Brigada

Brigada - Ενημέρωση

Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες στην πολυδιαφημιζόμενη έκθεση Documenta 14 καταγγέλουν τις απαράδεκτες εργασιακές συνθήκες στις οποίες εργάζονται και τις συμβάσεις, οι οποίες άλλαξαν εν μία νυκτί:

Μία απαραίτητη δημοσιοποίηση της εργασιακής παράνοιας πίσω από το μανδύα της τέχνης, από εργαζόμενους/ες της Documenta.

H documenta, η οποία λαμβάνει χώρα από το 1955 και κάθε πέντε χρόνια στο Κάσσελ της Γερμανίας, αποτελεί έκθεση-σταθμό στη σύγχρονη τέχνη.

Φέτος, μετά από επιλογή του καλλιτεχνικού της διευθυντή Adam Szymczyk, η Documenta φεύγει για πρώτη φορά από το Κάσσελ και μετακομίζει για τρεις μήνες στην Αθήνα, για να μάθει, σύμφωνα με τον τίτλο της, από την οικονομική και κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα. Απ’ ότι φαίνεται λοιπόν, δε χρειάστηκε πολύς χρόνος για να μάθει, αλλά και να μιμηθεί στο έπακρο τους χειρότερους εγχώριους εργοδότες.

Η Documenta προασπίζεται ότι η επιλογή της να μεταφερθεί στην Αθήνα έχει να κάνει, εκτός των άλλων, και με το ότι την ενδιαφέρει να μιλήσει για και να μάθει από την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας και τα αποτελέσματα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα από την Ευρώπη. Μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο διατυμπανίζει πως αναγνωρίζει τις συνθήκες εξαθλίωσης που βιώνουν αυτή τη στιγμή οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα και συμπαραστέκεται στον Ελληνικό λαό. Είναι έτσι όμως;

Η έκθεση άνοιξε τις πόρτες της για το κοινό από τις 8/4 και ήδη πολλά ΜΜΕ και μέλη του καλλιτεχνικού κόσμου συζητάνε για το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό γεγονός της Ευρώπης και τι σημαίνει το ότι γίνεται στη Αθήνα.

Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που εργαζόμαστε στη Documenta εδώ και κάποιες μέρες, στη θέση του invigilator. Υπεύθυνοι δηλαδή για την επιτήρηση του χώρου αλλά και για τη βοήθεια του κοινού, ενημερώνοντας για τα έργα και τα event της documenta. Δυστυχώς η εμπειρία μας ως εργαζόμενοι/ες ξεκίνησε με κάποια γεγονότα που θεωρούμε απαραίτητο να δημοσιοποιήσουμε.

Πρώτον. Όταν δώσαμε τη συνέντευξη για να προσληφθούμε, μας είπαν ο μισθός θα είναι 9 ευρώ μεικτά την ώρα. Όταν όμως, δυο εβδομάδες μετά, μας επέλεξαν για να εργαστούμε, μας είπαν ότι η σύμβαση που θα υπογράφαμε θα είναι 5,62 μεικτά. Η δικαιολογία για την αλλαγή αυτή ήταν ότι τα υπόλοιπα θα τα πάρουμε με bonus. Λέγοντας μπόνους βέβαια, εννοούσαν αυτά που ούτως ή άλλως δικαιούμαστε ως εργαζόμενοι/ες, δηλαδή, το δώρο Πάσχα, Χριστουγέννων και το επίδομα αδείας στο τέλος της σύμβασης. Μετά από πιέσεις από πλευράς εργαζόμενων που αρνήθηκαν να υπογράψουν σε κάτι που δε συμφώνησαν ποτέ, σε συνάντηση που έγινε με τη διοίκηση της Documenta και με την εταιρεία ενοικίασης εργαζομένων Man Power (αναφερόμαστε παρακάτω σε αυτήν), ειπώθηκε ότι τα 9 ευρώ αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια της συνάντησης ως το συνολικό κόστος της εταιρείας ανά εργαζόμενο και όχι ως η αμοιβή του. Δεν ξέρουμε αν οι ίδιοι κατά τη διάρκεια συνέντευξης όταν ακούν “9 ευρώ μεικτά/ώρα” καταλαβαίνουν κάτι άλλο, εμείς πάντως διαπραγματευόμαστε με βάση το μεροκάματο/ωρομίσθιό μας. Φυσικά όταν ρωτήθηκαν κάτι ανάλογο η απάντηση ήταν η ίδια: “Έγινε κάποιο misunderstanding”…

Δεύτερον. Οι συμβάσεις μας αντί να συναφθούν απευθείας με την διοργάνωση της Documenta, κατάρτιστηκαν – επίσης την τελευταία στιγμή, χωρίς τη συναίνεσή μας και απροειδοποίητα – με την εταιρεία μεσάζοντα, εργολάβο MAN POWER! Έτσι, η διοργάνωση της Documenta αποποιείται κάθε ευθύνης, αφού ως εργοδότης φέρεται ο εργολάβος. Οι δικοί μας μισθοί μειώθηκαν, προφανώς για να καλυφθεί το κόστος του μεσάζοντα… Φυσικά ένα απλό ψάξιμο στο διαδίκτυο αρκεί για να καταλάβει κανείς τι εστί η Man Power και πόσες καταγγελίες υπάρχουν σε βάρος της. Αποτελεί μια από τις εταιρείες ενοικίασης εργαζόμενων που κερδοφόρησαν μέσα στην κρίση. Στόχος των εν λόγω εταιρειών είναι να βρουν όσο το δυνατόν φθηνότερους εργαζόμενους, και σίγουρα κατάφερε να ρίξει το κόστος κάθε ατόμου στο μισό.

Τρίτον. Η σύμβαση που καλούμαστε να υπογράψουμε γράφει λιγότερες ημέρες και ώρες από αυτές που έχουμε συμφωνήσει. Όταν ρωτήσαμε γιατί συμβαίνει αυτό, η εταιρεία ΜANPOWER που έχει αναλάβει τις συμβάσεις απάντησε το εξής: «Με τον καιρό μπορεί η Documenta να μην σας χρειάζεται τόσες πολλές μέρες, οπότε έτσι καλύπτεται με μία σύμβαση». Δηλαδή, εμείς θα πρέπει να δεσμεύσουμε τη ζωή μας και να απορρίψουμε άλλες τυχόν επιλογές για τους μήνες για τους οποίους διαρκεί η έκθεση, αλλά η Documenta μπορεί, ανάλογα με τις διαθέσεις της, να μας μειώσει τις ώρες εργασίας, ή ακόμα και να μας πετάξει ανά πάσα στιγμή στον δρόμο χωρίς καμιά εγγύηση ή αποζημίωση.

Αυτό που συνειδητοποιούμε ως εργαζόμενοι/ες στη documenta είναι ότι ένα από τα μαθήματα που πήρε από την Ελλάδα είναι πως η κρίση και η οικονομική ανέχεια δημιουργούν τις κατάλληλες συνθήκες για την περαιτέρω εκμετάλλευση των εργαζομένων και την ελαστικοποίηση της εργασίας. Και βέβαια, ότι στα λόγια, καλή είναι η ευαισθητοποίηση και η κατανόηση που προφασίζεται η διοργάνωση ότι δείχνει για την κατάσταση που βιώνουν οι Έλληνες αυτή τη στιγμή, αλλά στην πράξη, business is business! Και η documenta του μπάτζετ των 70 εκατομμυρίων, είναι χοντρές business.

Ευτυχώς, η απάντηση που συνάντησε η διοίκηση της μέγα-έκθεσης από ένα μεγάλο μέρος των εν λόγω εργαζομένων, ήταν από τη μία η άρνηση να υπογράψουμε τη σύμβαση μέχρι να μας ξεκαθαριστούν γραπτώς οι ακριβείς όροι εργασίας μας.

Καταγγέλλουμε λοιπόν, τον τρόπο με τον οποίο η διοργάνωση εκμεταλλεύεται την ανεργία στην Ελλάδα προκειμένου να ρίξει το μισθό προς όφελος των κερδών της, αλλά και των κερδών της εταιρείας – εργολάβο που ανέλαβε να φέρει σε πέρας τις συμβάσεις εργασίας. Τις απαντήσεις από τη διοίκηση της Documenta τις πήραμε. Τώρα είναι δικιά μας απόφαση το πώς θα κινηθούμε από δω και πέρα.

Ας μάθει λοιπόν η documenta και κάτι άλλο από την Αθήνα! Ότι ο συλλογικός αγώνας των εργαζομένων είναι πιο ισχυρός από οποιονδήποτε μέγα-θεσμό.

Γιατί αυτοί μας έχουν περισσότερη ανάγκη απ’ ότι εμείς αυτούς.

Πρωτοβουλία εργαζομένων στη documenta 14

Διαβάστε περισσότερα...

Ένα δημοψήφισμα για την παροχή εξουσιών στον Πρόεδρο να διαλύσει την Τουρκική Βουλή κατά το δοκούν, να ορίζει υπουργικό συμβούλιο, υποχρεωτικά από μη αιρετούς, χωρίς τη λήψη ψήφου εμπιστοσύνης, να διορίζει δημόσιους υπαλλήλους, στελέχη της διοίκησης και δικαστές από μέλη του κόμματος του, να επεκτείνει τη θητεία του άλλη μια πενταετία και άλλα τέτοια...

...ήταν δυνατόν να μη γίνει σε περιβάλλον βίας και νοθείας;

Προφανώς, το 49% ενάντια σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις ("Hayır") συγκροτεί ένα ρεύμα με μίνιμουμ δημοκρατικά αντανακλαστικά που αναγνωρίζεται από όλους - πλην της τούρκικης κάλπης - ως κοινωνικά πλειοψηφικό. Μπορεί να νιώθει ηθικά δικαιωμένο, παρότι εντελώς ετερογενές στο εσωτερικό του, όπως αντίστοιχα ένιωθαν τα στελέχη της ΕΔΑ, όταν έχασε τις εκλογές της «βίας και νοθείας» του 1961 από την ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Όμως, η πραγματικότητα ενός οποιουδήποτε δημοψηφίσματος είναι τέτοια που δεν αφήνει χώρο για σχετικοποιήσεις και πολιτικές ερμηνείες του αποτέλεσματος. Βεβαίως, καμιά φορά το ΟΧΙ γίνεται ΝΑΙ αν πέφτει στα αδέξια χέρια του Αλέξη Τσίπρα (ο Ερντογάν πήρε τα μέτρα του να διασφαλίσει ότι θα βγει εξαρχής αυτό που ήθελε, για να μην έχει μπελάδες μετά), αλλά ποτέ το ΝΑΙ δεν γίνεται ΟΧΙ. Έτσι, όπως κι αν το δει κανείς το αποτέλεσμα, οι μεταρρυθμίσεις θα αποκτήσουν νομιμοποίηση και θα περάσουν.

Και αυτά δεν είναι τα χειρότερα νέα για την Τουρκία. Τα χειρότερα νέα είναι πως η θεσμική σταθεροποίηση του Ερντογάν αποτελεί παράγοντα αποσταθεροποίησης της χώρας και της γύρω περιοχής. Η ψευδεπίγραφη, καλπονοθευτική και τραμπούκικη νίκη του «Σουλτάνου» θα του δώσει ακόμα μεγαλύτερο πάτημα για να εμπλακεί με επιθετικούς όρους στο παράλληλο μέτωπο ενάντια στη Συρία και στους Κούρδους. Δεν είναι πλέον το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αντιπαραθετικό προς τη δημοκρατία - η ίδια η ύπαρξη του Ερντογάν προσωπικά στην εξουσία είναι.

Και αυτό είναι μια ακόμα μεγαλύτερη πραγματικότητα. Ένα κράτος, ιδιαίτερα με τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης Τουρκίας, δεν «κρατιέται» με 50-50 (έστω 51-49). Μια χώρα, που τοποθετείται τόσο οριακά και πολωμένα σε μια τέτοια θεσμική εκτροπή και με τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα (Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα, Σμύρνη - δηλαδή εκεί που συγκεντρώνεται η μεγαλύτερη κοινωνικοοικονομική δραστηριότητα της χώρας) δεν μπορεί να «κρατηθεί» μόνο με βία, αυταρχισμό και καταστολή. Αυτή η νέα Τουρκία , ακριβώς πάνω στην αδυναμία της να συνέχει τους μισούς πολίτες της με τους άλλους μισούς, θα συνεχίσει να παράγει νέα επίδικα για τον κοινοβουλευτισμό, για το διαχωρισμό των εξουσιών, για τη λαϊκή έκφραση, που θα δημιουργήσουν νέες συσπειρώσεις στο εσωτερικό - ακόμα περισσότερο, αν ο Τούρκος Πρόεδρος συνεχίσει τις πολιτικές, διοικητικές και ποινικές διώξεις όποιου θεωρεί πραξικοπηματία.

Την ίδια ώρα, ο τυχοδιωκτισμός και μεγαλοϊδεατισμός του Ερντογάν στο εξωτερικό τον κάνει όλο και λιγότερο δημοφιλή σύμμαχο. Όσο για τους λεονταρισμούς τύπου «η Τουρκία δεν είναι παρατρεχάμενος κανενός» με αποδέκτη την κλυδωνιζόμενη ΕΕ, αυτοί δεν πείθουν κανένα: το πως έτρεξε να συγχαρεί τις ΗΠΑ (με τις οποίες είχε «παγωμένες» σχέσεις εδώ και χρόνια) για την επίθεση στη Συρία, δείχνει την απόγνωση, στην οποία βρίσκεται.

Ο θεσμικά πανίσχυρος ρόλος του Προέδρου που κατέκτησε με «βία και νοθεία» ο Ερντογάν βρίσκει τον χειρότερο εχθρό του στον ίδιο τον Ερντογάν. Ένας νέος γύρος ξεκινά.

Και μπορεί η δημοκρατία να φαίνεται να βαδίζει στο βαθύ σκοτάδι στην Τουρκία και στη Μέση Ανατολή, όμως το σκοτάδι είναι πιο βαθύ λίγο πριν το ξημέρωμα...

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα...

«Είναι προς το ζωτικής σημασίας συμφέρον της αμερικανικής εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών να προλαμβάνει και να αποτρέπει την διάδοση και χρήση των θανατηφόρων χημικών όπλων», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ.

Λίγες ώρες πριν, 59 πυραύλοι Τόμαχοκ εκτοξεύθηκαν από δύο αμερικανικά πολεμικά πλοία (USS Ross και USS Porter) στη Μεσόγειο με στόχο τη βάση αλ Σαριάτ στη Συρία.

Η Ρωσία δήλωσε αμέσως ότι η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να επιτεθεί με πυραύλους Τόμαχοκ, αποτελεί πλήγμα στις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις και για τις προσπάθειες συγκρότησης διεθνούς συνασπισμού κατά της τρομοκρατίας. 

Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Ζαν Μαρκ Ερό έκανε λόγο για «προειδοποίηση προς ένα εγκληματικό καθεστώς».

Η Βρετανία χαρακτήρισε το χτύπημα ως τη δέουσα απάντηση στα χημικά που το καθεστώς Άσαντ χρησιμοποίησε.

Για να μην ζαλιστούμε εντελώς από αυτό το αδιαίρετο - και πάλι - μέτωπο της Δύσης, ας μην ξεχνάμε τέσσερα πράγματα:

α. η επίθεση των ΗΠΑ είναι επίθεση ενάντια σε κυρίαρχο κράτος, χωρίς καμία γνωμοδότηση ή συνεννόηση από τον ΟΗΕ (κάποια σημασία θα είχε κι αυτή)

β. όπως δεν έχει καμία σχέση η «Αραβική Άνοιξη» του 2011 με τον «Αραβικό Χειμώνα» του 2014, έτσι και απάντηση στο αυταρχικό καθεστώς του Άσαντ δεν είναι η τροφοδότηση του ΙSIS

γ. η μόνη πηγή πληροφόρησης του πλανήτη ως προς την κυβερνητική προέλευση της επίθεσης με χημικά σε αθώους πολίτες στην επαρχία Ιντλίμπ, ήταν αμερικάνικη

δ. ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται πως συντάσσεται, αν όχι οριστικά, σίγουρα πολύ γρήγορα με τα ευρωατλαντικά ψυχροπολεμικά συμφέροντα.

Είναι αυτά που εκπροσωπούσε η Χίλαρι Κλίντον και απέναντι τους έχουν τη Ρωσία και το Ιράν και στο πλευρό τους το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία, αλλά και την Τουρκία, με τον Ερντογάν να ψάχνει διεθνή στηρίγματα σαν τον επαίτη, για να τσακίσει τους Κούρδους και να κερδίσει το δημοψήφισμα.

Και στη μέση βρίσκεται ο συριακός λαός. Όλοι εκείνοι που πριν από χρόνια «διψούσαν» για ελευθερία, εδώ και έξι χρόνια «σταυρώνονται» ανάμεσα στα μεγάλα συμφέροντα και αποτελούν το μόνο θύμα. Μόνο αυτοί μπορούν να χτίσουν μια νέα Συρία, ομόσπονδη και δημοκρατική. Οτιδήποτε άλλο, έχει το πρόσημο του ISIS, το πρόσωπο του ιμπεριαλισμού.

* Το σκίτσο είναι του John Antóno

Διαβάστε περισσότερα...

Σελίδα 1 από 103