Brigada

Brigada - Ενημέρωση

Ένα δημοψήφισμα για την παροχή εξουσιών στον Πρόεδρο να διαλύσει την Τουρκική Βουλή κατά το δοκούν, να ορίζει υπουργικό συμβούλιο, υποχρεωτικά από μη αιρετούς, χωρίς τη λήψη ψήφου εμπιστοσύνης, να διορίζει δημόσιους υπαλλήλους, στελέχη της διοίκησης και δικαστές από μέλη του κόμματος του, να επεκτείνει τη θητεία του άλλη μια πενταετία και άλλα τέτοια...

...ήταν δυνατόν να μη γίνει σε περιβάλλον βίας και νοθείας;

Προφανώς, το 49% ενάντια σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις ("Hayır") συγκροτεί ένα ρεύμα με μίνιμουμ δημοκρατικά αντανακλαστικά που αναγνωρίζεται από όλους - πλην της τούρκικης κάλπης - ως κοινωνικά πλειοψηφικό. Μπορεί να νιώθει ηθικά δικαιωμένο, παρότι εντελώς ετερογενές στο εσωτερικό του, όπως αντίστοιχα ένιωθαν τα στελέχη της ΕΔΑ, όταν έχασε τις εκλογές της «βίας και νοθείας» του 1961 από την ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Όμως, η πραγματικότητα ενός οποιουδήποτε δημοψηφίσματος είναι τέτοια που δεν αφήνει χώρο για σχετικοποιήσεις και πολιτικές ερμηνείες του αποτέλεσματος. Βεβαίως, καμιά φορά το ΟΧΙ γίνεται ΝΑΙ αν πέφτει στα αδέξια χέρια του Αλέξη Τσίπρα (ο Ερντογάν πήρε τα μέτρα του να διασφαλίσει ότι θα βγει εξαρχής αυτό που ήθελε, για να μην έχει μπελάδες μετά), αλλά ποτέ το ΝΑΙ δεν γίνεται ΟΧΙ. Έτσι, όπως κι αν το δει κανείς το αποτέλεσμα, οι μεταρρυθμίσεις θα αποκτήσουν νομιμοποίηση και θα περάσουν.

Και αυτά δεν είναι τα χειρότερα νέα για την Τουρκία. Τα χειρότερα νέα είναι πως η θεσμική σταθεροποίηση του Ερντογάν αποτελεί παράγοντα αποσταθεροποίησης της χώρας και της γύρω περιοχής. Η ψευδεπίγραφη, καλπονοθευτική και τραμπούκικη νίκη του «Σουλτάνου» θα του δώσει ακόμα μεγαλύτερο πάτημα για να εμπλακεί με επιθετικούς όρους στο παράλληλο μέτωπο ενάντια στη Συρία και στους Κούρδους. Δεν είναι πλέον το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αντιπαραθετικό προς τη δημοκρατία - η ίδια η ύπαρξη του Ερντογάν προσωπικά στην εξουσία είναι.

Και αυτό είναι μια ακόμα μεγαλύτερη πραγματικότητα. Ένα κράτος, ιδιαίτερα με τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης Τουρκίας, δεν «κρατιέται» με 50-50 (έστω 51-49). Μια χώρα, που τοποθετείται τόσο οριακά και πολωμένα σε μια τέτοια θεσμική εκτροπή και με τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα (Κωνσταντινούπολη, Άγκυρα, Σμύρνη - δηλαδή εκεί που συγκεντρώνεται η μεγαλύτερη κοινωνικοοικονομική δραστηριότητα της χώρας) δεν μπορεί να «κρατηθεί» μόνο με βία, αυταρχισμό και καταστολή. Αυτή η νέα Τουρκία , ακριβώς πάνω στην αδυναμία της να συνέχει τους μισούς πολίτες της με τους άλλους μισούς, θα συνεχίσει να παράγει νέα επίδικα για τον κοινοβουλευτισμό, για το διαχωρισμό των εξουσιών, για τη λαϊκή έκφραση, που θα δημιουργήσουν νέες συσπειρώσεις στο εσωτερικό - ακόμα περισσότερο, αν ο Τούρκος Πρόεδρος συνεχίσει τις πολιτικές, διοικητικές και ποινικές διώξεις όποιου θεωρεί πραξικοπηματία.

Την ίδια ώρα, ο τυχοδιωκτισμός και μεγαλοϊδεατισμός του Ερντογάν στο εξωτερικό τον κάνει όλο και λιγότερο δημοφιλή σύμμαχο. Όσο για τους λεονταρισμούς τύπου «η Τουρκία δεν είναι παρατρεχάμενος κανενός» με αποδέκτη την κλυδωνιζόμενη ΕΕ, αυτοί δεν πείθουν κανένα: το πως έτρεξε να συγχαρεί τις ΗΠΑ (με τις οποίες είχε «παγωμένες» σχέσεις εδώ και χρόνια) για την επίθεση στη Συρία, δείχνει την απόγνωση, στην οποία βρίσκεται.

Ο θεσμικά πανίσχυρος ρόλος του Προέδρου που κατέκτησε με «βία και νοθεία» ο Ερντογάν βρίσκει τον χειρότερο εχθρό του στον ίδιο τον Ερντογάν. Ένας νέος γύρος ξεκινά.

Και μπορεί η δημοκρατία να φαίνεται να βαδίζει στο βαθύ σκοτάδι στην Τουρκία και στη Μέση Ανατολή, όμως το σκοτάδι είναι πιο βαθύ λίγο πριν το ξημέρωμα...

 

 

 

Διαβάστε περισσότερα...

«Είναι προς το ζωτικής σημασίας συμφέρον της αμερικανικής εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών να προλαμβάνει και να αποτρέπει την διάδοση και χρήση των θανατηφόρων χημικών όπλων», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ.

Λίγες ώρες πριν, 59 πυραύλοι Τόμαχοκ εκτοξεύθηκαν από δύο αμερικανικά πολεμικά πλοία (USS Ross και USS Porter) στη Μεσόγειο με στόχο τη βάση αλ Σαριάτ στη Συρία.

Η Ρωσία δήλωσε αμέσως ότι η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να επιτεθεί με πυραύλους Τόμαχοκ, αποτελεί πλήγμα στις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις και για τις προσπάθειες συγκρότησης διεθνούς συνασπισμού κατά της τρομοκρατίας. 

Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Ζαν Μαρκ Ερό έκανε λόγο για «προειδοποίηση προς ένα εγκληματικό καθεστώς».

Η Βρετανία χαρακτήρισε το χτύπημα ως τη δέουσα απάντηση στα χημικά που το καθεστώς Άσαντ χρησιμοποίησε.

Για να μην ζαλιστούμε εντελώς από αυτό το αδιαίρετο - και πάλι - μέτωπο της Δύσης, ας μην ξεχνάμε τέσσερα πράγματα:

α. η επίθεση των ΗΠΑ είναι επίθεση ενάντια σε κυρίαρχο κράτος, χωρίς καμία γνωμοδότηση ή συνεννόηση από τον ΟΗΕ (κάποια σημασία θα είχε κι αυτή)

β. όπως δεν έχει καμία σχέση η «Αραβική Άνοιξη» του 2011 με τον «Αραβικό Χειμώνα» του 2014, έτσι και απάντηση στο αυταρχικό καθεστώς του Άσαντ δεν είναι η τροφοδότηση του ΙSIS

γ. η μόνη πηγή πληροφόρησης του πλανήτη ως προς την κυβερνητική προέλευση της επίθεσης με χημικά σε αθώους πολίτες στην επαρχία Ιντλίμπ, ήταν αμερικάνικη

δ. ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται πως συντάσσεται, αν όχι οριστικά, σίγουρα πολύ γρήγορα με τα ευρωατλαντικά ψυχροπολεμικά συμφέροντα.

Είναι αυτά που εκπροσωπούσε η Χίλαρι Κλίντον και απέναντι τους έχουν τη Ρωσία και το Ιράν και στο πλευρό τους το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία, αλλά και την Τουρκία, με τον Ερντογάν να ψάχνει διεθνή στηρίγματα σαν τον επαίτη, για να τσακίσει τους Κούρδους και να κερδίσει το δημοψήφισμα.

Και στη μέση βρίσκεται ο συριακός λαός. Όλοι εκείνοι που πριν από χρόνια «διψούσαν» για ελευθερία, εδώ και έξι χρόνια «σταυρώνονται» ανάμεσα στα μεγάλα συμφέροντα και αποτελούν το μόνο θύμα. Μόνο αυτοί μπορούν να χτίσουν μια νέα Συρία, ομόσπονδη και δημοκρατική. Οτιδήποτε άλλο, έχει το πρόσημο του ISIS, το πρόσωπο του ιμπεριαλισμού.

* Το σκίτσο είναι του John Antóno

Διαβάστε περισσότερα...

Τα τελευταία 7 χρόνια με την έλευση των μνημονίων, ο ελληνικός καπιταλισμός έχει δείξει το πραγματικό του πρόσωπο μη βρισκόμενος πλέον στη θέση να αναπαράγει τη φούσκα της ευημερίας των μαζών. Σήμερα η συσσώρευση κεφαλαίων στα χέρια λίγων και η κοινωνικοποίηση των ελλειμμάτων επιτυγχάνεται με ακόμη ταχύτερους ρυθμούς, αποδεικνύοντας πως εν τέλει η κρίση έχει χρησιμοποιηθεί ως ευκαιρία από πλευράς της αστικής τάξης εις βάρος των υποτελών. Καθημερινά βιώνουμε τα αποτελέσματα της κρίσης τους, την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, την ισοπέδωση εργατικών δικαιωμάτων που κερδήθηκαν μέσα στα χρόνια με αγώνες και αίμα αλλά και τη βίαιη υποτίμηση της εργασίας των λαϊκών στρωμάτων.

Μέσα σε όλα αυτά, σημείο τομής αποτέλεσε ο Ιούλιος του 2015 για τα πολιτικά πεπραγμένα τόσο σε Ελλάδα όσο και σε Ευρώπη. Το δημοψήφισμα της περιόδου εκείνης ανέδειξε σημαντικά ζητήματα τόσο κεντρικοπολιτικά όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Αφενός, αποδείχθηκε πως η αστική διαχείριση του κράτους και η διακυβέρνηση μέσα σε ένα καταπιεστικό σύστημα έχει συγκεκριμένα όρια και πως ανεξαρτήτως προθέσεων ένας ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από τα επίσημα όργανα του συστήματος αυτού. Αφετέρου έγινε καταφανέστατο πως η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι απλά δεν μπορεί να γίνει μια ένωση για τους λαούς, μα σε περιόδους όπου νιώσει πως απειλείται από τους ‘’από κάτω’’ θα απαντήσει με ακόμη πιο σκληρή επίθεση σε αυτούς και τα δικαιώματά τους, λαμβάνοντας στην πραγματικότητα το ρόλο του καταπιεστή των λαών.

Παρόλα αυτά όμως, το δημοψήφισμα άφησε και πολύ συγκεκριμένες παρακαταθήκες πάνω στις οποίες η Αριστερά πρέπει και οφείλει να χτίσει για τους αγώνες που έρχονται αλλά και για τον κόσμο τον οποίο οραματίζεται να δημιουργήσει. Χάρη σε αυτό πλέον γνωρίζουμε τον κοινωνικό συσχετισμό των ανθρώπων που είναι έτοιμοι να παλέψουν για όσα τους αφαιρούν, γνωρίζουμε πως τα πολιτικά αντανακλαστικά των πολλών αν και σε λήθαργο, όταν ξυπνούν αποτελούν μια ανεξέλεγκτη δύναμη για τους εκπροσώπους του συστήματος, μια δύναμη που σήμερα σέβονται και τρέμουν. Επιπλέον οι κοινές μάχες που δώσαμε στους δρόμους, στα σωματεία και στους συλλόγους μας για την επικράτηση του Όχι, μάχες που συνεχίζουμε να δίνουμε απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές, απέναντι στους πλειστηριασμούς, απέναντι στην καθηγητική αυθαιρεσία στο χώρο του πανεπιστημίου, απέναντι στο φασισμό, σε κάθε μικρό και κάθε μεγάλο κομμάτι που επηρεάζει τις ζωές μας, μόνο θετικά μπορούν να αποτιμηθούν επάνω στη λογική της συσπείρωσης των αγωνιζομένων κομματιών.

Στο χώρο του πανεπιστημίου, η συνεχιζόμενη υποχρηματοδότηση από πλευράς κράτους έχει οδηγήσει σε σημαντικά προβλήματα στη λειτουργία του με αποτέλεσμα τη διακύβευση του δημοσίου και δωρεάν χαρακτήρα του μέσα στα επόμενα χρόνια. Η πολιτική ζωή μέσα στους συλλόγους χαρακτηρίζεται από αδράνεια και απαξίωση από πλευράς της πλειοψηφίας των φοιτητών απέναντι στο παραδοσιακό συνδικαλιστικό πλαίσιο με την άμεση ευθύνη να βαραίνει τις συστημικές παρατάξεις των ΔΑΠ,ΠΑΣΠ αλλά και τη σεχταριστική ΠΚΣ, με τα σχήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς από την άλλη να μη φαίνεται να μπορούν να δώσουν απαντήσεις στις ανάγκες των φοιτητών.

Επάνω στη βάση των προαναφερθέντων, τον τελευταίο τουλάχιστον ενάμιση χρόνο έχει ξεκινήσει μια συζήτηση για την ανασύνθεση ολόκληρης της Αριστεράς, μιας Αριστεράς που θα αφουγκράζεται και θα αγωνίζεται, μιας Αριστεράς που θα συσπειρώνει πλατιά εργαζομένους και φοιτητές. Με αφορμή τη συζήτηση αυτή, στις περυσινές φοιτητικές εκλογές τα περισσότερα σχήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς πραγματοποίησαν κοινό κατέβασμα συνεργασίας δίνοντας προτεραιότητα όχι στα ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά που τα χωρίζουν αλλά σε όσα τα ενώνουν.

Ως Αριστερή Ενότητα Θεσσαλονίκης θεωρούμε πως έχει έρθει πλέον η ώρα να προχωρήσουμε ένα βήμα πέρα από τις εξαγγελίες και να ξεκινήσουμε τις διαδικασίες για τη διαμόρφωση από τα κάτω μιας νέας συνδικαλιστικής συλλογικότητας με αναφορά στη ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική Αριστερά. Οι υπάρχουσες συνθήκες μέσα στις σχολές μας, προτάσσουν την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός σχήματος ανά κοινωνικό χώρο, δομημένο επάνω σε ισότιμους όρους έκφρασης και αποφάσεων, χωρίς την εκ των προτέρων υιοθέτηση πολιτικών μανιφέστων για τη συμμετοχή σε αυτό, αλλά με τη δημιουργία ταυτότητας αμεσοδημοκρατικά και συνθετικά. Στη λογική αυτή καλούμε σχήματα και οργανώσεις της Αριστεράς σε μια συζήτηση από το μηδέν για να μετατρέψουμε τη ρητορεία μας σε δράση και να απαντήσουμε στις επιτακτικές ανάγκες που ορθώνονται εμπρός μας. Κάθε συλλογικότητα με έκφανση στην Αριστερά είναι καιρός να πάρει ξεκάθαρη θέση στο ζήτημα της μετωπικής συμπόρευσης, να αναλάβει το ρόλο που της αρμόζει στην ανασυνθετική διαδικασία και να αποφασίσει ποια είναι η Αριστερά για την οποία παλεύουμε και πασχίζουμε να αγωνιστούμε.

Καλούμε στη συζήτηση αυτή τους:

Αγωνιστικές Κινήσεις

ΑΡ.ΔΙ.Ν.

Ε.Α.Α.Κ.

Κ.Ο.Ε.

Πορεία

Σ.Σ.Π.

Ανένταχτους/ες αγωνιστές/ες

Την Παρασκευή 28 Απρίλη στις 16:00 στο Πολυτεχνείο.

Αριστερή Ενότητα Θεσσαλονίκης

 

Διαβάστε περισσότερα...