Brigada

Brigada - Ενημέρωση

«Είναι προς το ζωτικής σημασίας συμφέρον της αμερικανικής εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών να προλαμβάνει και να αποτρέπει την διάδοση και χρήση των θανατηφόρων χημικών όπλων», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ.

Λίγες ώρες πριν, 59 πυραύλοι Τόμαχοκ εκτοξεύθηκαν από δύο αμερικανικά πολεμικά πλοία (USS Ross και USS Porter) στη Μεσόγειο με στόχο τη βάση αλ Σαριάτ στη Συρία.

Η Ρωσία δήλωσε αμέσως ότι η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να επιτεθεί με πυραύλους Τόμαχοκ, αποτελεί πλήγμα στις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις και για τις προσπάθειες συγκρότησης διεθνούς συνασπισμού κατά της τρομοκρατίας. 

Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Ζαν Μαρκ Ερό έκανε λόγο για «προειδοποίηση προς ένα εγκληματικό καθεστώς».

Η Βρετανία χαρακτήρισε το χτύπημα ως τη δέουσα απάντηση στα χημικά που το καθεστώς Άσαντ χρησιμοποίησε.

Για να μην ζαλιστούμε εντελώς από αυτό το αδιαίρετο - και πάλι - μέτωπο της Δύσης, ας μην ξεχνάμε τέσσερα πράγματα:

α. η επίθεση των ΗΠΑ είναι επίθεση ενάντια σε κυρίαρχο κράτος, χωρίς καμία γνωμοδότηση ή συνεννόηση από τον ΟΗΕ (κάποια σημασία θα είχε κι αυτή)

β. όπως δεν έχει καμία σχέση η «Αραβική Άνοιξη» του 2011 με τον «Αραβικό Χειμώνα» του 2014, έτσι και απάντηση στο αυταρχικό καθεστώς του Άσαντ δεν είναι η τροφοδότηση του ΙSIS

γ. η μόνη πηγή πληροφόρησης του πλανήτη ως προς την κυβερνητική προέλευση της επίθεσης με χημικά σε αθώους πολίτες στην επαρχία Ιντλίμπ, ήταν αμερικάνικη

δ. ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται πως συντάσσεται, αν όχι οριστικά, σίγουρα πολύ γρήγορα με τα ευρωατλαντικά ψυχροπολεμικά συμφέροντα.

Είναι αυτά που εκπροσωπούσε η Χίλαρι Κλίντον και απέναντι τους έχουν τη Ρωσία και το Ιράν και στο πλευρό τους το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία, αλλά και την Τουρκία, με τον Ερντογάν να ψάχνει διεθνή στηρίγματα σαν τον επαίτη, για να τσακίσει τους Κούρδους και να κερδίσει το δημοψήφισμα.

Και στη μέση βρίσκεται ο συριακός λαός. Όλοι εκείνοι που πριν από χρόνια «διψούσαν» για ελευθερία, εδώ και έξι χρόνια «σταυρώνονται» ανάμεσα στα μεγάλα συμφέροντα και αποτελούν το μόνο θύμα. Μόνο αυτοί μπορούν να χτίσουν μια νέα Συρία, ομόσπονδη και δημοκρατική. Οτιδήποτε άλλο, έχει το πρόσημο του ISIS, το πρόσωπο του ιμπεριαλισμού.

* Το σκίτσο είναι του John Antóno

Διαβάστε περισσότερα...

Τα τελευταία 7 χρόνια με την έλευση των μνημονίων, ο ελληνικός καπιταλισμός έχει δείξει το πραγματικό του πρόσωπο μη βρισκόμενος πλέον στη θέση να αναπαράγει τη φούσκα της ευημερίας των μαζών. Σήμερα η συσσώρευση κεφαλαίων στα χέρια λίγων και η κοινωνικοποίηση των ελλειμμάτων επιτυγχάνεται με ακόμη ταχύτερους ρυθμούς, αποδεικνύοντας πως εν τέλει η κρίση έχει χρησιμοποιηθεί ως ευκαιρία από πλευράς της αστικής τάξης εις βάρος των υποτελών. Καθημερινά βιώνουμε τα αποτελέσματα της κρίσης τους, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, την ισοπέδωση εργατικών δικαιωμάτων που κερδήθηκαν μέσα στα χρόνια με αγώνες και αίμα αλλά και τη βίαιη υποτίμηση της εργασίας των λαϊκών στρωμάτων.

Μέσα σε όλα αυτά, σημείο τομής αποτέλεσε ο Ιούλιος του 2015 για τα πολιτικά πεπραγμένα τόσο σε Ελλάδα όσο και σε Ευρώπη. Το δημοψήφισμα της περιόδου εκείνης ανέδειξε σημαντικά ζητήματα τόσο κεντρικοπολιτικά όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Αφενός, αποδείχθηκε πως η αστική διαχείριση του κράτους και η διακυβέρνηση μέσα σε ένα καταπιεστικό σύστημα έχει συγκεκριμένα όρια και πως ανεξαρτήτως προθέσεων ένας ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από τα επίσημα όργανα του συστήματος αυτού. Αφετέρου έγινε καταφανέστατο πως η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι απλά δεν μπορεί να γίνει μια ένωση για τους λαούς, μα σε περιόδους όπου νιώσει πως απειλείται από τους ‘’από κάτω’’ θα απαντήσει με ακόμη πιο σκληρή επίθεση σε αυτούς και τα δικαιώματά τους, λαμβάνοντας στην πραγματικότητα το ρόλο του καταπιεστή των λαών.

Παρόλα αυτά όμως, το δημοψήφισμα άφησε και πολύ συγκεκριμένες παρακαταθήκες πάνω στις οποίες η Αριστερά πρέπει και οφείλει να χτίσει για τους αγώνες που έρχονται αλλά και για τον κόσμο τον οποίο οραματίζεται να δημιουργήσει. Χάρη σε αυτό πλέον γνωρίζουμε τον κοινωνικό συσχετισμό των ανθρώπων που είναι έτοιμοι να παλέψουν για όσα τους αφαιρούν, γνωρίζουμε πως τα πολιτικά αντανακλαστικά των πολλών αν και σε λήθαργο, όταν ξυπνούν αποτελούν μια ανεξέλεγκτη δύναμη για τους εκπροσώπους του συστήματος, μια δύναμη που σήμερα σέβονται και τρέμουν. Επιπλέον οι κοινές μάχες που δώσαμε στους δρόμους, στα σωματεία και στους συλλόγους μας για την επικράτηση του Όχι, μάχες που συνεχίζουμε να δίνουμε απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές, απέναντι στους πλειστηριασμούς, απέναντι στην καθηγητική αυθαιρεσία στο χώρο του πανεπιστημίου, απέναντι στο φασισμό, σε κάθε μικρό και κάθε μεγάλο κομμάτι που επηρεάζει τις ζωές μας, μόνο θετικά μπορούν να αποτιμηθούν επάνω στη λογική της συσπείρωσης των αγωνιζομένων κομματιών.

Στο χώρο του πανεπιστημίου, η συνεχιζόμενη υποχρηματοδότηση από πλευράς κράτους έχει οδηγήσει σε σημαντικά προβλήματα στη λειτουργία του με αποτέλεσμα τη διακύβευση του δημοσίου και δωρεάν χαρακτήρα του μέσα στα επόμενα χρόνια. Η πολιτική ζωή μέσα στους συλλόγους χαρακτηρίζεται από αδράνεια και απαξίωση από πλευράς της πλειοψηφίας των φοιτητών απέναντι στο παραδοσιακό συνδικαλιστικό πλαίσιο με την άμεση ευθύνη να βαραίνει τις συστημικές παρατάξεις των ΔΑΠ,ΠΑΣΠ αλλά και τη σεχταριστική ΠΚΣ, με τα σχήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς από την άλλη να μη φαίνεται να μπορούν να δώσουν απαντήσεις στις ανάγκες των φοιτητών.

Επάνω στη βάση των προαναφερθέντων, τον τελευταίο τουλάχιστον ενάμιση χρόνο έχει ξεκινήσει μια συζήτηση για την ανασύνθεση ολόκληρης της Αριστεράς, μιας Αριστεράς που θα αφουγκράζεται και θα αγωνίζεται, μιας Αριστεράς που θα συσπειρώνει πλατιά εργαζομένους και φοιτητές. Με αφορμή τη συζήτηση αυτή, στις περυσινές φοιτητικές εκλογές τα περισσότερα σχήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς πραγματοποίησαν κοινό κατέβασμα συνεργασίας δίνοντας προτεραιότητα όχι στα ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά που τα χωρίζουν αλλά σε όσα τα ενώνουν.

Ως Αριστερή Ενότητα Θεσσαλονίκης θεωρούμε πως έχει έρθει πλέον η ώρα να προχωρήσουμε ένα βήμα πέρα από τις εξαγγελίες και να ξεκινήσουμε τις διαδικασίες για τη διαμόρφωση από τα κάτω μιας νέας συνδικαλιστικής συλλογικότητας με αναφορά στη ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική Αριστερά. Οι υπάρχουσες συνθήκες μέσα στις σχολές μας, προτάσσουν την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός σχήματος ανά κοινωνικό χώρο, δομημένο επάνω σε ισότιμους όρους έκφρασης και αποφάσεων, χωρίς την εκ των προτέρων υιοθέτηση πολιτικών μανιφέστων για τη συμμετοχή σε αυτό, αλλά με τη δημιουργία ταυτότητας αμεσοδημοκρατικά και συνθετικά. Στη λογική αυτή καλούμε σχήματα και οργανώσεις της Αριστεράς σε μια συζήτηση από το μηδέν για να μετατρέψουμε τη ρητορεία μας σε δράση και να απαντήσουμε στις επιτακτικές ανάγκες που ορθώνονται εμπρός μας. Κάθε συλλογικότητα με έκφανση στην Αριστερά είναι καιρός να πάρει ξεκάθαρη θέση στο ζήτημα της μετωπικής συμπόρευσης, να αναλάβει το ρόλο που της αρμόζει στην ανασυνθετική διαδικασία και να αποφασίσει ποια είναι η Αριστερά για την οποία παλεύουμε και πασχίζουμε να αγωνιστούμε.

Καλούμε στη συζήτηση αυτή τους:

Αγωνιστικές Κινήσεις

ΑΡ.ΔΙ.Ν.

Ε.Α.Α.Κ.

Κ.Ο.Ε.

Πορεία

Σ.Σ.Π.

Ανένταχτους/ες αγωνιστές/ες

Την Παρασκευή 28 Απρίλη στις 16:00 στο Πολυτεχνείο.

Αριστερή Ενότητα Θεσσαλονίκης

 

Διαβάστε περισσότερα...

Ο φασισμός είναι κατά πολλούς ένα οικοδόμημα σύμφυτο του καπιταλισμού, ο οποίος όμως ξεκινάει αρχικά ως κίνημα με ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά που κατά βάση στηρίζεται στο «να προσφέρει» άλματα λογικής στις καταπιεσμένες μάζες, ώστε να μπορεί να τις αποσυσπειρώνει και να τις αποπροσανατολίζει, ενώ πρώτα παρουσιάζεται ως "κίνημα" κι αργότερα αποκτά ιδεολογικό και κομματικό πλαίσιο.

Τούτου δοθέντος, η χθεσινή επίθεση στο φοιτητή δεν αποτελεί ούτε μεμονωμένο περιστατικό και, δυστυχώς, ούτε αναπάντεχο. Εδώ και περίπου δύο χρόνια λαμβάνει χώρα η δίκη της Χρυσής Αυγής, η οποία αν και αποτελεί μία εκ των πιο σημαντικών δικών των τελευταίων δεκαετιών στη Ελλάδα, και μάλιστα αφορά άμεσα την κοινωνία, έχει μείνει στο παρασκήνιο, τόσο με ευθύνη των ΜΜΕ όσο και των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων αλλά και της ίδιας της κυβέρνησης.

Δίκη που εν πολλοίς, η μέχρι τώρα τροπή της έχει βγάλει "λάδι" τις ηθικές αυτουργίες των αρχηγικών στελεχών της, και τους δίνει το ελεύθερο να συνεχίζουν να περιφέρονται ανενόχλητοι, εντός και εκτός Βουλής, από τη Λέσβο ως και την αυριανή επίσκεψη τους στα Χανιά, για τα εγκαίνια των νέων τους γραφείων. Δηλαδή, οι δολοφόνοι, μαφιόζοι, ναζί μισάνθρωποι, έχουν πάρει το ελεύθερο από την ελληνική δικαιοσύνη, κι εν τέλει από την Ελληνική πολιτεία, να εμφανίζονται ΑΚΟΜΑ, ως επίσημος κομματικός φορέας με δικαίωμα λόγου και παρουσίας στη δημόσια σφαίρα.

Και αφού, λοιπόν, αυτό είναι μία κοινώς αποδεκτή κατάσταση από το κυρίαρχο σύστημα, είναι ξεκάθαρο πως το ζήτημα του φασισμού, ούτε κλείνει ούτε λήγει σε δικαστικές αίθουσες και κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις. Ό,τι προκύπτει εκεί, δεν παραμένει παρά ένα καλοστημένο σόου, που παρέχει την απαραίτητη δόση ριζοσπαστικότητας και αντίδρασης από μεριάς νεοφασιστών στο πλαίσιο αβεβαιότητας κι ανασφάλειας που έχει δημιουργήσει ο εφιάλτης των μνημονίων και της κοινωνικής εξαθλίωσης.

Ενώ, λοιπόν, από τη μία έχει στηθεί το πλαίσιο της αποχαύνωσης του Survivor, της εργασιακής ανασφάλειας κι ανεργίας, του ξεπουλήματος των τελευταίων δημόσιων αγαθών στο βωμό του χρέους, από την άλλη οι ειδήσεις για αυτοπυρπολισμούς και αυτοκτονίες προσφύγων, για ανενόχλητους φασίστες επί χρόνια σε θέσεις καθηγητών σε σχολεία ( υπόθεση του Βασ. Μακρυπούλια σε γυμνάσιο της Λέσβου) και ξυλοδαρμοί σε φοιτητές που απλά "τους ενόχλησε κάποιο διακριτικό που είχε στην τσάντα του", αποτελούν το παρόν που βιώνουμε σήμερα, θα πρέπει να παλέψουμε ώστε να αποτελέσει παρελθόν από την κοινή κοινωνική πραγματικότητα.

Για να μην συνεχίσουμε να μετρούμε θύματα, να εξαλείψουμε τον "τρόπο που τα σκοτώνει"...

 

*Ζαν-Πολ Σαρτρ

Διαβάστε περισσότερα...