Brigada

25 Νοε

La jeune Karl Marx/Όταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ένγκελς

Ο σκηνοθέτης θέλει να μας παραθέσει την πάντοτε επίκαιρη και σημαντική αναλυτική σκέψη και θεωρία των δυο αυτών προσωπικοτήτων αναλώνοντας αρκετό χρόνο σε μικρο-πολιτικές και φιλοσοφικές συζητήσεις/αντιπαραθέσεις, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να αναδείξει την σύλληψη της κομμουνιστικής ιδέας, αλλά όπως προαναφέραμε αυτό γίνεται πολλές φορές μέσω έντονης προβολής του προσωπικού στοιχείου με το ερωτικό συναίσθημα να προβάλλεται ως αναγκαιότητα έμπνευσης για τον Μαρξ, πράγμα υπερβολικά «αμερικάνικο».

του Μάριου Ρουφικτού

Οι συντάκτες/ριες της Brigada παρακολουθήσαμε πριν από λίγες ημέρες την καινούρια ταινία του Ραούλ Πεκ με αναφορά στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν προ του Κομμουνιστικού Μανιφέστου σε μια νεαρή ηλικία των ανθρώπων που άλλαξαν τον κόσμο.

Ξεκινώντας με τον σκηνοθέτη, ο Ραούλ Πεκ είναι ένας άνθρωπος με έντονες κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες, όπως αποτυπώθηκαν και στο έργο του «Δεν είμαι ο νέγρος σου». Αυτήν τη φορά προσπάθησε να φέρει στη μεγάλη οθόνη ένα ευαίσθητο ιστορικά ζήτημα και να δείξει πως η συνάντηση των δυο μεγάλων διανοητών του 19ου αιώνα άλλαξε άρδην το πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης.

Όλα ξεκινούν χρονικά όταν ο Καρλ Μάρξ εγκαταλείπει την Πρωσία, όπου διωκόταν για τα επαναστατικά άρθρα του, και κατέφυγε στο Παρίσι με τη σύζυγό του Τζένι. Ο Φρίντριχ Ένγκελς, γιος ενός εύπορου αλλά και πολιτικά συντηρητικού εργοστασιάρχη, τον συναντά το 1844 στη γαλλική πρωτεύουσα και ξεκινούν μαζί μια πολιτική διαδρομή κατά την οποία οι δρόμοι τους χώρισαν αλλά και ξανάσμιξαν στην Αγγλία και εν τέλει άλλαξαν και διαμόρφωσαν τη διεθνή επαναστατική οργάνωση σε Κομμουνιστική Λίγκα.

Η ταινία αναλώνεται σε υπερβολικά μεγάλο επίπεδο στην σχέση των δύο με τις γυναίκες τους, αλλά και σε αυτήν του Ένγκελς με τον πατέρα του. Οι σκηνές στις οποίες βλέπουμε τη Τζένι (γυναίκα του Μαρξ) και την μνηστή του Ένγκελς να μονοπωλούν το ενδιαφέρουν με συζητήσεις, οι οποίες ξεφεύγουν άρδην από την κυρίως θεματολογία της ταινίας, είναι πάρα πολλές, όπως και επίσης εκείνες στις οποίες οι δυο πρωταγωνιστές περιπτύσσονται ερωτικώς με αυτές. Ο σκηνοθέτης θέλει να μας παραθέσει την πάντοτε επίκαιρη και σημαντική αναλυτική σκέψη και θεωρία των δυο αυτών προσωπικοτήτων, αναλώνοντας αρκετό χρόνο σε μικρο-πολιτικές και φιλοσοφικές συζητήσεις/αντιπαραθέσεις και προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να αναδείξει τη σύλληψη της κομμουνιστικής ιδέας, αλλά - όπως προαναφέραμε - αυτό γίνεται πολλές φορές μέσω έντονης προβολής του προσωπικού στοιχείου με το ερωτικό συναίσθημα να προβάλλεται ως αναγκαιότητα έμπνευσης για τον Μαρξ, πράγμα υπερβολικά «αμερικάνικο».

Ο σεναριακός χειρισμός της ταινίας είναι υπερβολικά ακαδημαϊκός και πολλές φορές ανούσιος στους διαλόγους με ανιαρή αίσθηση του δράματος και έμφαση σε λανθασμένες πτυχές της ψυχολογίας και του ρόλου του συναισθήματος. Οι διακηρύξεις των δυο διανοητών προβάλλονται περισσότερο ως προφητικές παρά ως έντονα πολιτικές και οικονομικές ως άλλαξαν τα πράγματα ιστορικά. Η ταινία αναφέρεται στην σύνταξη του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» από τις πρόωρες κριτικές και τις περιγραφές έως την ίδια την ταινία όμως οι τίτλοι τέλους πέφτουν χωρίς να τη δούμε να διαδραματίζεται, με την υποσημείωση ότι οι Μαρξ και Ένγκελς «προχωρούν στη σύνταξη αυτού καθώς και την περαιτέρω διάδοση και πέραση των ιδεών τους στον πυρήνα των μέχρι τότε ιδεών και διακηρύξεων των σοσιαλιστών όλου του κόσμου», δηλαδή παραλείπεται καταφανέστατα το σημαντικότερο και μεγαλύτερο μέρος του έργου τους. Η δε επιχειρηματολογία και γλώσσα που παρουσιάζεται να χρησιμοποιούν οι δυο διανοητές στη ταινία κατά τη διάρκεια της συνδιάσκεψης της «Λίγκας των Δικαίων» ώστε να πείσουν τον κόσμο θύμισε συντονιστικά αυτόνομων αριστερών σχημάτων σε σχολή της επαρχείας.

Εν κατακλείδι, το τι θα σου αφήσει η συγκεκριμένη ταινία για μένα, είναι ξεκάθαρα απόφαση του θεατή. Εάν έχεις πάει να την δεις όπως ακριβώς θα πήγαινες να παρακολουθήσεις μια ταινία του Μπεν Άφλεκ, τότε το «La Jeune Karl Marx» είναι μια προσεγμένη παραγωγή νέο-αμερικανικά δοσμένη με έντονο κινηματογραφικό ενδιαφέρον. Αν όμως έχεις κάποιες απαιτήσεις λόγω της ιστορικής αναγκαιότητας και της ευαίσθητης θεματολογίας, τότε η ταινία παρουσιάζεται δραματικά ισχνή με υπερβολικά καταφανέστατες ελλείψεις, ακαδημαϊκά και εν μέρει βερμπαλιστικά δοσμένη με έντονο ερωτικό συναισθηματικό στοιχείο και πενιχρό πολιτικό ενδιαφέρον.

 

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « «Η άλλη όψη της ελπίδας»

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.