Brigada

Brigada - Editorial

Η 29χρονη Αγγελική Πέτρου που δολοφονήθηκε πριν λίγο καιρό στην Κέρκυρα από τον πατέρα της είχε καταφύγει στον εισαγγελέα για προστασία, αφού ο δολοφόνος της την απειλούσε εδώ και καιρό, γιατί δεν ενέκρινε την σχέση που είχε με τον Αφγανό σύντροφό της.

Η Ελένη Τοπαλούδη που δολοφονήθηκε στη Ρόδο από δύο άνδρες πριν λίγες εβδομάδες είχε καταγγείλει στο τοπικό αστυνομικό τμήμα προηγούμενο βιασμό της, καθώς και το ότι οι βιαστές της την εκβίαζαν με βίντεο που τράβηξαν κατά τη διάρκεια του βιασμού. Η αστυνομία ούτε έψαξε την υπόθεση όπως όφειλε, και μάλιστα την αποθάρρυνε από το να υποβάλει επίσημη καταγγελία.

Τον Σεπτέμβριο του 2018 ο Ζακ δολοφονείται στο κέντρο της Αθήνας με την αστυνομία όχι μόνο να συγκαλύπτει το έγκλημα, αλλά όπως όλα δείχνουν να είναι συνένοχη.

Στα τέλη του 2017 το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο του Ναυπλίου δεν αναγνώρισε την αυτοάμυνα απέναντι σε σεξουαλική επίθεση και καταδίκασε την 22χρονη Π.Α σε 15 χρόνια κάθειρξη και 4 μήνες για ανθρωποκτονία, αναγνωρίζοντας της μόνο κάποια ελαφρυντικά.

Δυστυχώς, αν επιχειρούσαμε να απαριθμήσουμε όλα τα περιστατικά έμφυλης βίας - έστω του τελευταίου μόνο χρόνου, έστω όσων έχουν λάβει χώρα στην Ελλάδα – θα χρειαζόμασταν πολλές σελίδες.

Δυστυχώς, αν επιχειρούσαμε να απαριθμήσουμε όλα τα περιστατικά έμφυλης βίας, τα οποία έχουν συγκαλύψει οι θεσμοί (αστυνομία, δικαιοσύνη), συμβάλλοντας έτσι στη διαιώνιση του φαινομένου, θα χρειαζόμασταν και πάλι πολλές σελίδες.
Τα ποσοστά μαρτυρούν μία επώδυνη αλήθεια. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για ένα κοινωνικό φαινόμενο: η πατριαρχία δολοφονεί.
Σύμφωνα με την έκθεση «Βία κατά των γυναικών: Πανευρωπαϊκή έρευνα» του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (FRA, 2014):
-Μία στις 10 γυναίκες στην Ε.Ε. έχει υποστεί κάποια μορφή έμφυλης βίας, από την ηλικία των 15 ετών και άνω.
- Μία στις 20 έχει πέσει θύμα βιασμού.
- Μία στις πέντε έχει υποστεί σωματική ή και σεξουαλική βία από νυν ή τέως σύντροφο.
- Στην Ελλάδα, το 25% των γυναικών έχουν υποστεί σωματική ή και σεξουαλική βία, από την ηλικία των 15 ετών και άνω, ενώ ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ε.Ε. φτάνει το 33%. Ωστόσο, μόλις το 14% των γυναικών το καταγγέλλουν στην αστυνομία.

Πόσο ακόμα; Πόσες ακόμα;

Στην Λατινική Αμερική το κίνημα Ni una menos (Ούτε μία λιγότερη) -σύνθημα εμπνευσμένο από ένα ποίημα της μεξικανής ποιήτριας Σουζάνα Τσάβες: «Ni una Mujer menos, ni una victima más» (ούτε μια γυναίκα λιγότερη, ούτε ένα θύμα ακόμα) – από το 2015 μέχρι σήμερα έχει οργανώσει πολλές μαζικές διαδηλώσεις με αφορμή γυναικοκτονίες.

Πόσες ακόμα πρέπει να θρηνήσουμε για να φτάσει αυτή η φωνή παντού; Σε κάθε δρόμο που μία γυναίκα τρέμει να περπατήσει μόνη, σε κάθε δωμάτιο που μία σύζυγος κακοποιείται, σε κάθε σπίτι που κάθε κόρη φοβάται τον πατέρα της, σε κάθε δικαστήριο που μία κοπέλα έρχεται αντιμέτωπη μόνη εναντίων όλων.
Ας είναι η Αγγελική η τελευταία… Ας βγούμε όλες και όλοι στους δρόμους για να μην υπάρξει άλλη.

Διαβάστε περισσότερα...

Ακόμα και οι πιο αφελείς πονηρεύτηκαν όταν έμαθαν οτι την αύξηση του κατώτατου μισθού, μια από τις μεταμνημονιακές σημαίες του ΣΥΡΙΖΑ και σημείο διαχωριστικής με το «παλιό» , την ψήφισαν ταυτόχρονα η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η Ένωση Κεντρώων. Μήπως τελικά τα μνημονιακά κόμματα αγαπάνε και λίγο του εργαζόμενους; Μήπως τελικά το μνημόνιο μας τελείωσε και δεν το καταλάβαμε. Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα δεδομένα.

Σύμφωνα με τις επικρατέστρες εκτιμήσεις, η αύξηση του κατώτατου μισθού θα ανέρθει στα 20 με 25 ευρώ το μήνα, δηλαδή το μηνιαίο εισόδημα θα διαμορφωθεί στα 610 από τα 586 που είναι σήμερα. Φυσικά η συγκεκριμένη αύξηση δεν πλησιάζει ούτε στο ελάχιστο τους μισθούς προ μνημονίων, αλλά ίσως κάποιος μετριοπαθής να ισχυριζόταν ότι έστω και έτσι, είναι μια αύξηση, μια αντιστροφή της πολιτικής των περικοπών. Εδώ όμως έρχεται το νέο αφορολόγητο από το 2020.

Σύμφωνα με αυτό, εάν ο νέος κατώτατος μισθός διαμορφώνεται στα 8540 ευρώ το χρόνο (από τα 8204) τότε ο φόρος ανέρχεται στα 620 ευρώ, ενώ πριν ήταν μηδενικός. Με άλλα λόγια, οι εργαζόμενοι που θα αμοίβονται με τον νέο κατώτατο, θα καταβάλουν σε φόρο τόσο την ετήσια αύξηση των 336 ευρώ που έλαβαν όσο και επιπλέον άλλα 284 ευρώ. Στην τσέπη λοιπόν θα μένουν λιγότερα στο τέλος της χρονιάς του 2020 από ότι το 2018, ώστε να βγαίνει το μεταμνημονιακό πλεόνασμα του 3,5%. Εάν στα παραπάνω συνυπολογιστούν οι σταθερά ακριβές τιμές των βασικών αγαθών και η εκτίναξη των ενοικίων λόγω του Airbnb και του ΕΝΦΙΑ, τότε γίνεται αντιληπτό ότι ακόμα και η «αργά και σταθερά» έξοδος από τα μνημόνια δεν επιφέρει καμία ουσιαστική καλυτέρευση στις ζωές μας.

Εάν το κουτόχορτο τρωγόταν , με τον ΣΥΡΙΖΑ θα είμασταν χορτάτοι.

Διαβάστε περισσότερα...

Η Βούλα Παπαχρήστου κατέκτησε την «κορυφή της Ευρώπης» προχθές, αφού πήρε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα του τριπλούν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου.

Δυστυχώς, αυτό είναι ένα μετάλλιο που, εντελώς απροκάλυπτα και ποντάροντας στη συλλογική αμνησία, υποδέχθηκε με πανηγυρισμούς η πολιτική και διοικητική ηγεσία του ελληνικού αθλητισμού.

Ότι και να επέλθει στην αγωνιστική ζωή της Βούλας Παπαχρήστου, όσα μετάλλια και διακρίσεις και να πάρει, θα είναι χαραγμένη στη μνήμη μας πάντα ως αυτό που είναι, χωρίς περιστροφές: φασίστρια.

Τα τελευταία χρόνια, στα ελληνικά, αλλά και στα ευρωπαϊκά γήπεδα, πληθαίνουν οι περιπτώσεις αθλητών που βρίσκουν περηφάνια στο να εκδηλώνονται φασιστικά. Και ακόμα χειρότερα, όταν, μέσα στη συνολική άγνοια και αλαζονεία που χαρακτηρίζει αρκετά συχνά τον σύγχρονο αθλητή, «πιάνονται», μετατρέπονται σε ένα ακόμα χειρότερο είδος: αυτού του «παιδιού», που σε μια «άτυχη στιγμή» εκδηλώνεται φασιστικά «για πλάκα» και που «δεν είναι ο ρόλος του να ξέρει από πολιτική».

Είμαστε εντελώς ενάντια στον αθλητή που έχει ρόλο μόνο να τρέχει, να πηδάει, να σουτάρει, να ντριμπλάρει και να παλεύει. Κάθε αθλητής, κάθε άνθρωπος έχει ορισμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις που πηγάζουν από αυτά.

Δικαίωμα: να μπορεί να εκφράζει άποψη δημόσια για την κοινωνία που ζει.

Υποχρέωση: να κρίνεται για αυτή την άποψη.

Αντιθέτως, όσοι ψάχνουν να βρουν υπαίτιους για αυτά που ονομάζονται, γενικώς κι αορίστως, «κακώς κείμενα» στον αθλητισμό (την ενδοαγωνιστική και εξωαγωνιστική βία των αθλητών, το ντόπινγκ, τις φασιστικές εκδηλώσεις, κτλ.), ας τους αναζητήσουν στην κοινωνική δομή και ειδικότερα στην αθλητική: εκεί που τα παιδιά, πέρα από φορείς ιδεών που έτσι κι αλλιώς είναι, αποκόβονται από το κοινωνικό σύνολο και μπαίνουν σε μια γυάλα, όπου εκπαιδεύονται να αξιολογούν την χαρά, την ευτυχία, την επιτυχία αποσπασματικά και ποσοτικά. Όλα εκεί ξεκινούν.

Και έχουν τεράστια ευθύνη όσοι τους θωπεύουν, υπερασπίζοντας το «δικαίωμα» τους να είναι αδαείς, επιπόλαιοι και απολίτικοι. ΜΜΕ και αθλητικοί παράγοντες να σκούζουν πρακτικά: «ναι ρε, δεν ξέρει τι της γίνεται, κακό είναι;!;!;». Και έχουν ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη οι πολιτικοί αρμόδιοι, που θυσιάζουν τη συλλογική μνήμη για ένα ακόμα μετάλλιο. Γιατί; Μπας και μας κάνει να ξεχάσουμε δέκα χρόνια περιβαλλοντικών και ανθρωπιστικών καταστροφών – ακόμα κι αν μας το φέρνουνε φασίστες;

Όσο για την Παπαχρήστου, το ρατσιστικό «αστειάκι» για το οποίο εκτέθηκε τότε δεν ήταν μια «άτυχη στιγμή», αλλά απολύτως συμβατό με την υπόλοιπη ζωή της: φωτογραφίες με όπλα και φιλίες με χρυσαυγίτες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σχέση με τον Κασιδιάρη, πρόταση γάμου από τον πρωταθλητή πολεμικών τεχνών πρώην φίλο της στα μπουζούκια, πάτημα συναθλήτριας της με τα καρφιά του παπουτσιού της επειδή της έκανε παρατήρηση, κά. Δεν έχει υπάρξει καμία συγγνώμη, κανένα είδος πραγματικής μεταμέλειας, κανένα είδος αναθεώρησης και κοινωνικής ευαισθησίας από την πλευρά της Βούλας Παπαχρήστου. Ούτε τώρα ούτε τότε. Η μη αυτοκριτική της μετατράπηκε σε «πικρία» για τον τρόπο που αντιμετώπισε τον φασισμό της η Ολυμπιακή Επιτροπή, η «πικρία» σε σιωπή, η σιωπή σε «προσωπικό δράμα» και το τελευταίο σε «απάντηση».

«Απάντηση» σε ποιον; Στους μετανάστες που θεωρούσε «σπιτικό φαγητό» για τα κουνούπια του Δυτικού Νείλου; Ή στην ηγεσία του ελληνικού αθλητισμού, που επιχείρησε να υπερασπίσει προσχηματικά τα ιδεώδη του αθλητισμού τότε ή να συρθεί πίσω από τα μετάλλια και τις επιτυχίες τώρα;

Διαβάστε περισσότερα...