Brigada

Brigada - Editorial

03 Οκτ

Solidaritat

 

"Ευχαριστώ ιδιαίτερα τις δυνάμεις ασφαλείας την Εθνική Αστυνομία και την Πολιτοφυλακή, γιατί με την συμπεριφορά τους σεβάστηκαν τις υποχρεώσεις τους και την εντολή που τους δόθηκε από την Δικαιοσύνη".

Με αυτό τον τρόπο επιλέγει ο Πρωθυπουργός της Ισπανίας, στο διάγγελμά του, να περιγράψει μία μέρα αίματος με 840 τραυματίες στην περιοχή της ΚαταλωνίαςΣε ένα διάγγελμα που στάζει αυταρχισμό, επικροτεί την άγρια καταστολή και απαιτεί τώρα από τους Καταλανούς/ες να υπακούσουν. Θα μπορούσε να είναι ένας Πρωθυπουργός που απλά έχασε τον έλεγχο αν δεν είχε την σιωπηλή συνενοχή αν όχι την φανερή στήριξη των Ευρωπαίων ηγετών (και της Ελλάδας) αλλά και των ευρωπαϊκώνθεσμών. "Ευχαριστώ την  διεθνή κοινότητα και την Ευρωπαϊκή Ένωση για την στήριξη" θα συμπληρώσει στο διάγγελμα του χωρίς να αυθαιρετεί. Την εκκωφαντική σιωπή των ευρωπαϊκών θεσμών την μέρα που ο Ραχόι επιτίθονταν στον καταλανικό λαό, ακολούθησαν ανακοινώσεις που ασκούν κριτική κυρίως σε όσους ήθελαν να ψηφίσουν παρά στον αυταρχισμό της ισπανικής Κυβέρνησης.

"Σύμφωνα με το Ισπανικό Σύνταγμα το χθεσινό δημοψήφισμα δεν ήταν νόμιμο" θα πει ο εκπρόσωπος της Κομισιόν Μαργαρίτης Σχοινάς μία μέρα μετά για να συμπληρώσει πως«για την Επιτροπή και για τον πρόεδρο Γιούνκερ όπως έχει ειπωθεί επανειλημμένως πρόκειται για εσωτερικό ζήτημα της Ισπανίας και πρέπει να αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο της συνταγματικής τάξης στην Ισπανία». Λίγες ώρες αργότερα ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ θα προσφέρει και αυτός την στήριξη του στον Μαριάνο Ραχόι. Τόσο ο κ. Σχοινάς όσο και ο Τουσκ κάλεσαν τον Ισπανό Πρωθυπουργό να ενεργήσει προς την αποκλιμάκωση της βίας.

Τι συμβαίνει και οι θεσμοί της ΕΕ -θεματοφύλακες της δημοκρατίας και της σταθερότητας- κλείνουν τα μάτια μπροστά στους εκατοντάδες τραυματίες της Καταλωνίας, που απλώς ήθελαν να ψηφίσουν; Μα απλά ο Πρωθυπουργός της Ισπανίας εφάρμοσε κατά γράμμα την άποψη της ΕΕ για πάσης φύσεως εκλογές και ψηφοφορίες. "Καλό θα είναι να μην ψηφίζετε αλλά αν το κάνετε θα το κάνετε σωστά" θα μπορούσε να είναι το μότο των γραφειοκρατών των Βρυξελλών, αν αυτό δεν ακουγόταν κάπως... περίεργο. Ας μην ξεχνάμε, εμείς τουλάχιστον, την επίθεση των ίδιων θεσμών στο ελληνικό δημοψήφισμα αλλά και στις εκλογικές διαδικασίες των τελευταίων ετών. Άλλωστε δεν έχουν δείξει κάποια ευαισθησία ούτε για την άγρια καταστολή που συμβαδίζει με κάθε νέο πακέτο μέτρων. Όταν όλα τα άλλα επιχειρήματα αποκρούονται, η βία είναι το πιο δυνατό επιχείρημα και χρειάστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες αποφασισμένων για να νικήσουν δέκα χιλιάδες άνδρες των σωμάτων ασφαλείας, του Ισπανικού κράτους. Γιατί το καταλανικό δημοψήφισμα νίκησε κι ας προσπαθεί ο απελπισμένος Ραχόι να πείσει ότι δεν έγινε καν.

Ας βρεθούμε σήμερα στις 6μμ στο Σύνταγμα, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα οργανώσεων της Αριστεράς, ώστε να φτάσουμε ως την Ισπανική Πρεσβεία και να φωνάξουμε Solidaritat!

Διαβάστε περισσότερα...

Η παραπάνω φράση που αποδίδεται συχνά στον Χέγκελ αποτελεί μια απαισιόδοξη οπτική στον κόσμο. Με λίγα λόγια, οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να κάνουν λάθη, να παθαίνουν, να μη μαθαίνουν και να τα επαναλαμβάνουν. Θα μπορούσε να είναι ακόμα και εκλαϊκευμένη εμπειρική σοφία, αν δεν ήταν τόσο ντετερμινιστική, νομοτελειακή και μοιρολατρική.

Δεν είναι όμως σοφότερη από μια λαϊκή θυμοσοφία που λέει «για να πάρεις τις απαντήσεις που χρειάζεσαι, πρέπει να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις».

Γιατί, λοιπόν, «ανεβαίνει η ακροδεξιά»;

Η αρχιερέας του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη Άνγκελα Μέρκελ έχυσε κροκοδείλια δάκρυα για την αύξηση των ποσοστών του AfD, που «αποτελεί θλιβερό γεγονός που η κυβέρνηση και η Γερμανική κοινωνία θα καλεστεί να αντιπαλέψει».

Πως θα κληθεί να τα αντιπαλέψει η καγκελάριος; Ποιες πολιτικές θα χρειαστούν για να τεθεί η ακροδεξιά στο περιθώριο της συλλογικής συνείδησης; Διότι ακριβώς οι πολιτικές αποφάσεις της Μέρκελ τα τελευταία δώδεκα χρόνια έχουν οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε αυτές τις εξελίξεις. Η ξενοφοβική πολιτική που εφαρμόζει από τη μία σε συνδυασμό με τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει τόσο εντός Γερμανίας, όσο και στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, δημιουργούν το πλαίσιο στο οποίο η ακροδεξιά βρίσκει πάτημα, για να συνεχίσει να κάνει τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό να φαίνεται το «καλό παιδί» ενάντια στο σκότος.

Είναι δυνατόν να θεωρήσουμε τον νεοφιλελευθερισμό ως την κανονικότητα που θα αποτρέψει την παρέκκλιση, την ανωμαλία που λέγεται «φασισμός» - φανερός ή κρυφός;

Σαφώς όχι. Η Ακροδεξιά θρέφεται πάντα από τα απομεινάρια ενός αυταρχικού συστήματος σε κρίση. Η Μέρκελ και οι πρόθυμοι ή απρόθυμοι σύμμαχοι της δημιουργούν και διαιωνίζουν την κρίση, σοκάρονται για τα τέρατα που γεννά και μετά απευθύνουν «παλλαϊκό κάλεσμα» για να τα αντιμετωπίσουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που τα γέννησε!

Φυσικά, αυτή είναι η εξέλιξη των πραγμάτων πανευρωπαϊκά. Πολιτικές συρρίκνωσης της εργατικής τάξης, συνοδευόμενες από ρατσιστικές φωνές για την προσφυγική κρίση, παντού με διαφορετική μορφή και ένταση, έχουν βρει έρεισμα στις μάζες. Και όταν δεν βρίσκεται έρεισμα, αυτό επιβάλλεται. Ας δούμε την περίπτωση της Ουκρανίας και την πραγματική γενοκτονία που λαμβάνει χώρα με πρωταγωνιστή την ακροδεξιά – την ακροδεξιά που αναγνωρίζεται κανονικότατα ως νόμιμος και νομιμοποιημένος συνομιλητής της ΕΕ, θα προσθέσουμε.

Άρα, επιστρέφουμε στο ερώτημα: γιατί «ανεβαίνει η Ακροδεξιά»;

Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως και ο νεοφιλελευθερισμός χρειάζεται και το αντίστοιχο ιδεολόγημα, μια και που το δικό του, αυτό που κυβερνούσε τις τύχες του πλανήτη για περίπου τρεις δεκαετίες, κατέρρευσε. Τέτοιο ιδεολόγημα μπορεί να είναι η εθνικιστική παλιγγενεσία. Με λίγα λόγια, δεν είναι σίγουρο ότι το AfD είναι πλήρως εκτός του νεοφιλελεύθερου σχεδίου μεσοπρόθεσμα – ίσα ίσα, μπορεί να του προσδώσει και ένα όραμα (π.χ. της «μεγάλης Γερμανίας των Γερμανών»). Είναι γνωστό πως οι μάζες συγκινούνται από τα οράματα, όχι από ορισμένους ξινούς και απρόσωπους γραφειοκράτες.

Ακούγοντας τις πρώτες δηλώσεις της (πρώην κιόλας!) συμπροέδρου του ΑfD, μπορεί να νιώσει κανείς/ καμιά πως κονταίνει δυο πόντους. Γιατί οι δηλώσεις της συμπροέδρου του AfD μπορεί να ακούγονται σα μουσική στα αυτιά κάποιων: "Η πρώτη μας δουλειά στο κοινοβούλιο θα είναι η σύσταση κοινοβουλευτικού ελέγχου για τις παρανομίες της Άνγκελα Μέρκελ. Είναι η υπόσχεση που δώσαμε. Ήρθαμε για να μείνουμε."

Ρωτάμε εμείς: ποιες είναι οι παρανομίες της Μέρκελ; Διότι αν είναι οι παρανομίες της Μέρκελ ότι «παραήταν γενναιόδωρη που έδινε χρήματα στους τεμπέληδες Έλληνες, Ισπανούς ή Πορτογάλους», τότε προκύπτει το συμπέρασμα ότι η καγκελάριος ήταν αρκετά νεοφιλελεύθερη, αλλά όχι αρκετά σωβινίστρια!

Είναι, όμως, αυτό αρκετό να εξηγήσει γιατί «ανεβαίνει η Ακροδεξιά»;

Ο φακός σε τέτοιες περιπτώσεις στρέφεται συχνά στην Αριστερά. Πανευρωπαϊκά, η Αριστερά έχει πρόβλημα. Στην πλειονότητα της, έχει στρατηγική σύγχυση και ταυτόχρονα, ατολμία να απαντήσει στα άμεσα ερωτήματα – με λίγα λόγια, δεν κάνει τις σωστές ερωτήσεις.

Στην πλειονότητα της, η Αριστερά απαντά εντός του νεοφιλελεύθερου πλαισίου, δεν σκέφτεται «εκτός κάδρου». Εκεί βρίσκεται το πρώτο μεθοδολογικό λάθος και αυτό που συνέχει τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών δυνάμεων: ότι όλα μπορούν να αλλάξουν και επενδυθούν με ιδεολογήματα (ή ψέματα ή και ψευδαισθήσεις), αλλά ο νεοφιλελευθερισμός είναι εδώ για να μείνει. Η λογική των διαχειριστών της κρίσης, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, που παρουσιάστηκαν ως σωτήρες για να ανακόψουν αυτήν την πορεία, είναι η αντίστροφη όψη του ίδιου νόμισματος. Διαγωνίζεται (όπως και το AfD, το SDP ή η Μέρκελ) για το ποιος θα πει το πιο πειστικό ψέμα στους λαούς για να συνεχίσει ο νεοφιλελευθερισμός την πορεία του.

Αν υπάρχει κάποια χρησιμότητα για την Αριστερά, αυτή είναι για να έρθει στην εξουσία η λαϊκή αμφισβήτηση όλων αυτών των απαράδεκτων «θέσφατων» που αποφασίζουν τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων σε κλειστά γραφεία στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο – ούτε για να βρίσκεται η ίδια απλώς στην εξουσία και ούτε για να πείθει τους λαούς να τα αποδέχονται.

Τέλος, υπάρχει και άλλη μια εξήγηση στο γιατί «ανεβαίνει η Ακροδεξιά».

Μήπως, εν τέλει, ο κόσμος βασικά πάντα ήταν φασίστας, απλά κρυμμένος μέσα σε αστικούς σχηματισμούς; Εδώ επιστρέφουμε στην αρχική ρήση του Χέγκελ.

Προφανώς, η άνοδος της Ακροδεξιάς σε μια χώρα, όπου οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις έκαναν τα πάντα ώστε να σβήσουν την ιστορική μνήμη του ναζισμού, προκαλεί ανατριχίλα. Από τον διακηρυγμένο στόχο τους να μην εμφανιστεί ξανά το «τέρας», βύθισαν έναν ολόκληρο λαό στη λήθη και στην άγνοια. Πως λοιπόν να διδαχτούν από την Ιστορία; Αφού δεν την «διδάχτηκαν» ποτέ!

Και όσο για την Ελλάδα, που έμαθε και ακόμα δεν έχει ξεχάσει «τι σημαίνει φασισμός»;

Στα καφενεία της Κρήτης, οι τοίχοι βαραίνουν απ' τα πορτραίτα όλων των νεκρών που χάθηκαν από το χέρι του φασισμού - στα βουνά του Γράμμου, στο κέντρο της Αθήνας, στα δάση της Πελοποννήσου, ζει η μνήμη τους. Τοπία που στα μάτια μας αλλάξανε μορφή, αλλά κουβαλάνε την ίδια ιστορία. Την ιστορία για την επέκταση του μίσους, που είναι σαν εκείνη τη μικρή ακίδα στο δάχτυλο που δε σε ενοχλεί και πολύ, μέχρι που αρχίζεις και παθαίνεις μόλυνση.

Οι καιροί όμως επιφυλάσσουν πολλά και το σκότος συσσωρεύεται για να πνίξει την Ευρώπη, κατά τόπους και συνολικά. Από το μικρό χωριό και γειτονιά που θα θρέφεται το τέρας, έχουμε το χρέος να το σταματήσουμε. Από την πιο απομακρυσμένη περιοχή, μέχρι την πιο μεγάλη μητρόπολη δε μπορούμε να επιτρέψουμε να κυριεύσει το μίσος και ο φόβος. Έχοντας μάθει από την ιστορία, θα πρέπει να παλέψουμε για να αποφευχθεί η οποιαδήποτε, τραγική, επανάληψη.

 

Διαφορετικά, ο Χέγκελ θα θριαμβεύσει, παίρνοντας στο πέρασμα του τις ίδιες μας τις ζωές...

 

Διαβάστε περισσότερα...

Σήμερα, είναι η 42 εργαζόμενη σε κατάστημα της «Καρυπίδης» στα Γιαννιτσά που αυτοκτόνησε. Μετά από 15 μήνες απλήρωτη, προφανώς η απελπισία την οδήγησε στο να πιστέψει ότι η ζωή της δεν αξίζει πια.

Χθες, ήταν ο 23χρονος που εργαζόταν ως ντελιβεράς σε κατάστημα καφέ. Ακόμα ένας νέος που αφήνει την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο για μια δουλειά για την οποία κατά κανόνα αμείβονται ελάχιστα και πολλές φορές παραμένουν ανασφάλιστοι.

Την προηγούμενη βδομάδα, ήταν ο Άγγελος Παντέλογλου, συμβασιούχος υπάλληλος καθαριότητας του δήμου Θεσσαλονίκης που είχε τραυματιστεί την Κυριακή 2 Ιουλίου 2017, έξω από το ΧΥΤΑ Μαυροράχης.

Και λίγες μέρες πριν ήταν η 62χρονη Nτανιέλα Πρελορέντζου, εργάτρια καθαριότητας του δήμου Ζωγράφου, που πέθανε λίγο πριν αναλάβει την Τρίτη βάρδια μέσα σε λιγότερες από 32 ώρες.

Δεν είναι τυχαία περιστατικά και δυστυχώς δεν είναι τα μόνα παραδείγματα. Ο θάνατός τους βάφει με αίμα τα χέρια κάποιων. Και αυτοί έχουν όνομα. Είναι οι εργοδότες, είναι η ίδια η κυβέρνηση.

Για την περίπτωση της εργαζόμενης στην «Καρυπίδης», η Διοίκηση του Πανελλαδικού Σωματείου των εργαζομένων στις επιχειρήσεις «Καρυπίδη» πρώην Αρβανιτίδη αναφέρει χαρακτηριστικά:

"O θάνατος της συναδέλφισσας, εργαζόμενης σε κατάστημα της ‘’Καρυπίδης’’ στα Γιαννιτσά, είναι αποτέλεσμα αυτού του βάρβαρου συστήματος. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθεί και αυτή η κυβέρνηση και οι προηγούμενες που στηρίζουν το μεγάλο κεφάλαιο και οδηγούν σε απελπισία τους εργαζόμενους. Είναι αποτέλεσμα του αδιεξόδου στο οποίο έχουμε βρεθεί για πάνω από 1.5 χρόνο οι εργαζόμενοι της Καρυπίδης με την απληρωσιά, με το να βρισκόμαστε ανάμεσα στην ανεργία και την ομηρία από μέρους της επιχείρησης, με τον εμπαιγμό από την κυβέρνηση ότι έκανε τα πάντα για να μας «σώσει». Δεν πήρε μέτρα προστασίας για εμάς, τους 1400 εργαζόμενους, αφού πλέον ούτε το πενιχρό επίδομα επίσχεσης παίρνουμε, ούτε επίδομα ανεργίας δικαιούμαστε. Επιπλέον, δεν τηρήθηκε Π.Δ για τη διαδοχή, ώστε να μη πεταχτούμε στην ανεργία."

Εξάλλου, δεν έχουν περάσει πολλές μέρες που και ο Άρειος Πάγος αποφάσισε: "Η μη καταβολή μισθού από τον εργοδότη δεν συνιστά από μόνη της βλαπτική μεταβολή των όρων σύμβασης εργασίας".

Μάλιστα, πριν λίγους μήνες η διοίκηση της ‘’Καρυπίδης’’ συναντήθηκε με εκπροσώπους της MarketInγια να εξετάσουν την εξαγορά την πρώτης από τη δεύτερη. Η σ

υμφωνία δεν ευόδωσε, καθώς η πρόταση εξαγοράς που είχαν καταθέσει οι εκπρόσωποι της Market In αφορούσε την απόκτηση 110 σούπερ μάρκετ από τα 130 της Καρυπίδης, με 1.100 εργαζομένους από τους 1.400 σήμερα. Ενώ, από αυτούς τους 1.100 ζητούσε να δεχθούν μείωση των μισθών κατά 20% και την υπογραφή ατομικών συμβάσεων, ενώ ζητούσαν το βοήθημα των 1.000 ευρώ που θα πάρουν οι εργαζόμενοι από το υπουργείο, να «αφαιρεθεί» από τα οφειλόμενα ποσά που θα πρέπει να καταβάλει στους εργαζομένους.

Να θυμίσουμε ότι σε αυτή την συνάντηση το μόνο «θεσμικό πρόσωπο» που καταδέχθηκε να παραβρεθεί ήταν ο σύμβουλος του υπουργείου Εργασίας, κ. Παπαθεοδωρόπουλος, ενώ η πλευρά των εργαζομένων εκπροσωπήθηκε από έναν δικηγόρο μερίδας των εργαζομένων της Καρυπίδης, καθώς είχε απαγορευθεί η παρουσία του σωματείου.

Το σύνθημα «Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ. Γιατί σε αυτόν τον πόλεμο (το ταξικό) μόνο η δική μας πλευρά θρηνεί συνεχώς θύματα.

Διαβάστε περισσότερα...