Brigada

18 Νοε

Ο Δρόμος

Στην εποχή του ύστερου καπιταλισμού η έννοια της ελευθερίας αντικαθίσταται πλέον από άλλες αξίες, λειτουργώντας σε όφελος της αγοράς, ένα σύνθημα που εμπορευματοποιείται, σαν αλλοτινή σκιά που δεν φοβίζει πια τους δεσμοφύλακές της.

της Άννας Αμπατζόγλου

«Ο Δρόμος», Μ. Λοΐζος,
στίχοι: Κωστούλα Μητροπούλου

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία,
κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά
κι ήταν μια λέξη μοναχά «ελευθερία»
κι έπειτα είπαν, πως την έγραψαν παιδιά.

Κι ύστερα κύλησε ο καιρός κι η ιστορία,
πέρασε εύκολα απ' τη μνήμη στην καρδιά,
ο τοίχος έγραφε «μοναδική ευκαιρία
εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά».

Τις Κυριακές από νωρίς στα καφενεία
κι έπειτα γήπεδο, στοιχήματα, καβγάς,
ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία,
είπανε όμως, πως την έγραψαν παιδιά.

 

Ακούγοντας ξανά αυτές τις μέρες το τραγούδι με το οποίο συνδέσαμε από τα παιδικά μας χρόνια τον εορτασμό της μνήμης του Πολυτεχνείου, αποφάσισα να «διαβάσω» ξανά τους στίχους του λίγο βαθύτερα, αναγνωρίζοντας εκεί μιαν αλήθεια που όλοι γνωρίζουμε ήδη:
Η μνήμη του Πολυτεχνείου επιβεβαιώνει ότι η Ιστορία γράφεται (ΚΑΙ) στο δρόμο, καθώς στην καρδιά όλων των ταξικών αγώνων βρισκόταν πάντοτε το αίτημα για Ελευθερία. Όμως συχνά, κάποιο διάστημα αργότερα, όταν το κίνημα καθιζάνει και το αίτημα παραμένει ανικανοποίητο γραμμένο στον τοίχο, απαξιώνεται από τους ταξικούς εχθρούς του ο αγώνας που αυτό είχε καταβάλλει και χαρακτηρίζεται με κακεντρέχεια ως «παιδικό». Με κάποια χρονική απόσταση από τα γεγονότα η ιστορική μνήμη αλλοιώνεται, επενδύοντάς τα με συναισθηματισμούς που σταδιακά ενδεχομένως να τα μεταλλάσουν.

Στην εποχή του ύστερου καπιταλισμού η έννοια της ελευθερίας αντικαθίσταται πλέον από άλλες αξίες, λειτουργώντας σε όφελος της αγοράς, ένα σύνθημα που εμπορευματοποιείται, σαν αλλοτινή σκιά που δεν φοβίζει πια τους δεσμοφύλακές της. Στην ελληνική μεταπολίτευση οι αλλοτινές πολιτικές διεκδικήσεις και οι λαϊκοί αγώνες εξέπεσαν σε όρους οπαδισμού (δίπολο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που διογκώθηκε –αργότερα- στη δεκαετία του '90) εκ του «άρτος και θεάματα» της χούντας, και ακόμη μέσα στα ίδια τα γήπεδα, ενίοτε χώρο τροφοδότησης ενός από τα διάφορα «όπια του λαού», προκειμένου αυτός να διασκεδάσει την ανάγκη του για διεκδίκηση των πραγματικών του αιτημάτων.

Σήμερα, εν έτη 2017, τα λαϊκά αιτήματα παραμένουν τα ίδια, η ταξική σύγκρουση εντείνεται και η ανάγκη για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία γιγαντώνεται. Μένει να ακούσουμε προσεκτικότερα την ιστορική επιταγή της εποχής μας, για να μη μείνουμε μονάχα στην έμπνευση που μας προσφέρουν οι περασμένοι αγώνες κάποιων άλλων.

 

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.