Brigada

Brigada - Ενημέρωση

 

Η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου θα ήταν θλιβερή ακόμα και χωρίς το μηδενιστικό χάπενινγκ της "κατάληψης Πολυτεχνείου" . Υπάρχει μια περιρρέουσα μελαγχολική ατμόσφαιρα εντός της Αριστεράς, η οποία χρωματίζει τις διάφορες συγκεντρώσεις των αριστερών, επετειακές ή όχι, γεγονός που όχι τυχαία συμπίπτει με την 100η επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Την φετινή χρονιά μπορέσαμε πολλοί από εμάς να δούμε μια ταινία για τους 200 της Καισαριανής, μία για τα χρόνια της γνωριμίας του Μαρξ και του Ένγκελς, αλλά και ένα θεατρικό έργο για τον Άρη Βελουχιώτη, όπως επίσης και δεκάδες αφιερώματα,συγκεντρώσεις, εκθέσεις κτλ. γύρω από την επανάσταση των Μπολσεβίκων και τις μέρες τις Σοβιετικής Ένωσης. Σε μία χρονική περίοδο που η ελληνική Αριστερά είναι στο χειρότερο σημείο της εδώ και 50 χρόνια όλα αυτά έχουν δημιουργήσει ένα αίσθημα κατωτερότητας σε σχέση με το μεγαλείο των αγωνιστών του προηγούμενου αιώνα.

Τα εκφυλιστικά φαινόμενα βέβαια είχαν προηγηθεί αυτού του καλλιτεχνικού κρεσέντου καθώς οι μετασεισμοί της παράδοσης του σχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της φρασεολογίας της ριζοσπαστικής αριστεράς,  στο αντίπαλο στρατόπεδο συνεχίζουν να κατακερματίζουν την Αριστερά εδώ και 2μιση χρόνια. Ενώ λοιπόν η Κυβέρνηση συνεχίζει να ασκεί πολιτική χωρίς ουσιαστική απάντηση από το κίνημα η Αριστερά συνεχίζει να διασπάται εντείνοντας τις εσω-κινηματικές έριδες οι οποίες πολλές φορές υπερβαίνουν το λεκτικό επίπεδο. Το τελευταίο συμβάν της έντασης εντός των ΕΑΑΚ είχε ακριβώς επίκεντρο την φοιτητική αριστερά η οποία συνδέεται περισσότερο από τον καθένα με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ακόμα λοιπόν και αν όλα είχαν κυλήσει φυσιολογικά, στην πραγματικότητα το πνεύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θα ήταν απών από τον χώρο. Η πολυδιασπασμένη Αριστερά θα αδυνατούσε να αρθρώσει ένα λόγο ενωτικά ανατρεπτικό και θα παρέδιδε τη νοηματοδότηση της επετείου στον πλέον ακατάλληλο για να την εκπροσωπήσει, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα οι οποίοι έχουν, από κοινού με τους ΑΝΕΛ, ενστερνιστεί την υποτακτική σχέση που είχε η Χούντα με τις ΗΠΑ. Το γιατί δεν μπορεί επίσης να εκπροσωπήσει την ανάγκη για νέα εξέγερση η ομάδα της "κατάληψης Πολυτεχνείου" είναι μάλλον περιττό να το εξηγήσουμε. Αρκεί μόνο να θυμίσουμε ότι ο σταθμός του Πολυτεχνείου καλούσε τον κόσμο της Αθήνας στην Πατησίων για να συμμετέχει στην εξέγερση που θα έριχνε τη Χούντα, ενώ η ομάδα αυτή ζητάει απλώς μερικά τσιγάρα και 2-3 διμοιρίες για να ασχολείται.

Πως όμως μπορούμε εμείς να υπερβούμε τον κίνδυνο της λήθης της εξέγερσης απέναντι στην περιθωριοποίηση της ή την ενσωμάτωσης της στο σύστημα; Για να απαντήσουμε θα πρέπει πρώτα να βγούμε από τον αυτόματο πιλότο στον οποίο έχουμε μπει όλοι/ες μας. Οι μηχανικές,σχεδόν χορογραφημένες, κινήσεις, που θα ακολουθούσαν με την είσοδο των αριστερών οργανώσεων στο Πολυτεχνείο και την σχηματοποίηση των χώρων απεικονίζει ιδιαίτερα γραφικά την κεκτημένη ταχύτητα με την οποία αντιμετωπίζουμε το τριήμερο του Πολυτεχνείου. Αν δικαιούμαστε να βρισκόμαστε σε αυτόν τον χώρο εκείνες τις μέρες, αυτό είναι επειδή διεκδικούμε να είμαστε συνεχιστές της ανατρεπτικής και ημιτελούς εξέγερσης του Νοέμβρη και αυτό δεν μπορούμε να το καταφέρουμε αν εντοπίζουμε τον εχθρό δίπλα μας. Χρειάζεται να θέσουμε ξανά τον στόχο της ανατροπής του πολιτικού συστήματος στο επίκεντρο και απέναντι σε αυτόν τον στόχο να αποκτήσουμε κοινό βηματισμό. Τελικά όλοι αυτοί οι αγωνιστές τους οποίους μελαγχολικά ανακαλούμε στη μνήμη μας κατάφεραν, ο καθένας στην εποχή του, να βρουν τον ένα στόχο ο οποίος εκείνη την στιγμή θα καθόριζε την τακτική τους. Η αρχή μπορεί να γίνει με την φετινή πορεία ας είναι η 17η Νοέμβρη του 2017 η πιο αντισυστημική και αντικυβερνητική διαδήλωση που έγινε ποτέ και ας είμαστε σε αυτόν τον στόχο όλοι ενωμένοι σαν τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου που μπορεί εκείνη την μέρα να έσωσαν την ζωή κάποιου που δεν ήταν απ' την "οργάνωση".

Διαβάστε περισσότερα...

 

"Οι ευέλικτες μορφές εργασίας δεν είναι ανάθεμα." Ποιος το είπε; Αν υποθέτετε ότι είναι κάποιος ο οποίος δεν έχει εργαστεί με αυτόν τον τρόπο ώστε να απολαύσει την ευελιξία τότε έχετε δίκιο. Ο κύριος Θεόδωρος Φέσσας πρόεδρος του ΣΕΒ μας καλεί να ξεχάσουμε τις εργασιακές σχέσεις όπως τις γνωρίζαμε πριν το 2009 χαρακτηρίζει μάλιστα αυτή την επιθυμία ανιστόρητη ουτοπία. Δεν περιμέναμε βέβαια κάτι από τον Πρόεδρο του ΣΕΒ ούτε θα πρέπει να μας ξενίζει το ύφος σε μία περίοδο όπου ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το κυβερνητικό ευαγγέλιο. Άλλωστε αυτή δεν είναι μία θέση του Προέδρου του ΣΕΒ αλλά και η οπτική της Κυβέρνησης για την καταπολέμηση της ανεργίας. Μετά από κάθε νέο πρόγραμμα ολιγίμηνης απασχόλησης το οποίο ανακοινώνεται ακολουθεί μία επικοινωνιακή καταιγίδα για την επιτυχημένη πολιτική της Κυβέρνησης που καταπολεμάει την ανεργία προσφέρει εργασία στους νέους  κτλ κτλ. Το κοινό τους όραμα, δανεικό από τις νεοφιλελεύθερες δεξαμενές σκέψης περιλαμβάνει ένα μέλλον, μεσυμβάσεις απασχόλησης «μηδενικών ωρών» (zerohourscontracts), οι συμβάσεις σύντομης διάρκειας (shorttermcontracts), προσωρινής εργασίας ή εργασίας κατά παραγγελία (on demandwork), οι «μικροσυμβάσεις» (minijobs), η εργασία ανά χαρτοφυλάκια (portfoliowork), η εργασία βάσει δελτίου/κουπονιών (voucher-basedwork).

Σύμφωνα με το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ οι περισσότερες από τις νέες προσλήψεις αφορούν ελαστικές μορφές εργασίας, ενώ το ένα τρίτο των εργαζομένων εργάζεται με ελαστικές σχέσεις εργασίας. Είναι προφανές ότι δεν είναι ούτε τυχαίο, αλλά ούτε και λύση ανάγκης, η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας και η ανακύκλωση της ανεργίας είναι η συνταγή για το μέλλον. Ποιον θεραπεύει αυτή η συνταγή. Σίγουρα όχι τους ανέργους τους, οποίους υποτίθεται ότι αφορά. Ο εργαζόμενος με τέτοιες μορφές εργασίας έχει κατά κανόνα μηδενικά συνδικαλιστικά δικαιώματα, περιορισμένες άδειες, περιορισμένα ασφαλιστικά δικαιώματα και σίγουρα δεν προσφέρουν καμία ασφάλεια σε έναν άνθρωπο ώστε να σχεδιάσει τη ζωή του. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι ότι η μεταναστευτική ροή των νέων (και όχι μόνο)την οποία υποτίθεται ότι επιχειρεί να αποκόψει το success story των προγραμμάτων απασχόλησης συνεχίζεται στον ίδιο ρυθμό.

Όλα αυτά δεν συγκινούν βέβαια τον κύριο Φέσσα ο οποίος σημειώνει: "ημεταφυσική άποψη ότι οι τεκτονικές τεχνολογικές αλλαγές δεν αφορούν την Ελληνική αγορά εργασίας, η οποία μπορεί αμέριμνη να αναπολεί την οργάνωση της εργασίας στα πρότυπα του προηγούμενου αιώνα, είναι μια αυταπάτη." Άλλωστε φυσικό μπορεί να είναι μόνο ότι γεμίζει τις τσέπες των μελών του ΣΕΒ, γι αυτό ήρθαμε στη ζωή όλοι μας για να βγάζουν μερικοί εύκολα τα εκατομμύρια τους. Οι θριαμβολογίες της Κυβέρνησης και η αλαζονεία του ΣΕΒ αποκρύπτουν την σκληρή πραγματικότητα. Την πραγματικότητα μιας νέας γενιάς που πρέπει να δουλεύει σεζόν χωρίς ρεπό στα τουριστικά κάτεργα, να σβήνεται από τον ΟΑΕΔ επειδή παίρνει 200 ευρώ το μήνα από κάποιο 4ωρο, να ξέρει ότι αν έχει δουλειά, αυτό είναι απλά προσωρινό και όλα αυτά αν δεν δουλεύει απλά "μαύρα" επειδή δεν χώρεσε σε κάποια από τα "υπέροχα" προγράμματα.

Ή θα ζήσουμε καλά εμείς ή ο κύριος Φέσσας και η Κυβέρνηση.

Διαβάστε περισσότερα...

 

 Η Ηριάννα και ο Περικλής έχουν καταδικαστεί σε 13 χρόνια φυλάκισης, ποια είναι τα στοιχεία για την καταδίκη τους; Για τον μεν Περικλή τα πράγματα είναι απλά. Ένα βιβλίο που βρέθηκε σε ένα σπίτι όπου διέμεναν 2 άτομα που έχουν καταδικαστεί για συμμετοχή στην ΣΠΦ είχε ένα αποτύπωμα του Περικλή, στοιχείο που θεωρήθηκε αρκετό για να στείλει έναν άνθρωπο στην φυλακή για 13 χρόνια. Χωρίς κανένα άλλο στοιχείο παρά μόνο ένα αποτύπωμα σε ένα βιβλίο το οποίο θα μπορούσε να έχει περάσει από πολλά χέρια πριν φτάσει σε αυτό το σπίτι θεωρήθηκε αρκετό μάλιστα για να υπερβεί τα ελαφρυντικά που κατέθεσε η υπεράσπιση του Θοδωρή όπως ο πρότερος έντιμος βίος και το σοβαρό αυτοάνοσο νόσημα από το οποίο πάσχει.

Για την Ηριάννα υπάρχει ένα πιο σεναριακού τύπου κατηγορητήριο το οποίο περιλαμβάνει κάποιον μάρτυρα, ο οποίος δεν εμφανίστηκε ποτέ στο δικαστήριο, ο οποίος είδε έναν άνδρα να κουβαλάει μία σακούλα στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου. Ο αφανής αυτός ήρωας πλησίασε το μέρος όπου ο άνδρας είχε αφήσει τη σακούλα, είδε το περιεχόμενό της, την έκρυψε σε άλλο σημείο και μετά κάλεσε την αστυνομία. Στο περιεχόμενο της σακούλας η Αστυνομία ισχυρίζεται ότι βρέθηκε DNA της Ηριάννας και λέμε ισχυρίζεται διότι όταν η οικογένεια ζήτησε το δείγμα για να το εξετάσει η Αστυνομία απάντησε ότι το δείγμα ήταν πολύ λίγο και δεν έχει περισσέψει καθόλου. Ήταν μάλιστα τόσο λίγο ώστε πάνω από 100 βιο-επιστήμονες να αμφισβητούν την όποια εγκυρότητα μπορεί να έχει αυτός ο έλεγχος. Μια νέα κοπέλα είναι στη φυλακή επειδή τα εργαστήρια της ΕΛ.ΑΣ. Έδωσαν τον λόγο τους αλλά και επειδή ένας μάρτυρας-φάντασμα συμπεριφέρθηκε σαν ήρωας αστυνομικών μυθιστορημάτων.

Επιβαρυντική για τους δύο νέους είναι και η σχέση τους με τον Κ ο οποίος είχε κατηγορηθεί για συμμετοχή στην ΣΠΦ αλλά αθωώθηκε αλλά και η... Βαρκελώνη! Ναι η Βαρκελώνη, συγκεκριμένα το κατηγορητήριο αναφέρει. Γίνονται ταξίδια στο εξωτερικό, όπως στη Βαρκελώνη του Περικλή Μπ. και του Κ.Π., αδικαιολόγητα, όχι για αναψυχή, ήτοι σε πόλη της Ισπανίας που είναι γνωστή για την εκεί δράση ανάλογων τρομοκρατικών οργανώσεων”. Θα μπορούσε να γελάσει κάποιος, αν η κατάσταση δεν ήταν πάρα πολύ τραγική.Η δίωξη των δύο αυτών ανθρώπων είναι ένα πολιτικό δράμα και το κατηγορητήριο είναι αδιάψευστος μάρτυρας της πολιτικής του διάστασης. Στόχος σε τελική ανάλυση είναι το τι διαβάζεις, με ποιους κάνεις παρέα, που ταξιδεύεις, και γενικά γιατί δεν ζεις μια ήσυχη και άχαρη ζωούλα.

Η Αστυνομία του Τόσκα και η Δικαιοσύνη του Κοντονή είναι συνέχεια των προηγούμενων Κυβερνησεων και αυτό δεν κρύβεται πίσω από τα υποκριτικά δάκρυα τους για την εξέλιξη της υπόθεσης. Γιατί αν ο εκδημοκρατισμός της Αστυνομίας είναι μία δύσκολη υπόθεση, που δεν προχωρά πάντως, αν κάποιος ήθελε να καταργήσει τον αντιτρομοκρατικό νόμο θα το έκανε σε μία εβδομάδα.

 

Διαβάστε περισσότερα...