοι» προς την δύση και ιδιαίτερα προς τις ΗΠΑ. Εκλογικές διαδικασίες οι οποίες σημαδεύτηκαν από υποψίες ή ανοιχτές παραδοχές νοθείας ή και βίας, και δε συνοδεύτηκαν από «αυστηρά» μέτρα εναντίον των εμπλεκομένων, οι οποίοι με τον καλό ή με τον «ζόρικο» τρόπο κατάφεραν είτε να παραμείνουν στην εξουσία είτε να την κερδίσουν. Επίσης έχουμε παράδειγμα μονάρχη που δεν κάνει καν εκλογές, μα είναι κοινά αποδεκτός από όλη την «δύση» ως αυτοδίκαιος ηγέτης μίας «σύμμαχου» χώρας. Το μυστικό όλων αυτών των ηγετών και ο κοινός παρονομαστής τους είναι από σαφής έως πασίδηλος.
Εφόσον είσαι σύμμαχος των ΗΠΑ, ή αυτός που αντιμετωπίζεις θεωρείται λιγότερο σύμμαχος ή λιγότερος «ελέγξιμος» από τον αμερικανικό παράγοντα, τότε εμμέσως πλην σαφώς, «λύνονται» τα χέρια σου. Μπορείς να νοθεύσεις το αποτέλεσμα των εκλογών στη χώρα σου, μπορείς να συνεχίσεις να κυβερνάς με τον ίδιο τρόπο που κυβερνούσες προσανατολισμένος πάντα στην εξυπηρέτηση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στην περιοχή σου και εν τέλει σου απονέμεται το «ακαταλόγιστο». Ακόμα και στην πολύ ειδική περίπτωση που τόσο ο ΟΗΕ όσο και οι ΗΠΑ με την ΕΕ, ενδέχεται να βγάλουν κάποια «μουδιασμένη» ανακοίνωση διαμαρτυρίας με ξύλινη γλώσσα για τις παρατυπίες, ίσως και τα εγκλήματα που διαπράττεις, εσύ ξέρεις ότι δικαιούσαι να συνεχίσεις να κάνεις ότι κάνεις αφού είσαι βέβαιος πως ότι γίνεται, γίνεται για τους τύπους και για «τα μάτια του κόσμου». Σε καμία περίπτωση δεν γίνεσαι διεθνώς «ρεζίλι» και ουδέποτε θα σου απονεμηθεί ο τίτλος του «δικτάτορα» στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης.

Εκτός βέβαια αν είσαι ο Νικόλας Μαδούρο.
Ή αν ήσουν παλιότερα ο Ούγκο Τσάβες.

Και γενικότερα αν έχεις το θράσος να επιδιώκεις να κυβερνήσεις την Βενεζουέλα, με σοσιαλιστικό προσανατολισμό και χωρίς να υποκύπτεις στις διεθνείς (αμερικανικές δηλαδή) πιέσεις για «ελεύθερη αγορά» και πλήρη, άνευ όρων ιδιωτικοποίηση των εθνικών πετρελαϊκών σου πηγών.
Έτσι έχουμε το φαινόμενο προτού καν διενεργηθούν εκλογές στη Βενεζουέλα, όλος ο «δυτικός» τύπος από την Νέα Υόρκη και το Λονδίνο μέχρι (με συγχωρείτε...) την Άνω Κωλοπετινίτσα, να θεωρεί βέβαιο πως ο σοσιαλιστής ηγέτης πρόκειται να διαπράξει εκτεταμένη νοθεία και αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος, να προδικάζει «καθεστωτικό δάκτυλο» κατά την διενέργεια των εκλογών και εν τέλει να προκρίνει την αντιπολίτευση της χώρας να μην αποδεχτεί φυσικά το αλλοιωμένο αποτέλεσμα και είτε να βγει στους δρόμους είτε να μποϊκοτάρει την όλη διαδικασία. Έπειτα ο Τσάβες ή ο Μαδούρο θα κερδίσουν τις εκλογές (συνήθως με άνεση) εξαργυρώνοντας (παρά τα κάποιες φορές σημαντικά λάθη τους...) την κοινωνική πολιτική και το φιλολαϊκό έργο που έχουν πράξει στα συνδυαστικά πλαίσια του «Μπολιβαριανισμού» με την επικαιροποιημένη σοσιαλιστική θεώρηση, πάντα προσανατολισμένη στις γεωγραφικές ανάγκες της περιοχής.
Η αντιπολίτευση θα κάνει το χρέος της και η ρητορική της σε πρώτη φάση θα υπαγορευτεί από την «δύση» ίσως και αυτολεξεί. Έπειτα, εφόσον οι επιταγές της «δύσης» θα πάρουν την μορφή «δηλώσεων» της αντιπολίτευσης, θα φτάσουν ως τέτοιες σε όλες τις γωνιές της υφηλίου από τα αμερικανοκίνητα κυρίαρχα παγκόσμια ΜΜΕ.
Στη συνέχεια βλέποντας πως με τις εκλογές η αντιπολίτευση δεν βλέπει «προκοπή» και πως οι καταγγελίες για νοθεία δεν προκαλούν την «αίσθηση» που οι Αμερικάνοι θα ήθελαν να προκληθεί (εκτός από τον Άρη Προτοσάλτε και τον Άδωνι Γεωργιάδη που εκτοξεύουν μύδρους) , υποκινείς διαδηλώσεις που συνήθως λήγουν με καινούριες εκλογικές διαδικασίες οι οποίες επιβεβαιώνουν το αρχικό συμπέρασμα. Δηλαδή ότι ο Τσαβισμός στη Βενεζουέλα ζει και βασιλεύει παρά τις ενορχηστρωμένες επιθέσεις.

Κάτι τέτοιο αποδείχτηκε και στις πρόσφατες εκλογές για την ανάδειξη των κυβερνητών των 23 πολιτειών της χώρας, στις οποίες οι υποψήφιοι του Μαδούρο κυριολεκτικά σάρωσαν κερδίζοντας τις 17 από τις 23 πολιτείες κόντρα φυσικά σε όλες τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις (κάτι μας θυμίζει αυτό).
Πριν καν όμως ανακοινωθούν τα αποτελέσματα, η φιλοδυτική αντιπολίτευση έσπευσε να καταγγείλει νοθεία και να δηλώσει κατηγορηματικά πως δεν πρόκειται να αναγνωρίσει το εκλογικό αποτέλεσμα ενώ κάλεσε τους υποστηρικτές της να βγούνε στους δρόμους συνεχίζοντας τις κινητοποιήσεις που διαρκούν ήδη 4 μήνες και έχουν στοιχίσει τη ζωή σχεδόν 130 ανθρώπων. Με τη σειρά του, το State Department δεν ήταν καθόλου φειδωλό στις δηλώσεις του. Στην ανακοίνωση του αναφέρει συγκεκριμένα:
«Όσο το καθεστώς Μαδούρο συμπεριφέρεται σαν αυταρχική δικτατορία, θα συνεργαζόμαστε με τα μέλη της διεθνούς κοινότητας και θα χρησιμοποιούμε όλο το βάρος της οικονομικής δύναμης και της αμερικανικής διπλωματίας για να στηρίξουμε τους Βενεζουελάνους στις προσπάθειές τους για την αποκατάσταση της δημοκρατίας».
Και λέγοντας «Βενεζουελάνους» προφανώς οι Αμερικάνοι εννοούν αποκλειστικά και μόνο την φιλοαμερικανική αντιπολίτευση και τους οπαδούς της καθώς όλοι όσοι στηρίζουν τον Μαδούρο, από ότι φαίνεται δεν είναι αρκετά «Βενεζουελάνοι» στα μάτια του State Department.
Αυτή τη φορά η αντιπολίτευση δεν προχώρησε σε «μποϋκοτάζ» της διαδικασίας όπως είχε κάνει την 30η Ιουλίου του 2017, όταν ο Μαδούρο έστησε τις κάλπες για την ανάδειξη της συντακτικής συνέλευσης η οποία θα αναθεωρούσε το Σύνταγμα της χώρας και ενώ οι κινητοποιήσεις της αντιπολίτευσης ήταν σχεδόν στο απόγειο τους. Εν τέλει συμμετείχαν μόνο τα φιλοκυβερνητικά κόμματα στην διαδικασία ενώ όλος ο διεθνείς τύπος, από άκρη σε άκρη του κόσμου, δήλωσε την βεβαιότητα του για την νοθεία χαρακτηρίζοντας την εκλογική διαδικασία «αιματοβαμμένη» λόγω των συγκρούσεων διαδηλωτών – αστυνομίας, την ημέρα διεξαγωγής της ψηφοφορίας.
Την ίδια ώρα τόσο η ΕΕ όσο και οι ΗΠΑ πρόβαιναν σε σχεδόν εμπρηστικές δηλώσεις εναντίον της νίκης του Μαδούρο. Μέσω του Αντόνιο Ταγιάνι, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η ΕΕ δήλωνε πως:
«Δεν θα αναγνωρίσουμε αυτές τις εκλογές (σημ. για την Συνταγματική συνέλευση). Είναι πολύ ξεκάθαρο ότι το σημερινό καθεστώς είναι προσκολλημένο στην εξουσία. Η επιθυμία του λαού είναι να αλλάξει το καθεστώς. Είναι απαραίτητο να πάμε σε εκλογές τώρα (σημ. Προεδρικές εκλογές)»
Ενώ ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών, Στίβεν Μνούτσιν (ένας πρώην τραπεζίτης της Goldman Sachs που από ότι φαίνεται έχει άποψη για τις δημοκρατικές διαδικασίες ανά τον κόσμο) δήλωνε πως:
«Οι χθεσινές παράνομες εκλογές επιβεβαιώνουν ότι ο Μαδούρο είναι ένας δικτάτορας που περιφρονεί την βούληση του λαού της Βενεζουέλας. Με τις κυρώσεις σε βάρος του, οι ΗΠΑ ξεκαθαρίζουν την θέση τους απέναντι στις πολιτικές του καθεστώτος του και την στήριξή τους στον λαό της Βενεζουέλας που επιζητά να ξαναγίνει η χώρα δημοκρατική»
Περίπου στο ίδιο μήκος κύματος ήταν οι δηλώσεις και η στάση που κράτησαν τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η ΕΕ και στις προηγούμενες εκλογικές διαδικασίες στην Βενεζουέλα πλην μίας. Τις εκλογές της 6ης Δεκέμβρη 2015, για την ανάδειξη των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων , οι οποίες ήταν οι πρώτες που κέρδισε η φιλοαμερικανική αντιπολίτευση.
Τότε ήταν ο γραμματέας του κράτους των Ηνωμένων Πολιτικών και γνωστός Αμερικάνος πολιτικός John Kerry που αφού συνεχάρη το λαό της Βενεζουέλας (και όχι την Κυβέρνηση της χώρας...) για τις ειρηνικές και δημοκρατικές εκλογές δήλωσε:
«Οι ψηφοφόροι στη Βενεζουέλα δήλωσαν τον διακαή του πόθο για αλλαγή της πορείας της χώρας. Ο διάλογος ανάμεσα στα κόμματα της Βενεζουέλας είναι απαραίτητος για να επισημανθούν τα κοινωνικά και οικονομικά θέματα που αντιμετωπίζει η χώρα και η ΗΠΑ μαζί με άλλες χώρες της διεθνούς κοινότητας, είναι έτοιμες (από καιρό, θα συμπληρώσω εγώ...) να στηρίξουν αυτό τον διάλογο.»

Για να συνοψίσουμε, με λίγα λόγια όταν η φιλοαμερικανική αντιπολίτευση κερδίζει εκλογές στην Βενεζουέλα, αυτόματα αυτές χαρακτηρίζονται ως «ειρηνικές και δημοκρατικές». Στην αντίπερα όχθη όταν τις χάνει , όλοι σπεύδουν να εκδηλώσουν τον αποτροπιασμό τους για τις ειδεχθείς πράξεις του «δικτάτορα» της χώρας ο οποίος προφανώς και νοθεύει την διαδικασία.

Αυτή είναι η εκλογική «μοίρα» της πολύπαθης χώρας της Νότιας Αμερικής, που συνεχίζει να κινείται σε σοσιαλιστική προοπτική κόντρα όχι μόνο στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού (που χτυπάει την πόρτα των «δυτικών» καπιταλιστικών κοινωνιών, όλο και πιο δυνατά) αλλά και κόντρα σε όλο το «δυτικό» πολιτικό κατεστημένο το οποίο αποδεικνύει με τον πιο φανερό τρόπο πως όταν το επιθυμεί έχει αξιοπρόσεκτες ικανότητες στο να συντονίζει άμεσα τα λόγια και τις πράξεις του και να στοχεύει πολύ συγκεκριμένα και με χειρουργική ακρίβεια στα «μαύρα πρόβατα» του διεθνούς πολιτικού γίγνεσθαι την ίδια στιγμή που έχει αναγάγει σε αγαπημένη του συνήθεια να αλληθωρίζει και να κωφεύει σε εξόφθαλμες παρατυπίες και φασίζουσες (αν όχι φασιστικές) πρακτικές των αγαπημένων του παιδιών – ηγετών.

 

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.