Brigada

03 Απρ

To hip-hop της Μεσογείου

Μπορείς να ταξιδέψεις μέσα σε 2 περίπου ώρες στην Λατινική Αμερική, στις ζούγκλες του Μεξικό, στα λιμάνια της Μεσογείου και στα βουνά της Ελλάδας;
Μπορείς παράλληλα να μπεις σε μία χρονοκάψουλα η οποία με έναν μαγικό τρόπο θα σε μεταφέρει στη χρονική στιγμή των περισσότερων γεγονότων που αποτέλεσαν «σταθμούς» στην πορεία και την εξέλιξη των κοινωνικών κινημάτων του 20ου αιώνα;
Η απάντηση είναι Ναι!

του Στρατηγού Χειμώνα

Μπορείς να ταξιδέψεις μέσα σε 2 περίπου ώρες στην Λατινική Αμερική, στις ζούγκλες του Μεξικό, στα λιμάνια της Μεσογείου και στα βουνά της Ελλάδας;
Μπορείς παράλληλα να μπεις σε μία χρονοκάψουλα η οποία με έναν μαγικό τρόπο θα σε μεταφέρει στη χρονική στιγμή των περισσότερων γεγονότων που αποτέλεσαν «σταθμούς» στην πορεία και την εξέλιξη των κοινωνικών κινημάτων του 20ου αιώνα;
Η απάντηση είναι Ναι!
Υλικά είναι λίγο δύσκολο.
Νοερά όμως είναι πανεύκολο.

Μπαίνεις πολύ απλά στο Ίντερνετ, βλέπεις πότε είναι η επόμενη συναυλία των Social Waste/Αντίποινα, αγοράζεις το εισιτήριό σου, παίρνεις την πιο ταξιδιάρικη διάθεση σου, προετοιμάζεις τον εαυτό σου για μία μουσικοαπελευθερωτική εμπειρία, πηγαίνεις στο συναυλιακό χώρο και αφήνεσαι στα έμπειρα χέρια των Social Waste για να σε ταξιδέψουν σε κόσμους που ήξερες μόνο από τα βιβλία και να σε συστήσουν με προσωπικότητες που πάντα θαύμαζες αλλά λίγοι είχαν τολμήσει να τραγουδήσουν στα ελληνικά για αυτούς .

Κι όλα αυτά αναμεμειγμένα με τις πιο ωραίες μελωδίες που βγαίνουν από τα παραδοσιακά όργανα του τόπου σου. Ένας συνδυασμός που σε κάνει ανά 5 λεπτά να αναρωτιέσαι «Μα πως γίνεται να μην είχε σκεφτεί κανείς να τα συνδυάσει όλα αυτά μέχρι τώρα;»

Βρεθήκαμε κι εμείς στο Gagarin205 το Σάββατο της 25ης Μαρτίου για να παρακολουθήσουμε την παρουσίαση της νέας μουσικής προσπάθειας των παιδιών από την Κρήτη με γενικό και ενδεικτικό τίτλο «Το Hip-Hop της Μεσογείου».
Άνθρωποι κάθε ηλικίας (ναι... από 18χρονια «πιτσιρίκια» του hip-hop χώρου μέχρι 40αρηδες/-ες που φαινόταν ότι είναι «άλλη φαση») γέμισαν ασφυκτικά το συναυλιακό χώρο, ανταποκρινόμενοι/-ες στο κάλεσμα του συγκροτήματος.
Η εμπειρία από νωρίς προμηνυόταν συναρπαστική και η πραγματικότητα δεν διέψευσε σε κανένα βαθμό τις προσδοκίες όλων.

Τα μέλη του συγκροτήματος οπλίστηκαν από νωρίς με την πιο καλή τους διάθεση, ανέβηκαν στη σκηνή και πυροδότησαν έναν εκρηκτικό μηχανισμό από ρίμες, αναφορές σε ιστορικά ονόματα που προκαλούν ανατριχίλα και μόνο στο άκουσμα τους, τοπωνύμια, κοινωνικές εξεγέρσεις, ήχους από λαούτο, γκάιντα, ασκορμαντούρα, ποντιακή λίρα και πολλά πολλά άλλα...
Άλλωστε μας είχαν προϊδεάσει πολλάκις με τη στιχομυθία τους που έλεγε ανάμεσα σε άλλα:
«Βάλε μια τσαμπούνα απ'το Αιγαίο και δυο βιολιά ν'αναστενάζουν.
Και ρώτα τα Αντίποινα για να σου πουν η ασκομαντούρα και το ραπ αν ταιριάζουν.
Κι ύστερα έλα να με βρεις με ένα ρυθμό σαν του πυρριχίου.
Κι έλα να φτιάξουμε μαζί κείνο το χιπ χοπ της Μεσογείου...»

Με το ρυθμό του Πυρριχίου στα κεφάλια μας, πήγαμε κι εμείς λοιπόν να φτιάξουμε μαζί τους το hip-hop της Μεσογείου και ξαναθυμηθήκαμε πως οι αναφορές σε προσωπικότητες όπως ο Γκαλεάνο, ο Λόρκα, ο Ζαπάτα, ο Χικμέτ, ο Σαντίνο και ο Subcomandante Μάρκος, σου αφήνουν μία ολοκαίνουρια μικρή μικρή ιστορική χαρακιά πάνω στο κορμί σου, η οποία όσο περνάει η ώρα βαθαίνει όταν έρχεται η στιγμή να αναφέρουν τον Άρη Βελουχιώτη, τον Μίσσιο , τον Τζαβέλλα και τον Άκη Πάνου.

Μετά ξεκινάς να σουλατσάρεις στα στενά της Cochabamba (δεν πουλιέται ρε κουφάλες το νερό!), στη Βαρκελώνη, στα checkpoints της Παλαιστίνης, στη Νάπολη και τη Βεγγάζη κι όταν παραζαλισμένος/-η από το πρωτοφανές κοσμογύρισμα ψάχνεις απεγνωσμένα από κάπου να πιαστείς, τα παιδιά σε προσγειώνουν απότομα στην πλατεία της Ιερισσού στη Χαλκιδική, να σκέφτεσαι πως οι Σκουριές δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά τα επαναστατικά μας αντανακλαστικά που έχουνε από καιρό σκουριάσει για τα καλά.

Οι ρίμες έσκαγαν σαν οβίδες ανάμεσα μας και έβλεπες ανθρώπους γύρω σου αντί να τρομάζουν, να επικαιροποιούν με τη φωνή τους, όλα τα σημαντικά μηνύματα που ειπώθηκαν κατά καιρούς σε μία πρωτόγνωρη προσπάθεια αναβίωσης όλου εκείνου του πνεύματος ανησυχίας, που μας έδωσε μερικά από τα σημαντικότερα κοινωνικά και πολιτικά κεκτημένα και τα οποία τίθενται πλέον ανοιχτά εν αμφιβόλω.

socialwaste

Τα (Κατά Marcos ) «ορνιθοσκαλίσματα», που δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα ίχνη της ιστορίας στο χώμα που περπατάμε, σαν να ζωντάνεψαν για λίγο, απόκτησαν φωνή και το καθένα τους άρχισε να μας λέει την προσωπική του υπο-ιστορία.
Έπειτα, αφού τα παιδιά μας ενημέρωσαν πως «Όταν ραπάρουν, γουστάρουν!» κι «Όταν ραπάρουμε εμείς, πάλι γουστάρουν!» , μας απείλησαν ευθαρσώς ότι θα μετακομίσουν μόνιμα στον Ελικώνα για να κάθονται όλη μέρα και να παίζουν γκάιντα.
Έπειτα από το πουθενά, ένας δεκαπεντάχρονος Τούρκος πιτσιρικάς άρχισε να πλανιέται σαν αερικό πάνω από τα κεφάλια μας, αλλά κανείς/καμιά δεν έδειξε και πάλι να τρομάζει.
Εν συνεχεία πληροφορηθήκαμε για τις προθέσεις τους:
- να ντυθούν τον πορτοκαλί βουδιστικό μανδύα,
- να μπούνε σαν τροπαιοφόροι στην Μπαρτσελόνα με τον θυρεό του Σαντ Ζορντί ανά χείρας,
- να μην αφήσουν λιμάνι για λιμάνι της Μεσογείου που να μην το επισκεφτούν,
-να ψάξουν να βρούνε τον Κεμάλ του Χατζηδάκη και να ουρλιάξουν μέσα στη μούρη του «Κι όμως αλλάζει!»
-να παρεισφρήσουν στα φοιτητικά κινήματα του Σαντιάγκο μα και του Μοντρεάλ
- να ρωτήσουν τους Δον Κιχώτες και τους Πάντσους , «που πάτε;»
-να αλητέψουν στην Καζαμπλάνκα
και εν τέλει, μεστοί από εμπειρίες , γνωριμίες και ναυτία και κατάκοποι από το εξαντλητικό ταξίδι να μεταβούν στα Τρίκαλα όπου με αποστροφή να γυρίσουν το βλέμμα προς το φανοστάτη της ντροπής, όπου : «Αι κεφαλαί των Αρη και Τζαβέλλα εξετέθησαν εις κοινήν θέαν εις την πλατείαν της πόλεως Τρικκάλων. Εδόθη διαταγή να ταφώσι μετά την λήψιν των διαφόρων φωτογραφιών κτλ. παρά της σημάνσεως Χωροφυλακής Τρικκάλων».
(έγγραφο του στρατιωτικού διοικητή Λάρισας συνταγματάρχη Μουκανάκη της 18ης Ιουνίου 1945)

Εκεί κάπου με την ψυχολογία στα βάραθρα και με τις γροθιές μας υψωμένες στο αέρα, κάναμε το δικό μας «μνημόσυνο» στον Άρη Βελουχιώτη. Είναι πάντα συγκινητικό να συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν κι άλλοι στην κοινωνία σου, οι οποίοι αναγνωρίζουν τον Άρη ως τον απόλυτο ήρωα της νεοελληνικής ιστορίας. Και νιώθεις υποχρεωμένος στους ανθρώπους που παλεύουν να αναβιώσουν και να αποκαταστήσουν την ιστορική του μνήμη.

Μπορεί την ιστορία να την γράφουν οι νικητές, αυτό όμως δεν σημαίνει πως οι ηττημένοι/-ες θα παραμείνουν αιωνίως σιωπηλοί/-ες.
Κι αν οι ηττημένοι/-ες εξαναγκάστηκαν σε σιωπή, προτού σωπάσουν για πάντα, πρόλαβαν είτε να ψιθυρίσουν την ιστορία τους είτε να χαράξουν την πορεία τους, ούτως ώστε όποιος/-α πρόθυμος/-η επιθυμεί να πιάσει το νήμα από εκεί που ακριβώς το άφησαν να έχει έναν τροχιοδεικτικό φάρο να κινηθεί.
Στο κρασί μας πάντοτε θα βλέπουμε μερικές θάλασσες κι αν η ουτοπία μας αφήνει την ημέρα να ταξιδεύουμε στα αστεία, θα υπάρχει πάντα ο Χρόνης να μας θυμίζει που πρέπει να ψάξουμε για το κλειδί...
Όταν τα αστεία θα πάψουν να είναι αστεία και όταν χαθεί η διάθεση μας για αστεϊσμούς, οι Μάηδες του '68 και τα «χαλάλι και Ηasta la Victoria Siempre» θα μας κάνουν να αμφισβητήσουμε τον Κεμάλ, να αμφισβητήσουμε και τον Μάνο και να κοιτάξουμε επιτέλους προσεκτικά κάτω από το γεράνι...

Οι Social Waste και τα Αντίποινα είναι από εκείνες τις μουσικές ομάδες που έχουν τη περίεργη ικανότητα να μπουκάρουν στη συνείδηση σου και να διαταράσσουν (ίσως και βιαίως) την γραμμική συνέχεια της σκέψης σου.
Σου προσφέρουν τα ερεθίσματα που ξέρουν ότι θα σε «ταρακουνήσουν», έπειτα τα αναμειγνύουν επιδέξια στο μυαλό σου με τους ήχους που γνωρίζουν ότι θα σε συγκινήσουν, προκαλώντας ανάμεικτες αντιδράσεις και στο τέλος σε αφήνουν με την αίσθηση της μουσικής και συναισθηματικής πληρότητας...
Σαν να έχουν πάρει ένα «απαγορευμένο» (για μικροαστούς και λοιπά φασιστοειδή) βιβλίο ιστορίας και να πασχίζουν να το μελοποιήσουν.

Το μόνο σίγουρο είναι πως μας βοηθάνε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και πως τώρα που το «φίδι» ξανα-επώασε τα αυγά του, αυτοί οι τύποι με τα μαύρα μπλουζάκια και το κατακόκκινο σαν αίμα, αστέρι, μπορούν να αποτελέσουν ένα πολύ ισχυρό «όπλο» στο αντιφασιστικό πολιτισμικό μας οπλοστάσιο, συνεχίζοντας παράλληλα και την αντιφασιστική και ταξική παράδοση που έχει στην Ελλάδα (και όχι μόνο εδώ φυσικά...) η αντιεμπορική hip-hop μουσική και θυμίζοντας μας όλους τους λόγους για τους οποίους ορισμένοι την λατρεύουμε από μικρά παιδιά.

Να 'στε γεροί, να μας ταξιδεύετε, σας ευχαριστούμε για τον πλούτο συναισθημάτων που μας προκαλέσατε και εις το επανιδείν...

 

Προσθήκη σχολίου

Παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, έχετε υπόψιν σας τα ακόλουθα:
•Δεν επιτρέπονται τα «greeklish» (ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες) και η γραφή με κεφαλαία (Caps) .
• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές, ή χυδαιολογίες.
•Μην δημοσιεύετε άσχετα, με το θέμα, σχόλια.
•Ο κάθε σχολιαστής οφείλει να διατηρεί ένα μόνο όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
Με βάση τα παραπάνω η διαχείριση διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
Προσοχή: 1. Η σελίδα λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Τα σχόλια δημοσιεύονται το συντομότερο δυνατόν, μόλις αυτό καταστεί εφικτό.
2. Όσοι και όσες απευθύνονται στη διαχείρηση με απορίες και ερωτήσεις είναι απαραίτητο να αναγράφουν και το e-mail τους για τη δυνατότητα απάντησης.