Brigada

27 Μαϊ

Horace and Pete’s: Η τηλεόραση όπως θα θέλαμε να είναι

Είναι μια τραγική ιστορία που μπορεί σε σημεία να ειναι πολύ αστεία ή πολιτική ή δραματική αλλά χωρίς μελόδραμα. Είναι μια ιστορία με πραγματικά προβλήματα όπως είναι η ασθένεια, το οικογενειακό βαρύ παρελθόν, η απιστία και ο χωρισμός. Το "Horace and Pete’s" είναι μια σειρά «σκοτεινή».

Του Σταύρου Βασιλειάδη 

 ******************************************** INTRO ********************************************

Σε ένα μπαρ, μια παρέα θαμώνων βλέπει στην τηλεόραση τις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικάνων. Ο Τραμπ επελαύνει προς το χρίσμα και εν τέλει, την Προεδρία και η παρέα σχολιάζει:

- Ο Τραμπ. Χριστέ μου...

- Τι; Περίμενε, γιατί όχι ο Τραμπ;

- Γιατι...είναι κόπανος.

- Παραιτείται απο τα debate, και δεν ξερω, νομίζω οτι θα κατέστρεφε τη χώρα.

- ΟΚ. Και; Γιατί όχι; Τι το υπέροχο έχει αυτή η χώρα; Άκου, αν τον ψηφίσουμε, αυτό σημαίνει οτι θέλουμε να καταστραφούμε, οπότε ας καταστραφούμε.

- Ναι, υποθέτω.[...] 

- Ναι, άκου, τίποτα δεν κρατάει για πάντα, σωστά; Έτσι παρακμάζει μια δημοκρατία, σωστα; Ο πληθυσμός εκφυλίζεται μέχρι να εκλέξει έναν τύπο σαν αυτόν απλώς για να καταστρέψει ότι έχει απομείνει.

Κάποτε ήμασταν σπουδαίοι.

Κάποτε είχαμε μια μεγάλη εργατική δύναμη.

Κάποτε ήμασταν μορφωμένοι.

Κάποτε παριστάναμε πως είμαστε ηθικοί, σωστά;

Τώρα όλα φτιάχνονται στην Κίνα από μωρά, γαμώτο.

Ολοι είναι ηλίθιοι επίτηδες και κανείς δεν νοιάζεται για τίποτα εκτός απο την καταναλωτική ηδονή, άρα γιατί όχι τον Trump; Ας τελειώνουμε με αυτή τη μαλακία.

Αυτό θα έπρεπε να είναι το σλόγκαν του. "Trump: Ας τελειώνουμε με αυτή τη μαλακία."

****************************************************************************************

Το “Horace and Pete’s” διαδραματίζεται σε ένα παραδοσιακό μπαρ της Νέας Υόρκης το οποίο λειτουργεί για σχεδόν 100 χρόνια και ανήκει σε διαδοχικές γενιές απογόνων των πρώτων Horace and Pete οι οποίοι ήταν οι ιδρυτές του. Εμείς παρακολουθούμε την τελευταία γενιά, στο σήμερα.

Ο δημιουργός και πρωταγωνιστής Louis C.K δεν είχε δώσει σχεδόν καμία πληροφορία για το περιεχόμενο της σειράς . Κανείς πέρα απο το καστ και όσους την δημιούργησαν δεν ήξερε ακριβώς την έκβασή της και αυτος ηταν και ένας απο τους λόγους που ο C.K δεν ήθελε να μεταδοθεί απο την τηλεόραση. Η χρηματοδότηση της παραγωγής έγινε απο τα χρήματα που πλήρωσαν οι θεατές για τα τεσσερα πρώτα επεισόδια μέσα απο το site του C.K. και απο τον ίδιο, γιατί ήθελε να ελέγχει πλήρως το υλικό και τον τρόπο με τον οποίο θα γυριστεί.

Γνωρίζοντας το υλικό και τις προηγούμενες δουλειές του Louis C.K., ειναι πολύ φυσικό να περιμένεις άλλη μια κωμική σειρά. Αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Αμέσως μετά το δεύτερο επεισόδιο, εξέδωσε ανακοίνωση λέγοντας:

«Προσοχή: αυτή η σειρά δεν είναι "κωμωδία". Δεν ξέρω τι είναι. Μπορεί να είναι αστεία. Μπορεί και όχι. Μπορεί και τα δύο. Πιστεύω πως το «αστείο» λειτουργεί καλύτερα στο φυσικό του περιβάλλον – ακριβώς μέσα στη ζούγκλα, πλάι στο “απαίσιο”, “στενάχωρο”, “θολό” και “τίποτα”.»

Το "Horace and Pete’s" ειναι γυρισμένο όπως οι παλιές αμερικάνικες κωμωδίες, με σταθερά μακρόσυρτα πλάνα απο την σκοπιά του κοινού. Αυτό σε κάποιες στιγμές σου δίνει την αίσθηση οτι παρακολουθείς θέατρο. Οι χαρακτήρες είναι άψογα σκιαγραφημένοι δίνοντάς μας αρκετές πληροφορίες για την ιστορία του καθενός κατα τη διάρκεια της σειράς. Ο C.K δεν εστιάζει τόσο στο σενάριο και τις καταστάσεις που δημιουργούνται, όσο στις αντιδράσεις που έχει ο κάθε χαρακτήρας σε αυτές τις καταστάσεις, δίνοντας πολύ χώρο για εξαιρετικές ερμηνείες. Μέσα απο τους καλοφτιαγμένους διαλόγους του C.K., ο θεατής μπορεί να δει όλες τις συναισθηματικές αλλαγές του κάθε χαρακτήρα, θεωρώντας τις «φυσιολογικές» όποιες και αν είναι. Και αυτό είναι αποτέλεσμα της εξαιρετικής σκιαγράφησης των χαρακτήρων αλλά και το αποτέλεσμα μιας κάπως αυτοσχεδιαστικής διάθεσης που επικρατεί σε ολόκληρη τη σειρά. Με ένα τρόπο μπορείς να μπεις στην ψυχοσύνθεση του κάθε χαρακτήρα. Μπορείς να τον νιώσεις, μπορείς να τον συμπονέσεις αλλά χωρίς να τον δικαιολογείς ή να παίρνεις το μέρος του. Είναι εκπληκτικό το πως η σειρά καταφέρνει να σε βάλει σε μια διαδικασία ενσυναίσθησης, χωρίς όμως να σου αφαιρεί την αντικειμενική ματιά του θεατή.

Η δομή του έργου στο σύνολο του είναι αυστηρή, από το πρώτο λεπτό. Δεν αφήνει ανθρώπους να «ξεφύγουν» μεταφυσικά από τους «προβληματικούς» εαυτούς τους ή τις «προβληματικές» σχέσεις τους. Δεν μπορεί να δει τις ατομικές υπερβάσεις έξω από τις κατασκευασμένες ή προκατασκευασμένες σχέσεις. Ακούγεται μοιρολατρικό, αλλά όλα αφήνονται πάνω στη δυνατότητα να κάνεις ή όχι επιλογές. Δυστυχώς, το μόνο που σπάει οριστικά την αλυσίδα μιας προδιαγεγραμμένης αλληλουχίας γεγονότων και καταστάσεων είναι τελικά ο θάνατος.

Αυτό το οποίο καθιστά τους χαρακτήρες τρομερά προσιτούς και γειωμένους στα όρια της καταθλιπτικής διαταραχής είναι ο αυτοσχεδιασμός των ηθοποιών – είναι εμφανές ότι στην αρχή της σειράς, τέθηκαν βασικοί κανόνες ερμηνείας και απόδοσης των ρόλων και κατευθυντήριες στο σενάριο και από εκεί και πέρα, το καστ «λύθηκε».

******************************************** INTERMISSION ********************************************

Κάπου στην πορεία, ο Louis C.K. βρίσκει ευκαιρία να τσακίσει την σύγχρονη υποκρισία, τις κυρίαρχες δήθεν ανατρεπτικές ποπ υποκουλτούρες – με λίγα λόγια, τον χιπστερισμό. Απευθυνόμενος σε έναν νεαρό που μόλις ήρθε στο μπαρ και διαμαρτύρεται επειδή χρεώθηκε παραπάνω από έναν παλιό θαμώνα:

Άκου τι γίνεται: εσύ παίρνεις περισσότερα για τα χρήματα σου από αυτόν τον παλιό πελάτη. Βλέπεις, εσύ έρχεσαι εδώ και σπας πλάκα με αυτό το μέρος, επειδή είναι ένα παλιό μπαρ του Μπρούκλιν, ώστε εσύ και οι φίλοι σου το απολαμβάνετε από αυτή την άποψη και πίνετε και τη μπύρα σας. Αλλά αυτός απλώς παίρνει μόνο τη μπύρα. Εσείς είστε εδώ ειρωνικά. Αυτός, απλώς επειδή μένει παραδίπλα.

****************************************************************************************

Ο Louie ξέρει να φτιάχνει αστεία. Συχνά στο «χτίσιμο» του αστείου του χρησιμοποιεί έξυπνες αντιθέσεις όπως για παράδειγμα εναν δάσκαλο που σιχαίνεται τα παιδιά, ή εναν αντικοινωνικό μπαρμαν κ.ο.κ. Είναι ακριβώς αυτές οι αντιθέσεις που του επιτρέπουν να ψάξει βαθιά έναν χαρακτήρα, βγάζοντας στην επιφάνεια τον δεύτερο εαυτό του με τον πιο κωμικό τρόπο. Αυτές τις αντιθέσεις χρησιμοποιεί πάρα πολύ και στο "Horace and Pete’s". Ενας ψυχασθενής που συνήθως είναι ο πιο λογικός απο όλους, ένας αλκοολικός που κρυφά πίνει χυμό μήλου, ένας θείος που φαινομενικά δεν νοιάζεται για τίποτα αλλά αυτοκτονεί. Αυτή η πρακτική περιβάλλει και ολόκληρη τη σειρά, αφού ακόμα και οι «δεύτεροι» ηθοποιοί δεν είναι υπερβολικοί. Ούτε καν στην εμφάνιση τους. Βλέπεις ενα καστ απο καθημερινούς ανθρώπους χωρίς ιδιαιτερότητες στην εμφάνιση και το λόγο τους. Ξέρεις όμως πως είναι ικανοί για τις πιο υπερβολικές αντιδράσεις, και αυτή είναι η ομορφιά της αντίθεσης που μόνο ο C.K. ξέρει να φτιάχνει.

Όμως αυτή τη φορά δεν δημιουργεί μια κωμωδία. Ούτε δράμα. Αν προσπαθούσα να περιγράψω σε κάποιον τη σειρά δεν θα χρησιμοποιούσα καμία απο τις δύο λέξεις. Είναι μια τραγική ιστορία που μπορεί σε σημεία να ειναι πολύ αστεία ή πολιτική ή δραματική αλλά χωρίς μελόδραμα. Είναι μια ιστορία με πραγματικά προβλήματα όπως είναι η ασθένεια, το οικογενειακό βαρύ παρελθόν, η απιστία και ο χωρισμός.

Το "Horace and Pete’s" είναι μια σειρά «σκοτεινή». Τόσο σκοτεινή, που μόνο ένας κωμικός θα μπορούσε να τη γράψει. Και είναι απο τις καλύτερες που έχω δει ποτέ.

******************************************** OUTRO ********************************************

Αντί επιλόγου, παραθέτω τον παρακάτω διάλογο. Μέσα από την αντίθεση χαρακτήρων και αντιλήψεων και με αφορμή τους πρόσφυγες και τα νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η ίδια παρέα στον πάγκο του μπαρ, ξεκινάει συζήτηση για τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στο τέλος, πραγματικά αντλεί γνήσια κωμωδία από ένα ακραία αλλοτριωμένο και μελαγχολικό συναισθηματικό υπέδαφος:

- Ξέρεις, δεν είναι σωστό να μιλάς έτσι.

- Γιατί;

- Δεν ξέρεις πραγματικά τι έγινε. Δεν ήσουν εκεί. Ξέρω έναν τύπο που ήταν εκεί. Ελευθέρωσε ένα από τα στρατόπεδα.

- Α ναι;

- Μπήκε μέσα στο στρατόπεδο με τη διμοιρία του και βλέπουν όλους αυτούς τους ανθρώπους να λιμοκτονούν και να πεθαίνουν. Και όλη η διμοιρία ξεκινά να κλαίει, μόνο που αυτός δεν μπορεί να κλάψει. Δεν μπορεί να κλάψει, επειδή, ξέρεις, είναι σοκαρισμένος. Δεν μπορεί να χύσει ούτε ένα δάκρυ. Και όλοι έχουν πεθάνει στο κλάμα και οι αιχμάλωτοι κοιτάζουν κατάματα όλους αυτούς τους ανθρώπους που κλαίνε και πάλι δεν μπορεί να κλάψει.

Οπότε αισθάνεται ανασφαλής και ένοχος, ξέρεις. Οπότε, ξεκινά να προσπαθεί να σκεφτεί διάφορα, όπως η μάνα του ή τα παιδιά του. Και πάλι δεν μπορεί να κλάψει.

Τελικά σκέφτεται το «Μπάμπι».

- Το «Μπάμπι»;;;;

- Ναι, είχε βγει το 1942, λίγο πριν μπει σε καράβι για να πάει στον πόλεμο. Οπότε, σκέφτεται πως σκοτώνεται στην ταινία η μητέρα του Μπάμπι. Κλαίει σα μωρό.

- Εγώ έκανα το αντίθετο.

- Δηλαδή;

- Έβλεπα το «Μπάμπι» με μια κοπέλα που έβγαινα τότε – ήταν μπαλαρίνα. Και όταν η μητέρα του Μπάμπι σκοτώνεται, άρχισε να κλαίει. Και ήθελα να κλάψω μαζί της, ξέρεις, για να της δείξω ότι είχα αισθήματα, αλλά… αλλά δεν μου έβγαινε.

- Περίμενε, οπότε τι, χρησιμοποίησες το Ολοκαύτωμα για να κλάψεις για το Μπάμπι;

- Είναι στενάχωρο, δεν είναι;

- Ποιο; Το «Μπάμπι» ή το Ολοκαύτωμα;

- Είναι στενάχωρο που είναι τόσο δύσκολο να δείξεις τα συναισθήματα σου όταν πραγματικά το θες.

****************************************************************************************

 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « 20 χρόνια μετά, η μεγάλη επιστροφή του Trainspotting

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.