Brigada

Brigada - Editorial

 

Δεν περνάει μέρα τον τελευταίο μήνα, χωρίς να ενημερωθούμε για την επιθετικότητα της Τουρκίας. Μια επιθετικότητα πραγματική σε πολλές περιπτώσεις, η οποία όμως παρουσιάζεται στον υπερθετικό βαθμό μέσα από πολεμικού περιεχομένου άρθρα για την ετοιμότητα του ελληνικού Στρατού, απειλές ενός Υπουργού που δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία για άλλη μία παράσταση αλλά και σχέδια για τα νέα οπλικά συστήματα που έρχονται. Η αντιπαράθεση θα μπορούσε να αντιμετωπίζεται με την ίδια αδιαφορία που αντιμετωπίζεται πάντα τα τελευταία χρόνια, αν ο πόλεμος δεν είχε μπει στις συζητήσεις των Ελλήνων το τελευταίο διάστημα. Πολλοί με σκεπτικισμό, άλλοι με φόβο και κάποιοι άλλοι με προσμονή συζητάνε για το ενδεχόμενο μιας ελληνοτουρκικής σύρραξης. Αλήθεια όμως ποιος θέλει να πολεμήσει τους Τούρκους; Ή και αντίστροφα, μισούν θανάσιμα τους Έλληνες οι γείτονές μας; Δεν χωράνε στις σειρές ενός μικρού κειμένου όλα αυτά τα πολιτισμικά στοιχεία που μας ενώνουν, σαν αποτέλεσμα της συνύπαρξης μας στον ίδιο χώρο εδώ και κάποιους αιώνες. Θα πούμε μόνο πως όταν οι Τούρκοι μετράνε τους γείτονές τους ξεκινάνε από την Ελλάδα και όταν εμείς μετράμε τους δικούς μας ξεκινάμε πάντα από την Τουρκία.

Όποιος επέλεξε κάποια στιγμή να ταξιδέψει απέναντι για να θαυμάσει την ομορφιά της Κωνσταντινούπολης ή κάποιας μεγάλης πόλης της Μικράς Ασίας δύσκολα θα μας μεταφέρει ιστορίες εχθρότητας από τους γείτονές μας. Αντίθετα πολλοί που πήγαν, με κάποια αμηχανία ίσως στην αρχή, να βρούνε τα σπίτια των προγόνων τους έχουν να μεταφέρουν ιστορίες για το πώς κατέληξαν αγκαλιασμένοι με τους νέους κατοίκους του σπιτιού, να κλαίνε για το δράμα του πολέμου και της προσφυγιάς. Αντίστροφα σίγουρα κάποιους από εμάς μας έχουν σταματήσει στην Θεσσαλονίκη ή σε κάποιο νησί του Αιγαίου Τούρκοι τουρίστες για να μας ρωτήσουν πληροφορίες για το ταξίδι τους. Από οικονομικής άποψης μάλιστα οι τουρίστες από την Τουρκία είναι συνήθως μια μεγάλη ανάσα για αυτούς τους τόπους καθώς είναι πιο κιμπάρηδες σε σχέση με τους “σφιχτούς” επισκέπτες από την κεντρική και βόρεια Ευρώπη.

Τι σχέση έχουν λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι είναι σαν εμάς, με τον Ερντογάν; Η ερώτηση θα μπορούσε να αντιστραφεί- τι σχέση έχουμε εμείς με τον Γ.Παπανδρέου, τον Σαμαρά, τον Τσίπρα; Κι όμως τους ψηφίσαμε και τους δώσαμε τις τύχες της χώρας μας, στον τελευταίο μάλιστα παραπάνω από μία φορά. Ετοιμαζόμαστε μάλιστα να δώσουμε το τιμόνι της χώρας μας και στον Μητσοτάκη, δεχόμαστε όμως να μας αντιμετωπίζουν σαν μικρογραφίες των Πρωθυπουργών μας; Μην ξεχνάμε ότι ο Ερντογάν πριν αρχίσει να επιτίθεται λεκτικά στους Έλληνες επιτέθηκε πολύ πιο ουσιαστικά στον δικό του λαό. Τους δασκάλους, τους ιερείς, τους κομμουνιστές, τους πανεπιστημιακούς τους Κούρδους, όλους αυτούς που έβλεπαν φιλικά τους προηγούμενους ακόμα και σε κάποιους επιχειρηματίες. Χωρίς υπερβολή δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι πολίτες είναι πολιτικοί κρατούμενοι του καθεστώτος του AKP αυτή την στιγμή.

Πριν αρχίσουμε να πιέζουμε για νέα οπλικά συστήματα και βάλουμε στο στόχαστρό μας τους Τούρκους συλλογικά ας σκεφτούμε ποιους σημαδεύουμε. Δεν θα βρούμε ποτέ στην εμβέλειά μας τον Ερντογάν, τον Τσαβούσογλου ή τον Μπαχτσελί. Αυτοί που θα κινδυνέψουν είναι ο κύριος με το μουστάκι που φτιάχνει ντουντουρμά στο Αϊβαλί, η χαμογελαστή οικογένεια που βοηθήσαμε να βρει τη Ροτόντα, τα παιδιά που έκαναν Erasmus στην Θεσσαλονίκη και μας ρωτούσαν για την Χαλκιδική, και το παιδί που μας σέρβιρε λαχματζούν και ιμάμ μπαϊλντί στην Πόλη. Με τους ανθρώπους που μοιραζόμαστε τις ίδιες συνταγές και τις ίδιες μουσικές δεν υπάρχει κανένας λόγος να βρεθούμε αντίπαλοι σε κάποια μάχη. Η ειρήνη που μας έχει φέρει κοντά εδώ και κάποιες δεκαετίες είναι το μόνο πράγμα για το οποίο αξίζει να παλέψουμε.

Διαβάστε περισσότερα...

Ως «πρώτο αίμα», στην αμερικανική αργκό, ονομάζεται το αρχικό πλεονέκτημα που κερδίζει η μια πλευρά σε μια μάχη έναντι της άλλης.

Η μία πλευρά είναι αυτή των τραπεζών: εκείνων των πολλάκις χρεοκοπημένων επιχειρήσεων που ξεπουλήθηκαν για ψίχουλα, που άλλοτε μετατρέπονται σε βρυκόλακες που χρειάζονται συνεχή αιμοδοσία με ανακεφαλαιοποιήσεις και άλλοτε, όταν ανακτούν δυνάμεις, σε κοράκια.

Η άλλη πλευρά είναι το κίνημα. Αυτό που ανασυντάσσεται, που προσπαθεί να επανακάμψει, που δίνει ακόμα αγώνες και είναι ζωντανό μέχρι να νικήσει. Αυτοί οι άνθρωποι, που η κυβέρνηση έμμεσα εξαφανίζει, αφού, ως γνωστόν, πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας δεν γίνονται και «να-όπου-να'ναι-τώρα-τώρα θα προστατευθεί και αυτή».

Σήμερα, λοιπόν, η πλευρά των πλειστηριασμών (ηλεκτρονικών και φυσικών), η πλευρά των τραπεζών και της κυβέρνησης τράβηξε το πρώτο αίμα από την πλευρά του κινήματος.

Δεν μιλάμε βεβαίως για κανονικό αίμα, αφού αυτό έχει τραβηχτεί αρκετές φορές κάθε φορά που τα κούτελα διαδηλωτών χτυπούν αλύπητα τα γκλομπ των αστυνομικών στα Ειρηνοδικεία και στα συμβολαιογραφεία. Για άγνωστο λόγο πάντα, αφού, όπως είπαμε, η πρώτη κατοικία προστατεύεται και σιγά μην έλεγε ψέματα κυβέρνηση του μνημονίου.

Μιλάμε όμως για την πρώτη φορά που εφαρμόζεται (έστω πλαγίως) ο ντροπιαστικός νόμος 4509/2017 με το γνωστό «Ιδιώνυμο» (παλαιότερη τοποθέτηση εδώ) για την προστασία αθώων και συνετών ηλεκτρονικών πλειστηριασμών απέναντι σε βάρβαρους διαδηλωτές, που ποιος ξέρει τι μύγα τους τσίμπησε και διαδηλώνουν για την πρώτη κατοικία που στο κάτω κάτω προστατεύεται.

29177726 1556170924431486 6037127711976062976 n

Αντίσταση κατά της αρχής, διατάραξη κοινωνικής ειρήνης και απόπειρα άσκησης επικίνδυνης σωματικής βλάβης κατά αστυνομικού. Όλα αυτά είναι πάρα πολύ προφανή στις παραπάνω φωτογραφίες και καλά κάνετε και δεν πιστεύετε τα ψέμματα του κινήματος, κύριοι της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Μην πιστεύετε ότι η πρώτη κατοικία δεν προστατεύεται, ότι είναι κάτι άλλο από Ιδιώνυμο η σύλληψη με ελεεινές κατηγορίες ή ότι οι αγωνιστές που συνελλήφθησαν έφαγαν ξύλο και αιμορραγούσαν μέχρι το βράδυ, όταν και διακομίστηκαν στο νοσοκομείο. Σημασία έχει τι τραβάνε τα κακότυχα γκλομπ και οι πάνοπλοι αστυνομικοί όταν άοπλοι διαδηλωτές επιχειρούν να τους προκαλέσουν επικίνδυνη σωματική βλάβη (με τι, ποιος ξέρει;).

Μην πιστεύετε τίποτα και να βγείτε να πείτε δημόσια αύριο στις τηλεοράσεις το γνωστό παραμύθι, για να (ξε-)μάθει και ο κόσμος την αλήθεια για το σπίτι και τη ζωή του.

Απλώς, αύριο θα δείτε κόσμο στις 11.00 το πρωί στην Ευελπίδων. Πολύ κόσμο.

Ε αυτό, μπορείτε να το πιστέψετε.

Διαβάστε περισσότερα...

Ομολογουμένως, οι περασμένες μέρες ήταν από τις πιο πυκνές και γεμάτες πολιτικά (αν και σχήμα παράδοξο δεδομένης της κατάστασης που βρίσκεται χρόνια η χώρα) που έχουμε ζήσει τον τελευταίο καιρό. Όχι μόνο ως προς τις ραγδαίες εξελίξεις που είχαν, αλλά κυρίως για την ένταση που αυτές προκάλεσαν στο σύνολο της κοινωνίας.

Η κουβέντα για το Μακεδονικό, που άνοιξε το ζήτημα της ονοματοδοσίας της γείτονος χώρας με αφορμή την ένταξη της στο ΝΑΤΟ, έφερε χιονοστιβάδα αντιδράσεων. Θρησκευτικές και παρα- θρησκευτικές οργανώσεις, χέρι- χέρι με Χρυσαυγίτες ομάδες μισαλλοδοξίας και ρατσισμού, αλλά και την παραδοσιακή δεξιά της ΝΔ, βγήκαν στη δημοσία σφαίρα, με το πρόσχημα της "αγάπης για την πατρίδα", ξυπνώντας φαντάσματα του παρελθόντος. Η κυβέρνηση από την άλλη παρουσιάζεται ως τεθλιμμένη για τις αντιδράσεις αυτές, την ίδια στιγμή που η ίδια δεν ρίχνει τους τόνους, καθώς τα σχέδια της για τη συμμετοχή της χώρας μας στο ΝΑΤΟ και στις λοιπές ιμπεριαλιστικές του επιδιώξεις, προφανώς και δεν έχει αλλάξει.

Η "αποκαθήλωση" του Μίκη Θεοδωράκη από τα σύμβολα αντίστασης της χώρας, ίσως είναι το λιγότερο που συνέβη αυτές τις μέρες. Και το λέμε αυτό, διότι τα εκφυλιστικά φαινόμενα που έχει επιφέρει η κρίση στην πολιτική δεν είναι απίθανο να αφήνανε κάτι τέτοιο εκτός. Το θλιβερό είναι ότι πραγματικά λειτούργησε ως ευκαιρία ξεπλύματος για μαχαιροβγάλτες Μιχαλολιάκους και Κασιδιάρηδες, σε μία εποχή που η Χρυσή Αυγή ήταν σε μεγάλο βαθμό αποδυναμωμένη και αποσυσπειρωμένη.

Η συγκυρία και το πως αυτή εξελίσσεται ευνοεί τον οργανωμένο και μη φασισμό να σηκώσει κεφάλι, και όχι απλά να διεκδικήσει δημόσιο λόγο, αλλά κυρίως έρεισμα στις εξαθλιωμένες, από την λιτότητα, μάζες. Από τη στιγμή, κιόλας που η Αριστερά, ή δεν είναι Αριστερά και κυβερνάει, ή δεν έχει βρει τον τρόπο να βγει μαζικά στο προσκήνιο, κινητοποιώντας τον κόσμο σε τροχιά ριζοσπαστικοποίησης και διεκδίκησης της αυτονόητης αξιοπρέπειας.

Στον απόηχο (;) αυτής της ιστορίας, έρχεται στη Βουλή η δικογραφία για το σκάνδαλο Novartis με εμπλεκόμενους δύο πρώην πρωθυπουργούς και οκτώ πρώην υπουργούς για υπόθεση μίζας που ανέρχεται στα 50 εκατ. ευρώ. Σύμφωνα με τις καταθέσεις συνολικά στο εισαγγελικό στόχαστρο εμπλέκονται 30 πρόσωπα, τα οποία εκτός των πολιτικών είναι πρώην γενικοί γραμματείς πρώην μέλη επιτροπών τιμών φαρμάκων και σύμβουλοι ή συνεργάτες υπουργών. Η συνολική ζημιά του δημοσίου από τις παράνομες πρακτικές των φαρμακευτικών εταιριών εν γένει υπολογίζεται σε 23 δισ. ευρώ από το 2000 ως το 2015.

Η υπόθεση αυτή φαίνεται να διασπάει, για ακόμα μία φορά τη ΝΔ, που μπορεί να είναι και ο στόχος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, δε παύει όμως κάτι τέτοιο να αποτελέσει πρόσχημα ώστε και η ίδια η ΝΔ να ανεβάσει τους τόνους απέναντι στην κυβέρνηση ονειρευόμενη η ίδια την κυβερνητική εξουσία, πόσο μάλλον τη στιγμή που και τα τωρινά συλλαλητήρια προσέφεραν "νέους μνηστήρες" για την στελέχωση της (οι βλέψεις του Πατούλη δεν αποσκοπούν απλά και μόνο να μετατραπεί σε πρωτοκλασάτο στέλεχος του κόμματος τη δεξιάς, αλλά σε κάτι παραπάνω).

Φυσικά, όλα τα παραπάνω μπορεί να κυριαρχούν στους τίτλους ειδήσεων την ίδια στιγμή που συνεχίζονται οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, το κόψιμο των συντάξεων και οι μισθοί "χαρτζιλίκια", ενώ φυλακισμένοι χάνουν τη ζωή τους από ένα απόστημα.

Ας το ξαναπούμε.
Δεν υπάρχει επιλογή σε μία πραγματικότητα που μας μασάει να την αφήσουμε να μας καταπιεί. Όσο το παράλογο γίνεται κυρίαρχο, η πάλη ενάντια σε ό,τι θέλει να καλλιεργήσει τον φόβο και το μίσος γίνεται δραματικά αναγκαία.

*το σκίτσο είναι του Γιάννη Αντωνόπουλου (John Antóno)

 

Διαβάστε περισσότερα...