Brigada

Brigada - Ενημέρωση

"Μετά τη λήξη της δίμηνης περιόδου παράλληλης κυκλοφορίας της δραχμής και του ευρώ, από σήμερα, 1 Μαρτίου 2002, το ευρώ αποτελεί το μόνο νόμιμο χρήμα στη χώρα μας, όπως και στις άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ."

- Aνακοίνωση της Τράπεζας της Ελλάδος, 1/3/2002

Διαβάστε περισσότερα...

Τι πήρε η Ελλάδα από το Eurogroup;

Μπόλικο αέρα.

Τι άλλο;

Ωραία τεχνοκρατικά λόγια.

Τι άλλο;

Απολύτως τίποτα.

Η απόφαση να μην παρθούν νέα μέτρα αυτή τη στιγμή – εκτός από νέες «μεταρρυθμίσεις» (νεοφιλελεύθερες, προφανώς, δεν υπάρχουν κι άλλες) και την μείωση του αφορολόγητου, που σύμφωνα με την απίθανη δήλωση του γραμματέα της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ Π. Ρήγα «δεν είναι φετίχ» - είναι αμιγώς πολιτική. Βέβαια, ο Γερούν Ντάισελμπλουμ δήλωσε πως «εγώ δεν μίλησα ποτέ για τερματισμό της λιτότητας», αλλά εμείς θα πιστέψουμε την κυβέρνηση - αποτελεί άλλωστε άξιο διάδοχο όλων των προηγούμενων ειλικρινών προκατόχων της. Δεν θα μας έλεγε ψέματα.

Αυτή η πολιτική απόφαση, λοιπόν, έχει σχέση πρωτίστως με τις εξελίξεις σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο και (πολύ) δευτερευόντως με τις εξελίξεις σε εγχώριο επίπεδο.

Ως προς τις πρώτες, σημειώνουμε τρία σοβαρά ανοιχτά μέτωπα:

Το πρώτο είναι η επικύρωση του "BrExit" από την Βουλή των Αντιπροσώπων και η επικείμενη επικύρωση του και από την Βουλή των Λόρδων – δηλαδή, η εξουσιοδότηση στην Τερέζα Μέι να κινήσει τις νομικές διαδικασίες αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ μέχρι τα τέλη Μάρτη.

Το δεύτερο είναι ότι συνήθως στον μεταπολεμικό καπιταλισμό, οι ΗΠΑ δίνουν τον τόνο. Και οι ΗΠΑ επί Τραμπ αυτή τη στιγμή δεν έχουν καμία διάθεση να σώσουν την ευρωζώνη ή την ΕΕ.

Το τρίτο είναι οι επερχόμενες εκλογές σε Ολλανδία, Γαλλία και Γερμανία. Ειδικά στην τελευταία, η Άνγκελα Μέρκελ το τελευταίο που θέλει, τη στιγμή που βλέπει να υπολείπεται δημοσκοπικά από τον Μάρτιν Σουλτς, είναι να φανεί λιγότερο «Ευρωπαία» από αυτόν. Είναι συγκινητικό ότι εκεί έχουμε όχι έναν, αλλά δύο υποψήφιους που θέλουν οπωσδήποτε να μας κρατήσουν στον παράδεισο του ευρώ. Έτσι, λόγω σκληρού ανταγωνισμού, η Μέρκελ μαλακώνει τη στάση της απέναντι στην Ελλάδα – ή, με μια άλλη ανάγνωση, αναβάλλει τον χρηματοδοτικό στραγγαλισμό της για τον Ιούλιο, όπως ακριβώς το 2015.

Εδώ βεβαίως, υπάρχει ένα πρόβλημα: τα 6,1 δις ευρώ που θα πρέπει να αποπληρώσει η χώρα μας σε ιδιώτες επενδυτές και στην ΕΚΤ τον Ιούλιο και τα συνολικά 10,5 δις μέχρι τότε δεν υπάρχουν. Άρα, η ιστορία επαναλαμβάνεται ως «φαρσοτραγωδία» για άλλη μια φορά.

Μέχρι τότε, βεβαίως, θα γαληνεύσει η ψυχή των βουλευτών της κυβέρνησης και θα σταματήσει να τσακώνεται ο Νίκος Μανιός με τους Μάκη Μπαλαούρα και Χρήστο Καραγιαννίδη.

Η κυβέρνηση θα έχει να λέει πως θα πάρει ελάχιστα μέτρα.

Η τεκμηρίωση που θα τους έρθει από το Μαξίμου θα έχει ισχυρό επικοινωνιακό χαρακτήρα («παλέψαμε-δεν παίρνουμε μέτρα-νικάμε») και θα μπορούν να την υπερασπιστούν στις εκλογικές τους περιφέρειες.

Και αμέριμνοι θα μπορούν να παρακολουθούν την χώρα να βαδίζει σε άτακτη χρεοκοπία εκτός ευρώ και με (τουλάχιστον) τρία μνημόνια στην καμπούρα της με φόντο το καλοκαιρινό δειλινό - άντε φθινοπωρινό, αν βρεθεί πάλι κάποια «έξυπνη λύση» για την Ελλάδα μέχρι να τελειώσουν οι γερμανικές εκλογές.

* Η φωτογραφία είναι σημερινή δημιουργία του Πάνου Ζάχαρη.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Επιτάφιος του Γιάννη Ρίτσου δημοσιεύθηκε στις 8 Ιουνίου 1936.

Στις 29 Απριλίου του ίδιου έτους, οι καπνεργάτες κάνουν απεργία και ζητούν την εφαρμογή της συλλογικής σύμβασης. Δικτάτορας, ο Ιωάννης Μεταξάς.
Ξημερώματα της 9ης Μαΐου οι αστυνομικές δυνάμεις για να διαλύσουν τους διαδηλωτές, αρχίζουν να πυροβολούν. Πάνω από δέκα άτομα χάνουν τη ζωή τους, άλλοι τραυματίζονται και συλλαμβάνονται. Ανάμεσα στους νεκρούς και ο 25χρονος Τάσος Τούσης, ένας από τους αυτοκινητιστές που κατέβηκε στους δρόμους για να συμπαρασταθεί στους απεργούς.

Την επομένη μέρα ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφορεί με εξώφυλλο τη φωτογραφία της μάνας που θρηνεί πάνω από το πτώμα του γιου της. Ο Γιάννης Ρίτσος εμπνέεται και γράφει τον Επιτάφιο. 

Σχεδόν 80 χρόνια μετά, μία άλλη μάνα δεν θρηνεί απλά τον γιο της. Υψώνει το ανάστημά της απέναντι στους φασίστες.
Δεν τους φοβάται. Δεν θα τους φοβηθούμε.

Γλυκέ μου, εσύ δε χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι.
Γιε μου, στις φλέβες ολουνών, έμπα βαθιά και ζήσε.
Κι ως το 'θελες (ως το 'λεγες το βράδυ με το λύχνο)
ασκώνω το σκεβρό κορμί και τη γροθιά μου δείχνω.
Κι αντίς τ' άφταιγα στήθια μου να γδέρνω, δες, βαδίζω
και πίσω από τα δάκρυα μου τον ήλιο αντικρίζω.
Γιε μου, στ' αδέρφια σου τραβώ και σμίγω την οργή μου
Σου πήρα το τουφέκι σου, κοιμήσου εσύ πουλί μου...
"Επιτάφιος", Γ. Ρίτσος

Διαβάστε περισσότερα...