Brigada

Brigada - Ενημέρωση

«Θεωρούμε πράξη ντροπής, πράξη καταισχύνης, πράξη ταπείνωσης του κάθε πολίτη αυτής της χώρας. Από τη μια να αρπάζουν το ψωμί από το τραπέζι εκατομμυρίων ανθρώπων. Και από την άλλη να τους πετούν κάποια ψίχουλα, για να εξαγοράσουν όπως φαντάζονται τη στήριξή τους στην ίδια πολιτική που τους έκλεψε το ψωμί κι έχει σκοπό να τους κλέψει και το τραπέζι και τις καρέκλες και το σπίτι. Αν αυτό δεν είναι ο απόλυτος πολιτικός ξεπεσμός τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Πρόκειται για μια πράξη βαθιά ανήθικη...»
Αλέξης Τσίπρας Μάρτιος 2014, Ιωάννινα

Θα μπορούσε αυτό το editorial να σταματήσει εδώ ανασύροντας από τη μνήμη μία δήλωση του Αλέξη Τσίπρα για το κοινωνικό μέρισμα του Αντώνη Σαμαρά. Ωστόσο αφενός είναι περιττό να επαναλάβουμε για άλλη μία φορά ότι ο χειρότερος επικριτής του Πρωθυπουργού είναι το παρελθόν του, αφετέρου το πιο σημαντικό ζήτημα δεν είναι η αφερεγγυότητα της Κυβέρνησης αλλά το πως ένα έκτακτο επίδομα επιχειρείται να παρουσιαστεί ως αντίβαρο σε ένα 7ετές πρόγραμμα λιτότητας. Ενώ λοιπόν οι μνημονιακοί νόμοι δεν αναθεωρούνται (παρά μόνο προς το χειρότερο) αλλά αντίθετα ψηφίζονται νέοι με αναδρομική, πολλές φορές, ισχύ, η οποιαδήποτε στήριξη του εισοδήματος γίνεται αλά καρτ και συνήθως κοντά στις εκλογές. Η εντολή από τους θεσμούς είναι σαφής, αγοράστε πολιτικό χρόνο-μην αγγίζετε το πρόγραμμα.

Το γεγονός πως αυτή η προσυμφωνημένη κίνηση αποτελεί την κορωνίδα της επικοινωνιακής πολιτικής του Μαξίμου αναδεικνύει την αυστηρή προσήλωση της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στις επιταγές του Βερολίνου. Επιταγές οι οποίες απέσπασαν για το έτος 2017 πολλά περισσότερα από τα 720 εκατομμύρια ευρώ του κοινωνικού μερίσματος. Ενδεικτικά, μόνο η μείωση των συντάξεων και η μείωση του αφορολόγητου συνιστούν 4.2 δις ευρώ επιπλέον μέτρα το τελευταίο έτος. Φυσικά ακόμα και το μικρό ποσό είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητο για τις κατηγορίες των συνανθρώπων μας που το δικαιούνται, άλλωστε μιλάμε για συμπολίτες μας που είναι σε τραγική οικονομική κατάσταση. Όσο όμως δεν υπάρχει πραγματική στήριξη των χαμηλότερων στρωμάτων με ακύρωση των μνημονιακών νόμων, τα έκτακτα χαρτζιλίκια το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να βουλώσουν 10 τρύπες ώστε να αισθάνονται κάποιοι πιο ισχυροί για να ανοίξουν άλλες εκατό. Η εντύπωση που μένει τελικά, καθώς μπαίνουμε σε μια εκλογική χρονιά, είναι ότι το κοινωνικό μέρισμα είναι η προσπάθεια της Κυβέρνησης να αποφύγει μια εκλογική συντριβή, καταφέρνοντας μία αξιοπρεπή ήττα.

Διαβάστε περισσότερα...

 

Η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου θα ήταν θλιβερή ακόμα και χωρίς το μηδενιστικό χάπενινγκ της "κατάληψης Πολυτεχνείου" . Υπάρχει μια περιρρέουσα μελαγχολική ατμόσφαιρα εντός της Αριστεράς, η οποία χρωματίζει τις διάφορες συγκεντρώσεις των αριστερών, επετειακές ή όχι, γεγονός που όχι τυχαία συμπίπτει με την 100η επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Την φετινή χρονιά μπορέσαμε πολλοί από εμάς να δούμε μια ταινία για τους 200 της Καισαριανής, μία για τα χρόνια της γνωριμίας του Μαρξ και του Ένγκελς, αλλά και ένα θεατρικό έργο για τον Άρη Βελουχιώτη, όπως επίσης και δεκάδες αφιερώματα,συγκεντρώσεις, εκθέσεις κτλ. γύρω από την επανάσταση των Μπολσεβίκων και τις μέρες τις Σοβιετικής Ένωσης. Σε μία χρονική περίοδο που η ελληνική Αριστερά είναι στο χειρότερο σημείο της εδώ και 50 χρόνια όλα αυτά έχουν δημιουργήσει ένα αίσθημα κατωτερότητας σε σχέση με το μεγαλείο των αγωνιστών του προηγούμενου αιώνα.

Τα εκφυλιστικά φαινόμενα βέβαια είχαν προηγηθεί αυτού του καλλιτεχνικού κρεσέντου καθώς οι μετασεισμοί της παράδοσης του σχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της φρασεολογίας της ριζοσπαστικής αριστεράς,  στο αντίπαλο στρατόπεδο συνεχίζουν να κατακερματίζουν την Αριστερά εδώ και 2μιση χρόνια. Ενώ λοιπόν η Κυβέρνηση συνεχίζει να ασκεί πολιτική χωρίς ουσιαστική απάντηση από το κίνημα η Αριστερά συνεχίζει να διασπάται εντείνοντας τις εσω-κινηματικές έριδες οι οποίες πολλές φορές υπερβαίνουν το λεκτικό επίπεδο. Το τελευταίο συμβάν της έντασης εντός των ΕΑΑΚ είχε ακριβώς επίκεντρο την φοιτητική αριστερά η οποία συνδέεται περισσότερο από τον καθένα με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ακόμα λοιπόν και αν όλα είχαν κυλήσει φυσιολογικά, στην πραγματικότητα το πνεύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου θα ήταν απών από τον χώρο. Η πολυδιασπασμένη Αριστερά θα αδυνατούσε να αρθρώσει ένα λόγο ενωτικά ανατρεπτικό και θα παρέδιδε τη νοηματοδότηση της επετείου στον πλέον ακατάλληλο για να την εκπροσωπήσει, τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα οι οποίοι έχουν, από κοινού με τους ΑΝΕΛ, ενστερνιστεί την υποτακτική σχέση που είχε η Χούντα με τις ΗΠΑ. Το γιατί δεν μπορεί επίσης να εκπροσωπήσει την ανάγκη για νέα εξέγερση η ομάδα της "κατάληψης Πολυτεχνείου" είναι μάλλον περιττό να το εξηγήσουμε. Αρκεί μόνο να θυμίσουμε ότι ο σταθμός του Πολυτεχνείου καλούσε τον κόσμο της Αθήνας στην Πατησίων για να συμμετέχει στην εξέγερση που θα έριχνε τη Χούντα, ενώ η ομάδα αυτή ζητάει απλώς μερικά τσιγάρα και 2-3 διμοιρίες για να ασχολείται.

Πως όμως μπορούμε εμείς να υπερβούμε τον κίνδυνο της λήθης της εξέγερσης απέναντι στην περιθωριοποίηση της ή την ενσωμάτωσης της στο σύστημα; Για να απαντήσουμε θα πρέπει πρώτα να βγούμε από τον αυτόματο πιλότο στον οποίο έχουμε μπει όλοι/ες μας. Οι μηχανικές,σχεδόν χορογραφημένες, κινήσεις, που θα ακολουθούσαν με την είσοδο των αριστερών οργανώσεων στο Πολυτεχνείο και την σχηματοποίηση των χώρων απεικονίζει ιδιαίτερα γραφικά την κεκτημένη ταχύτητα με την οποία αντιμετωπίζουμε το τριήμερο του Πολυτεχνείου. Αν δικαιούμαστε να βρισκόμαστε σε αυτόν τον χώρο εκείνες τις μέρες, αυτό είναι επειδή διεκδικούμε να είμαστε συνεχιστές της ανατρεπτικής και ημιτελούς εξέγερσης του Νοέμβρη και αυτό δεν μπορούμε να το καταφέρουμε αν εντοπίζουμε τον εχθρό δίπλα μας. Χρειάζεται να θέσουμε ξανά τον στόχο της ανατροπής του πολιτικού συστήματος στο επίκεντρο και απέναντι σε αυτόν τον στόχο να αποκτήσουμε κοινό βηματισμό. Τελικά όλοι αυτοί οι αγωνιστές τους οποίους μελαγχολικά ανακαλούμε στη μνήμη μας κατάφεραν, ο καθένας στην εποχή του, να βρουν τον ένα στόχο ο οποίος εκείνη την στιγμή θα καθόριζε την τακτική τους. Η αρχή μπορεί να γίνει με την φετινή πορεία ας είναι η 17η Νοέμβρη του 2017 η πιο αντισυστημική και αντικυβερνητική διαδήλωση που έγινε ποτέ και ας είμαστε σε αυτόν τον στόχο όλοι ενωμένοι σαν τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου που μπορεί εκείνη την μέρα να έσωσαν την ζωή κάποιου που δεν ήταν απ' την "οργάνωση".

Διαβάστε περισσότερα...

 

"Οι ευέλικτες μορφές εργασίας δεν είναι ανάθεμα." Ποιος το είπε; Αν υποθέτετε ότι είναι κάποιος ο οποίος δεν έχει εργαστεί με αυτόν τον τρόπο ώστε να απολαύσει την ευελιξία τότε έχετε δίκιο. Ο κύριος Θεόδωρος Φέσσας πρόεδρος του ΣΕΒ μας καλεί να ξεχάσουμε τις εργασιακές σχέσεις όπως τις γνωρίζαμε πριν το 2009 χαρακτηρίζει μάλιστα αυτή την επιθυμία ανιστόρητη ουτοπία. Δεν περιμέναμε βέβαια κάτι από τον Πρόεδρο του ΣΕΒ ούτε θα πρέπει να μας ξενίζει το ύφος σε μία περίοδο όπου ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το κυβερνητικό ευαγγέλιο. Άλλωστε αυτή δεν είναι μία θέση του Προέδρου του ΣΕΒ αλλά και η οπτική της Κυβέρνησης για την καταπολέμηση της ανεργίας. Μετά από κάθε νέο πρόγραμμα ολιγίμηνης απασχόλησης το οποίο ανακοινώνεται ακολουθεί μία επικοινωνιακή καταιγίδα για την επιτυχημένη πολιτική της Κυβέρνησης που καταπολεμάει την ανεργία προσφέρει εργασία στους νέους  κτλ κτλ. Το κοινό τους όραμα, δανεικό από τις νεοφιλελεύθερες δεξαμενές σκέψης περιλαμβάνει ένα μέλλον, μεσυμβάσεις απασχόλησης «μηδενικών ωρών» (zerohourscontracts), οι συμβάσεις σύντομης διάρκειας (shorttermcontracts), προσωρινής εργασίας ή εργασίας κατά παραγγελία (on demandwork), οι «μικροσυμβάσεις» (minijobs), η εργασία ανά χαρτοφυλάκια (portfoliowork), η εργασία βάσει δελτίου/κουπονιών (voucher-basedwork).

Σύμφωνα με το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ οι περισσότερες από τις νέες προσλήψεις αφορούν ελαστικές μορφές εργασίας, ενώ το ένα τρίτο των εργαζομένων εργάζεται με ελαστικές σχέσεις εργασίας. Είναι προφανές ότι δεν είναι ούτε τυχαίο, αλλά ούτε και λύση ανάγκης, η μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας και η ανακύκλωση της ανεργίας είναι η συνταγή για το μέλλον. Ποιον θεραπεύει αυτή η συνταγή. Σίγουρα όχι τους ανέργους τους, οποίους υποτίθεται ότι αφορά. Ο εργαζόμενος με τέτοιες μορφές εργασίας έχει κατά κανόνα μηδενικά συνδικαλιστικά δικαιώματα, περιορισμένες άδειες, περιορισμένα ασφαλιστικά δικαιώματα και σίγουρα δεν προσφέρουν καμία ασφάλεια σε έναν άνθρωπο ώστε να σχεδιάσει τη ζωή του. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι ότι η μεταναστευτική ροή των νέων (και όχι μόνο)την οποία υποτίθεται ότι επιχειρεί να αποκόψει το success story των προγραμμάτων απασχόλησης συνεχίζεται στον ίδιο ρυθμό.

Όλα αυτά δεν συγκινούν βέβαια τον κύριο Φέσσα ο οποίος σημειώνει: "ημεταφυσική άποψη ότι οι τεκτονικές τεχνολογικές αλλαγές δεν αφορούν την Ελληνική αγορά εργασίας, η οποία μπορεί αμέριμνη να αναπολεί την οργάνωση της εργασίας στα πρότυπα του προηγούμενου αιώνα, είναι μια αυταπάτη." Άλλωστε φυσικό μπορεί να είναι μόνο ότι γεμίζει τις τσέπες των μελών του ΣΕΒ, γι αυτό ήρθαμε στη ζωή όλοι μας για να βγάζουν μερικοί εύκολα τα εκατομμύρια τους. Οι θριαμβολογίες της Κυβέρνησης και η αλαζονεία του ΣΕΒ αποκρύπτουν την σκληρή πραγματικότητα. Την πραγματικότητα μιας νέας γενιάς που πρέπει να δουλεύει σεζόν χωρίς ρεπό στα τουριστικά κάτεργα, να σβήνεται από τον ΟΑΕΔ επειδή παίρνει 200 ευρώ το μήνα από κάποιο 4ωρο, να ξέρει ότι αν έχει δουλειά, αυτό είναι απλά προσωρινό και όλα αυτά αν δεν δουλεύει απλά "μαύρα" επειδή δεν χώρεσε σε κάποια από τα "υπέροχα" προγράμματα.

Ή θα ζήσουμε καλά εμείς ή ο κύριος Φέσσας και η Κυβέρνηση.

Διαβάστε περισσότερα...