Brigada

26 Σεπ

Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει η ιστορία είναι ότι τίποτε δεν μας διδάσκει η ιστορία.

 

Η παραπάνω φράση που αποδίδεται συχνά στον Χέγκελ αποτελεί μια απαισιόδοξη οπτική στον κόσμο. Με λίγα λόγια, οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να κάνουν λάθη, να παθαίνουν, να μη μαθαίνουν και να τα επαναλαμβάνουν. Θα μπορούσε να είναι ακόμα και εκλαϊκευμένη εμπειρική σοφία, αν δεν ήταν τόσο ντετερμινιστική, νομοτελειακή και μοιρολατρική.

Δεν είναι όμως σοφότερη από μια λαϊκή θυμοσοφία που λέει «για να πάρεις τις απαντήσεις που χρειάζεσαι, πρέπει να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις».

Γιατί, λοιπόν, «ανεβαίνει η ακροδεξιά»;

Η αρχιερέας του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη Άνγκελα Μέρκελ έχυσε κροκοδείλια δάκρυα για την αύξηση των ποσοστών του AfD, που «αποτελεί θλιβερό γεγονός που η κυβέρνηση και η Γερμανική κοινωνία θα καλεστεί να αντιπαλέψει».

Πως θα κληθεί να τα αντιπαλέψει η καγκελάριος; Ποιες πολιτικές θα χρειαστούν για να τεθεί η ακροδεξιά στο περιθώριο της συλλογικής συνείδησης; Διότι ακριβώς οι πολιτικές αποφάσεις της Μέρκελ τα τελευταία δώδεκα χρόνια έχουν οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε αυτές τις εξελίξεις. Η ξενοφοβική πολιτική που εφαρμόζει από τη μία σε συνδυασμό με τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει τόσο εντός Γερμανίας, όσο και στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, δημιουργούν το πλαίσιο στο οποίο η ακροδεξιά βρίσκει πάτημα, για να συνεχίσει να κάνει τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό να φαίνεται το «καλό παιδί» ενάντια στο σκότος.

Είναι δυνατόν να θεωρήσουμε τον νεοφιλελευθερισμό ως την κανονικότητα που θα αποτρέψει την παρέκκλιση, την ανωμαλία που λέγεται «φασισμός» - φανερός ή κρυφός;

Σαφώς όχι. Η Ακροδεξιά θρέφεται πάντα από τα απομεινάρια ενός αυταρχικού συστήματος σε κρίση. Η Μέρκελ και οι πρόθυμοι ή απρόθυμοι σύμμαχοι της δημιουργούν και διαιωνίζουν την κρίση, σοκάρονται για τα τέρατα που γεννά και μετά απευθύνουν «παλλαϊκό κάλεσμα» για να τα αντιμετωπίσουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που τα γέννησε!

Φυσικά, αυτή είναι η εξέλιξη των πραγμάτων πανευρωπαϊκά. Πολιτικές συρρίκνωσης της εργατικής τάξης, συνοδευόμενες από ρατσιστικές φωνές για την προσφυγική κρίση, παντού με διαφορετική μορφή και ένταση, έχουν βρει έρεισμα στις μάζες. Και όταν δεν βρίσκεται έρεισμα, αυτό επιβάλλεται. Ας δούμε την περίπτωση της Ουκρανίας και την πραγματική γενοκτονία που λαμβάνει χώρα με πρωταγωνιστή την ακροδεξιά – την ακροδεξιά που αναγνωρίζεται κανονικότατα ως νόμιμος και νομιμοποιημένος συνομιλητής της ΕΕ, θα προσθέσουμε.

Άρα, επιστρέφουμε στο ερώτημα: γιατί «ανεβαίνει η Ακροδεξιά»;

Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως και ο νεοφιλελευθερισμός χρειάζεται και το αντίστοιχο ιδεολόγημα, μια και που το δικό του, αυτό που κυβερνούσε τις τύχες του πλανήτη για περίπου τρεις δεκαετίες, κατέρρευσε. Τέτοιο ιδεολόγημα μπορεί να είναι η εθνικιστική παλιγγενεσία. Με λίγα λόγια, δεν είναι σίγουρο ότι το AfD είναι πλήρως εκτός του νεοφιλελεύθερου σχεδίου μεσοπρόθεσμα – ίσα ίσα, μπορεί να του προσδώσει και ένα όραμα (π.χ. της «μεγάλης Γερμανίας των Γερμανών»). Είναι γνωστό πως οι μάζες συγκινούνται από τα οράματα, όχι από ορισμένους ξινούς και απρόσωπους γραφειοκράτες.

Ακούγοντας τις πρώτες δηλώσεις της (πρώην κιόλας!) συμπροέδρου του ΑfD, μπορεί να νιώσει κανείς/ καμιά πως κονταίνει δυο πόντους. Γιατί οι δηλώσεις της συμπροέδρου του AfD μπορεί να ακούγονται σα μουσική στα αυτιά κάποιων: "Η πρώτη μας δουλειά στο κοινοβούλιο θα είναι η σύσταση κοινοβουλευτικού ελέγχου για τις παρανομίες της Άνγκελα Μέρκελ. Είναι η υπόσχεση που δώσαμε. Ήρθαμε για να μείνουμε."

Ρωτάμε εμείς: ποιες είναι οι παρανομίες της Μέρκελ; Διότι αν είναι οι παρανομίες της Μέρκελ ότι «παραήταν γενναιόδωρη που έδινε χρήματα στους τεμπέληδες Έλληνες, Ισπανούς ή Πορτογάλους», τότε προκύπτει το συμπέρασμα ότι η καγκελάριος ήταν αρκετά νεοφιλελεύθερη, αλλά όχι αρκετά σωβινίστρια!

Είναι, όμως, αυτό αρκετό να εξηγήσει γιατί «ανεβαίνει η Ακροδεξιά»;

Ο φακός σε τέτοιες περιπτώσεις στρέφεται συχνά στην Αριστερά. Πανευρωπαϊκά, η Αριστερά έχει πρόβλημα. Στην πλειονότητα της, έχει στρατηγική σύγχυση και ταυτόχρονα, ατολμία να απαντήσει στα άμεσα ερωτήματα – με λίγα λόγια, δεν κάνει τις σωστές ερωτήσεις.

Στην πλειονότητα της, η Αριστερά απαντά εντός του νεοφιλελεύθερου πλαισίου, δεν σκέφτεται «εκτός κάδρου». Εκεί βρίσκεται το πρώτο μεθοδολογικό λάθος και αυτό που συνέχει τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών δυνάμεων: ότι όλα μπορούν να αλλάξουν και επενδυθούν με ιδεολογήματα (ή ψέματα ή και ψευδαισθήσεις), αλλά ο νεοφιλελευθερισμός είναι εδώ για να μείνει. Η λογική των διαχειριστών της κρίσης, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που παρουσιάστηκαν ως σωτήρες για να ανακόψουν αυτήν την πορεία, είναι η αντίστροφη όψη του ίδιου νόμισματος. Διαγωνίζεται (όπως και το AfD, το SDP ή η Μέρκελ) για το ποιος θα πει το πιο πειστικό ψέμα στους λαούς για να συνεχίσει ο νεοφιλελευθερισμός την πορεία του.

Αν υπάρχει κάποια χρησιμότητα για την Αριστερά, αυτή είναι για να έρθει στην εξουσία η λαϊκή αμφισβήτηση όλων αυτών των απαράδεκτων «θέσφατων» που αποφασίζουν τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων σε κλειστά γραφεία στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο – ούτε για να βρίσκεται η ίδια απλώς στην εξουσία και ούτε για να πείθει τους λαούς να τα αποδέχονται.

Τέλος, υπάρχει και άλλη μια εξήγηση στο γιατί «ανεβαίνει η Ακροδεξιά».

Μήπως, εν τέλει, ο κόσμος βασικά πάντα ήταν φασίστας, απλά κρυμμένος μέσα σε αστικούς σχηματισμούς; Εδώ επιστρέφουμε στην αρχική ρήση του Χέγκελ.

Προφανώς, η άνοδος της Ακροδεξιάς σε μια χώρα, όπου οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις έκαναν τα πάντα ώστε να σβήσουν την ιστορική μνήμη του ναζισμού, προκαλεί ανατριχίλα. Από τον διακηρυγμένο στόχο τους να μην εμφανιστεί ξανά το «τέρας», βύθισαν έναν ολόκληρο λαό στη λήθη και στην άγνοια. Πως λοιπόν να διδαχτούν από την Ιστορία; Αφού δεν την «διδάχτηκαν» ποτέ!

Και όσο για την Ελλάδα, που έμαθε και ακόμα δεν έχει ξεχάσει «τι σημαίνει φασισμός»;

Στα καφενεία της Κρήτης, οι τοίχοι βαραίνουν απ' τα πορτραίτα όλων των νεκρών που χάθηκαν από το χέρι του φασισμού - στα βουνά του Γράμμου, στο κέντρο της Αθήνας, στα δάση της Πελοποννήσου, ζει η μνήμη τους. Τοπία που στα μάτια μας αλλάξανε μορφή, αλλά κουβαλάνε την ίδια ιστορία. Την ιστορία για την επέκταση του μίσους, που είναι σαν εκείνη τη μικρή ακίδα στο δάχτυλο που δε σε ενοχλεί και πολύ, μέχρι που αρχίζεις και παθαίνεις μόλυνση.

Οι καιροί όμως επιφυλάσσουν πολλά και το σκότος συσσωρεύεται για να πνίξει την Ευρώπη, κατά τόπους και συνολικά. Από το μικρό χωριό και γειτονιά που θα θρέφεται το τέρας, έχουμε το χρέος να το σταματήσουμε. Από την πιο απομακρυσμένη περιοχή, μέχρι την πιο μεγάλη μητρόπολη δε μπορούμε να επιτρέψουμε να κυριεύσει το μίσος και ο φόβος. Έχοντας μάθει από την ιστορία, θα πρέπει να παλέψουμε για να αποφευχθεί η οποιαδήποτε, τραγική, επανάληψη.

 

Διαφορετικά, ο Χέγκελ θα θριαμβεύσει, παίρνοντας στο πέρασμα του τις ίδιες μας τις ζωές...

 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Πόσο κοστίζουν τελικά οι ζωές μας; Solidaritat »

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.