Brigada

05 Ιαν

Τι συμβαίνει στο Ιράν;

Έκρυθμη φαίνεται να είναι η κατάσταση στο Ιράν την τελευταία εβδομάδα. Ο απολογισμός των μέχρι τώρα συγκρούσεων είναι ο εξής: 22 νεκροί (21 πολίτες και 1 αστυνομικός) και εκατοντάδες συλληφθέντες .

Πριν μπούμε στη διαδικασία να ερμηνεύσουμε την κατάσταση και να διαλέξουμε στρατόπεδο ας εξετάσουμε ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία :

  1. Ο πρόεδρος του Ιράν, Χασάν Ροχανί, επανεκλέχθηκε πριν 7 μήνες με ποσοστό 57% ενώ η συμμετοχή στις εκλογές ξεπέρασε το 70%
  2. Στο Ιράν, η ανεργία έχει ξεπεράσει το 12%. Ο συνδυασμός των σκληρών δυτικών κυρώσεων και των μέτρων λιτότητας που εφαρμόζει ο Ροχανί (αύξηση στις τιμές των προιόντων και των τροφίμων, κατάργηση επιδομάτων στα καύσιμα και στην ενέργεια) έχουν οδηγήσει τον πληθωρισμό στο 10% και την ανεργία ενδεχομένως ακόμα και στο 29% (40% για τους νέους). Εδώ να σημειώσουμε ότι τα μέτρα λιτότητας είναι το αναγκαίο κακό, σύμφωνα με τον Ιρανό πρόεδρο, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν… θρησκευτικά ιδρύματα
  3. Οι αναταραχές ξεκίνησαν, σύμφωνα με το CNN, από 50 με 70 νέους (πολλοί ήταν φοιτητές). Ακόμη και σήμερα, ο όγκος των διαδηλωτών παραμένει της τάξεως των εκατοντάδων – αρκετά μικρός τουλάχιστον, ώστε ούτε να φαίνονται… «αθώοι» οι βανδαλισμοί που επιδόθηκαν (εμπρησμούς τζαμιών και φωτεινών σηματοδοτών, επιθέσεις σε δημόσια κτίρια και αστυνομικά τμήματα) ούτε βέβαια να ανταποκρίνονται κάπως απέναντι στη βιαιότητα των κρατικών δυνάμεων καταστολής.

Δεν χωράει αμφιβολία ότι το πολίτευμα του Ιράν (Ισλαμική Δημοκρατία) είναι ένα πολίτευμα ανελεύθερο που καταπιέζει την εργατική τάξη. Το Ιράν είναι ένα καπιταλιστικό και θεοκρατικό κράτος και στις πλάτες των εργαζομένων πλουτίζει η θρησκευτική ολιγαρχία και η άρχουσα τάξη. Με αυτή την έννοια, δεν είναι τυχαίο πως οι φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις (μαζικότερες των άλλων) βάλλουν κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ και συσπειρώνουν ευρύτερες δυνάμεις του πολιτικού φάσματος, αλλά έχουν και πολύ έντονο το πρόσωπο του Ισλάμ.

Από την άλλη, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, οι διαδηλωτές δεν φαίνονταν να είναι συμπαγείς ούτε ταξικά ούτε πολιτικά: διαμαρτύρονταν για την οικονομική πολιτική, για την ανεργία και για τη διαφθορά. Στη συνέχεια, όμως, ο χαρακτήρας των διαμαρτυριών άλλαξε σε πιο πολύμορφο και σύνθετο πολιτικό επίπεδο: γυναίκες να βγάζουν τις μαντίλες τους και να φωνάζουν «θάνατο στον Ρουχάνι και στον Χαμενεΐ» και διαδηλωτές να καλούν την κυβέρνηση να δημιουργήσει δουλειές και να αποσύρει τη στήριξη της σε διαμάχες του εξωτερικού (με τα συνθήματα «αφήστε τη Συρία και την Υεμένη, σκεφτείτε εμάς» και «Θυσιάζομαι για το Ιράν, όχι για τη Γάζα και το Λίβανο»), αλλά και να νοσταλγούν τον αντισοβιετικό εθνικιστή πραξικοπηματία Ρέζα Παχλαβί (με συνθήματα «Σάχη αναπαύσου εν ειρήνη» και «Μετανοούμε για την επανάσταση και την ανατροπή της μοναρχίας»).

Και αν ορισμένα από τα συνθήματα, υποκρύπτουν δίκαια αιτήματα για εκδημοκρατισμό και κοινωνική δικαιοσύνη, ορισμένα άλλα, μέσα στη σύγχυση, κάνουν…μπαμ για το ρόλο που παίζει η Δύση (και) σε αυτές τις διαδηλώσεις.

Δεν είναι τυχαίο που από την πρώτη στιγμή στο πλευρό των διαδηλωτών βρέθηκε (και υπερτόνισε την παρουσία τους) ο Ντόναλντ Τραμπ, μέσω του αγαπημένου του twitter. «Διεφθαρμένη και βίαιη» η κυβέρνηση, που «κλέβει τα ανθρώπινα δικαιώματα από τον λαό του Ιράν» και κατευθύνει «τα λεφτά και τον πλούτο του» προς την τρομοκρατία, ενώ ο δε λαός του Ιράν που «πεινάει για ελευθερία και φαγητό» θα λάβει «μεγάλη βοήθεια από τις ΗΠΑ την κατάλληλη στιγμή».

Επειδή ο Πρόεδρος των ΗΠΑ φημίζεται βεβαίως για την κακή χρήση της (οποιασδήποτε) γλώσσας, αλλά και για τις αντιφάσεις του (πριν ένα χρόνο είχε χαρακτηρίσει όλους τους Ιρανούς τρομοκράτες), ας αποκωδικοποιήσουμε τη γραμμή του: όπου ανθρώπινα δικαιώματα το μπλοκάρισμα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπου πλούτος το πετρέλαιο, όπου λεφτά το αντάλλαγμα της συμφωνίας για τον πυρηνικό αφοπλισμό του Ιράν επί προεδρίας Ομπάμα. Όσο για τη μεγάλη βοήθεια, δυστυχώς, δεν μπορούμε παρά να βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να ξετυλίγονται τα επόμενα «βελούδινα πραξικοπήματα» και «μαϊντάν».

Συγχρονισμένοι με τις ΗΠΑ είναι φυσικά και η ΕΕ και το Ισραήλ. Είναι γελοίο και προκλητικό η Ε.Ε και κράτη όπως το Ισραήλ και οι ΗΠΑ να κάνουν ωμές παρεμβάσεις και να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ιρανών πολιτών. Η Ε.Ε μάλλον ξεχνάει πως τα ατομικά δικαιώματα δεν είναι ξέχωρα από τα κοινωνικά δικαιώματα (όπως το θεμελιώδες δικαίωμα στην εργασία και στην αξιοπρεπή ζωή), ενώ φυσικά καμιά αντίστοιχη κουβέντα δεν γίνεται ούτε για καταστολή και ανθρώπινα δικαιώματα στην περίπτωση της Ονδούρας ούτε για το νο. 1 αιμοδότη της παγκόσμιας τρομοκρατίας, το θεοκρατικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας.

Όσον αφορά το Ισραήλ και τον πρόεδρο Νετανιάχου, ο οποίος συμπάσχει και αυτός με τους πολίτες του Ιράν… εδώ τα λόγια είναι περιττά. Μιλάμε για το κράτος- δολοφόνο που προκειμένου να περιορίσει γεωστρατηγικά το Ιράν τα βρίσκει με τη Σ. Αραβία – ναι, τη γνωστή σε όλους μας χώρα για τις φιλελεύθερες και δημοκρατικές της ευαισθησίες. Πόσο υποκριτικό; Oι τύραννοι του Ισραήλ οι οποίοι κρατούν φυλακισμένο ένα 16 χρονο κορίτσι (την ακτιβίστρια Αχέντ Ταμίμι) επειδή χαστούκισε ένα στρατιώτη, αυτοί που οδηγούν σε συστηματική εθνοκάθαρση τον λαό της Παλαιστίνης εδώ και δεκαετίες, αυτοί vα κάνουν λόγο για τα ανθρώπινα δικαιώματα…

Συμπερασματικά, έχουμε μπροστά μας ένα σχεδιαζόμενο και εκτυλισσόμενο πλάνο των ΗΠΑ, το οποίο στοχεύει σε νέες κυρώσεις και περαιτέρω γεωπολιτική απομόνωση του Ιράν (ως αναπόσπαστο τμήμα της ακραίας επιθετικής πολιτικής Τραμπ απέναντι σε Ρωσία – Κίνα), επικαλούμενο την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να κινητοποιήσει τους υπόλοιπους δυτικούς συμμάχους. Παραείναι προφανείς και συντονισμένες οι ενέργειες υποδαύλισης της αποσταθεροποίησης στο Ιράν για να αγνοούνται. Αντί περισσότερων, παραθέτουμε την παρακάτω εξαιρετική ερευνητική μονογραφία.

Ωστόσο, αποτελεί στοίχημα και για την εργατική τάξη του Ιράν, για τις γυναίκες του Ιράν και για τους νέους φοιτητές και άνεργους να καταφέρουν να ηγεμονεύσουν του κινήματος και να περιθωριοποιήσουν τους βαλτούς και τους καιροσκόπους και να κερδίσουν τη μάχη από τον ιδιότυπο θρησκευτικό κρατισμό της κυβέρνησης. Το κίνημα μπορεί να είναι αυθόρμητο, μπορεί και όχι – αλλά φαίνεται ακόμα να είναι ακηδεμόνευτο και πολιτικά ορφανό (στο εσωτερικό του Ιράν τουλάχιστον). Πολλά από τα αιτήματα του κινήματος, ιδιαίτερα αυτά που αφορούν στην λιτότητα, στην ανεργία, στην διαφθορά και στην δημοκρατία, είναι δίκαια και πρέπει να βρουν στέγη για να καλυφθούν από την καταιγίδα που θα ακολουθήσει – είτε αυτή είναι η αύξηση του κρατικού αυταρχισμού είτε η επόμενη βρώμικη ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Όπως αναφέρουν και οι σύντροφοί μας από το κομμουνιστικό κόμμα του Ιράν (Τουντέχ) στην τελευταία ανακοίνωση της κεντρικής τους επιτροπής :

“Σήμερα μόνο εκείνοι που με κάποιον τρόπο θα ήθελαν να διατηρήσουν την παρούσα καταστροφική κατάσταση, φοβούνται την όξυνση και την ανάπτυξη της λαϊκής πάλης. Την ίδια στιγμή, πρέπει να σημειωθεί πως στις κρίσιμες περιστάσεις της τρέχουσας επικίνδυνης τοπικής έντασης, η τοπική αντίδραση -που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση Τραμπ στις ΗΠΑ και τη δεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ- επιδιώκει να επηρεάσει αισθητά τις εξελίξεις στη χώρα μας και να αντικαταστήσει το παρόν αντιδραστικό καθεστώς με ένα άλλο αντιδραστικό καθεστώς. Η λύση είναι η διεξαγωγή μιας ενιαίας και οργανωμένης πάλης όλων των κοινωνικών στρωμάτων -από τους εργάτες και όλο τον εργαζόμενο λαό έως τους μαχητικούς νέους, φοιτητές, γυναίκες και προοδευτικούς και φιλελεύθερους διανοούμενους- γύρω από λαϊκά συνθήματα ενάντια στην εξουσία της τυραννίας. Η εμπειρία της σύγχρονης ιστορίας μας απέδειξε ότι οι λαοί του Ιράν έχουν την ικανότητα να μεταδώσουν τη φωνή τους στα αυτιά της άρχουσας αντίδρασης. Για άλλη μια φορά, καλούμε όλες τις εθνικές, προοδευτικές και φιλελεύθερες δυνάμεις του έθνους να παραμερίσουν τις θεωρητικές και ιστορικές διαφωνίες και να κινητοποιηθούν μαζί, στο πλευρό του λαϊκού κινήματος, για να βοηθήσουν αποτελεσματικά την πάλη -στόχος της οποίας είναι η απόρριψη της τυραννίας και η εγκαθίδρυση της εξουσίας του λαού, της ελευθερίας, της ειρήνης, της ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης”.

 

 

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.