Brigada

Brigada - Ενημέρωση

Από την κατάργηση των ΜΑΤ μέχρι την επέκταση του τρομονόμου, δύο μνημόνια δρόμος.

Επειδή, όπως έχουμε ξαναπεί και ξαναγράψει, Μνημόνιο δεν σημαίνει μόνο λιτότητα και οικονομικά μέτρα εις βάρος της εργατικής τάξης, αλλά και καταστολή, περιορισμός δικαιωμάτων και της Δημοκρατίας.

Τελευταίο «κρούσμα» αποτελούν δύο τροπολογίες που έχουν τεθεί εδώ και λίγες μέρες προς δημόσια διαβούλευση σε άσχετο νομοσχέδιο, οι οποίες αν τελικά περάσουν από τη Βουλή θα φέρουν την επέκταση του λεγόμενου τρομονόμου και στο δημόσιο λόγο.

Λίγες μέρες μετά την επίθεση στον Λουκά Παπαδήμο και την συζήτηση που άνοιξε από τα «παπαγαλάκια» περί ηθικών αυτουργών, η κυβέρνηση αποφάσισε να πάρει τα μέτρα της…

Ειδικότερα, στις 31/05/2017 τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης με τίτλο: «Μέτρα Θεραπείας ατόμων που απαλλάσσονται από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής» και λοιπές διατάξεις. Με το προς διαβούλευση κείμενο τροποποιείται το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, με δύο νέες παραγράφους στο 187 («περί εγκληματικής οργάνωσης») και τρεις νέες παραγράφους στο 187Α («περί τρομοκρατικής οργάνωσης»), τον «τρομονόμο».

Οι νέες παράγραφοι προβλέπουν ποινές για όποιον «δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο» προκαλεί ή διεγείρει σε τέλεση των αδικημάτων που περιγράφονται στο άρθρο 187 και 187Α. Πιο συγκεκριμένα, οι παράγραφοι αυτοί αναφέρουν:

Άρθρο 27 – Τροποποίηση άρθρου 187 Ποινικού Κώδικα

1. Μετά την παρ. 2 του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα προστίθενται παρ. 2α και 2β ως εξής:

«2α. Όποιος δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει σε συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης ή ένταξη σε τέτοια, και προκαλεί κίνδυνο τέλεσης των εγκλημάτων αυτών, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών.

2β. Όποιος μέσω παροχής οδηγιών, πληροφοριών ή κατευθύνσεων, προκαλεί σε άλλον την απόφαση για συμμετοχή σε συγκεκριμένη εγκληματική οργάνωση, τιμωρείται, αν δεν προβλέπεται βαρύτερη ποινή σύμφωνα με άλλη διάταξη, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών.»

2. Μετά την παρ. 3 του άρθρου 187Α του Ποινικού Κώδικα προστίθενται παρ. 3α, 3β και 3γ ως εξής:

«3α. Όποιος δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί ή διεγείρει σε διάπραξη των εγκλημάτων των παραγράφων 1 και 4 του παρόντος, και προκαλεί κίνδυνο τέλεσής τους, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα σύμφωνα με άλλη διάταξη.

3β. Όποιος μέσω παροχής οδηγιών, πληροφοριών ή κατευθύνσεων, προκαλεί σε άλλον την απόφαση για συμμετοχή σε συγκεκριμένη τρομοκρατική οργάνωση ή για τέλεση ορισμένης τρομοκρατικής πράξης, τιμωρείται, αν δεν προβλέπεται βαρύτερη ποινή σύμφωνα με άλλη διάταξη, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών αν η προς εκτέλεση πράξη συνιστά κακούργημα και με φυλάκιση ως δύο έτη αν η προς εκτέλεση πράξη συνιστά πλημμέλημα.

3γ. Με τις ποινές της προηγούμενης παραγράφου τιμωρείται όποιος με οποιονδήποτε τρόπο εκπαιδεύει άλλον στην κατασκευή ή χρήση εκρηκτικών, πυροβόλων ή άλλων όπλων, επιβλαβών ή επικίνδυνων ουσιών ή άλλων ειδικών μεθόδων ή τεχνικών ενόψει της διάπραξης του εγκλήματος της παραγράφου 1 του παρόντος, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα σύμφωνα με άλλη διάταξη.

 

Διαβάστε περισσότερα...

Πριν από λίγες ώρες, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έφυγε από τη ζωή - κάτι που πολλοί θεωρούσαν αδύνατο, αφού καμιά δεκαετία πριν, εκεί γύρω στα 90 του, όταν και τον βλέπαμε να κάνει μακροβούτια στη θάλασσα, είχαμε πειστεί βαθιά πως θα ζήσει για πάντα.

Τελικά, έζησε 99 χρόνια, τα εβδομήντα σχεδόν εκ των οποίων, με μικρότερη ή μεγαλύτερη εμπλοκή στα πολιτικά δρώμενα της χώρας.

Σίγουρα, το μάκρος του πολιτικού του βίου καθιστά απαγορευτικό οποιοδήποτε αφορισμό. Σε ένα χρονικό διάστημα που κρατάει όσο δύο γενιές, ο οποιοσδήποτε έχει κάνει λάθη και μπορεί να επικριθεί ακόμα κι από τους κοντινότερους του ιδεολογικά.

Τα πεπραγμένα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη είναι γνωστά, οπότε ο καθένας μπορεί να έχει την άποψη του.

Αυτό που έχει αξία να τονιστεί είναι πως ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης «έφυγε» απολύτως δικαιωμένος. Όσο επηρέασε ο Ανδρέας Παπανδρέου την Ελλάδα στη δεκαετία του '80, τόσο την επηρέασε ο Μητσοτάκης τα τελευταία 15 χρόνια. Το αποτύπωμα του, βεβαίως, δεν έχει να κάνει με το πόσο ήταν στο τιμόνι της χώρας - από τα τρία χρόνια της κυβέρνησης του στις αρχές της δεκαετίας του '90, σίγουρα αδικείται.

Πρέπει όπως να νιώθει δικαιωμένος, διότι αυτό που επιχείρησε να εισάγει στην Ελλάδα πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες (τον νεοφιλελευθερισμό, που είχε ήδη ηγεμονεύσει στις ΗΠΑ και στη Μεγάλη Βρετανία), αυτή τη στιγμή, θεωρείται δόγμα, πλαίσιο και απόλυτη συνθήκη.

Ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΚΟ, ξεπούλημα ακίνητης περιουσίας, «πάγωμα» ή «ψαλίδι» στους μισθούς, διόγκωση δημόσιου χρέους, κρατικοδίαιτη ιδιωτική πρωτοβουλία, πλειοδοσία στον πατριωτικό λόγο και μειοδοσία στον πατριωτισμό, άγρια καταστολή, πολιτικοί τυχοδιωκτισμοί και κομπρεμί - στην Ελλάδα, έχουμε μπει στη χρονομηχανή και δεν το έχουμε καταλάβει.

Φρόντισε και ο ΣΥΡΙΖΑ γι' αυτό. Παγιώνοντας το "ΤΙΝΑ" της - αγαπημένης του Μητσοτάκη - Μάργκαρετ Θάτσερ, εδώ και δύο χρόνια σχεδόν, προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν υπάρχει άλλη λύση. Όχι δηλαδή απλώς να μας απογοητεύσει, να μας αποθαρρύνει ή να μας αποστρατεύσει, αλλά και συμβάλλει στο να καθιερωθεί ο μνημονιακός νεοφιλελευθερισμός ως καθεστώς. Κι αν φτάνει να αντιβαίνει ακόμα και στο ίδιο το αστικό Σύνταγμα, ε ας αλλάξει και αυτό!

Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να υιοθετήσει αυτό το δόγμα, με αντάλλαγμα τη διατήρηση του στην εξουσία βραχυπρόθεσμα και την καθιέρωση του ως έναν από τους δύο πόλους του νέου δικομματισμού μεσοπρόθεσμα. Και για να βεβαιωθεί πως θα μπορεί να πλαγιοκοπεί και το αμιγώς δεξιό ακροατήριο, όπως κάθε πόλος του δικομματισμού πρέπει να μπορεί να κάνει (δηλαδή, να διεμβολίζει τον αντίπαλο), έχει τον Πάνο τον Καμμένο και τον Προκόπη τον Παυλόπουλο ως εξαπτέρυγα που μόνο που δεν φαρμακώθηκαν για τον θάνατο του Μητσοτάκη.

Ζούμε σίγουρα ξανά μια νέα περίοδο δικομματισμού υπό εκκόλαψη, που πάει να παγιωθεί. Αλλά σε αυτή την παρτίδα δικομματισμού, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έχει ήδη πάρει την εκδίκηση του από τον Ανδρέα Παπανδρέου - έστω και υστερόχρονα. Σαν έναν προπονητή που απολύεται από την ομάδα του, αλλά το ποδόσφαιρο που προτείνει γίνεται τόσο κυρίαρχο που καταλήγουν να το παίζουν οι περισσότεροι.

ΥΓ: κάθε δόγμα χρειάζεται τους προφήτες του. Για τον ελληνικό νεοφιλελευθερισμό, τέτοιοι ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος και ο Στέφανος Μάνος. Αλλά χρειάζεται και τους ανόητους του. Τέτοιος ήταν, είναι και θα είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης: χρειάζεται σπάνια δεξιότητα να στέκεσαι γελοίος ακόμα και μπροστά στο θάνατο.

d48a3f6e13eabdfcb4dbae9bc78ab713 XL

Διαβάστε περισσότερα...

Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να διαγράψει την προοπτική της γενιάς μας. Θα δώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις τον αγώνα ώστε η νεολαία να μπορέσει να οργανωθεί και να αντιδράσει απέναντι σε όσους υπονομεύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το παρόν και το μέλλον της.

Διαβάστε περισσότερα...

Σελίδα 1 από 105