Brigada

Brigada - Editorial

 

Η τραγωδία των πυρκαγιών στην ανατολική Αττική προκάλεσε σοκ στην ελληνική κοινωνία. Τόσο για την ένταση, την έκταση και το μέγεθος της φυσικής καταστροφής, όσο και για τα δεκάδες θύματα, άνθρωποι και ζώα, που έχασαν εν ριπή οφθαλμού, τη ζωή τους χωρίς να προλάβουν να αντιδράσουν.

Το σοκ, όμως, της ελληνικής κοινωνίας δεν περιορίζεται στα δύο σημεία αυτά. Είναι απίστευτα σοκαριστικά τα όσα αποκαλύπτονται μέρα με τη μέρα για την αδράνεια και την ανευθυνότητα με την οποία οι επίσημες αρχές αντιμετώπισαν το φαινόμενο της πυρκαγιάς τόσο κατά την εξέλιξή του, όσο και μετά το πέρας αυτού.

Και πολύ περισσότερο η μη ανάληψη οποιασδήποτε ευθύνης από τον οποιονδήποτε. Και σε σχέση με αυτό, το σοκ της ελληνικής κοινωνίας, σταθερά και προοδευτικά, δίνει τη θέση του σε αγανάκτηση και σε οργή.

Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι πως σοκ υπέστη και η ίδια η κυβέρνηση. Όχι από ευαισθησία για το μέγεθος της τραγωδίας. Ούτε από τις βαριές ευθύνες της που δεν ανέλαβε. Σοκ διότι η τραγωδία, με επίκεντρο το Μάτι, συνέλαβε την κυβέρνηση να χαλαρώνει στο μάτι του κυκλώνα. Κι όπως είναι γνωστό, στο μάτι του κυκλώνα, επικρατεί η απόλυτη ηρεμία σε σχέση με τον υπόλοιπο... κυκλώνα.

Σε μία τέτοια κατάσταση σοκ, όπου ανατράπηκαν όλοι της οι σχεδιασμοί, σε κατάσταση πανικού, βρέθηκε να βάλει κατά πάντων, προβαίνοντας ακόμη και σε περιύβριση νεκρών, κατηγορώντας για το μέγεθος της τραγωδίας ανθρώπους που μόλις είχαν χάσει τη ζωή τους.

Οι φιέστες για μία έξοδο από τα μνημόνια που δεν είναι φυσικά έξοδος φαίνεται να οδηγούνται σε ακύρωση. Το χαρτί πρόωρων εκλογών, στην περίπτωση που η κυβέρνηση δεν έπαιρνε κάποιου είδους αναβολή για τις περικοπές των συντάξεων, κάτι που, τουλάχιστον, βάσει προϊστορίας, δεν φαινόταν να κλίνει σε θετική κατεύθυνση. Κάποιος ανασχηματισμός, που θα ανανέωνε, μόνο στα πρόσωπα, το φθαρμένο κυβερνητικό επιτελείο. Όλα στον αέρα.

Κι η κυβέρνηση, το αυτί της οποίας, τρία χρόνια τώρα, δεν ιδρώνει για τίποτα και για κανέναν λόγο, μπροστά σε όλα τα αντιλαϊκά και νεοφιλελεύθερα μέτρα των προγραμμάτων και των μνημονίων συμφωνίας με τους Θεσμούς, βρέθηκε από το μάτι του κυκλώνα, μέσα στον ίδιο τον κυκλώνα.

Στο Μαξίμου, φυσικά, δεν έχουν απορρίψει το σενάριο των πρόωρων εκλογών. Αντίθετα, υπάρχουν φωνές που υποστηρίζουν πως κάποια μέτρα για τους πυρόπληκτους συν μία, εξωραϊστικά δοσμένη, εμφάνιση του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ μπορούν να μετριάσουν την κακή εικόνα και τα κακά εκλογικά ποσοστά που φαίνεται να έχει μέχρι τώρα το κυβερνών κόμμα στις δημοσκοπήσεις.

Ωστόσο, στον αντίποδα, τα παραδείγματα φυσικών καταστροφών όπως ο σεισμός του '99 στην Πάρνηθα και οι φονικές πυρκαγιές στην Ηλεία το '07, δεν μπορούν να συγκριθούν ως προς την αντιμετώπιση και τα μέτρα ανακούφισης των πληγέντων με την παρούσα κατάσταση.

Αφενός, διότι η κυβέρνηση βγήκε με ανεξέλεγκτη επιθετική επικοινωνιακή πολιτική, βάλλοντας κατά πάντων πλην του εαυτού της αλλά και της Περιφέρειας Αττικής, αφετέρου, η κρατική μηχανή για την αντιμετώπιση των φαινομένων όπως και η ανακούφιση των πληγέντων τότε δεν προσέκρουαν σε μνημονιακούς σκόπελους, τους οποίους η παρούσα κυβέρνηση έχει αποδεχθεί στο σύνολό τους αλλά δεν παραδέχεται ως μία από τις αιτίες που ο κρατικός μηχανισμός είναι ανεπαρκής.

Την ίδια ώρα, ανεπαρκέστατη κρίνεται και επικοινωνιακά να διαχειριστεί την επερχόμενη περικοπή των συντάξεων. Γιατί πολιτικά έχει ήδη κριθεί, η κυβέρνηση έχει ήδη νομοθετήσει και ψηφίσει τη συγκεκριμένη διάταξη και το μόνο που προσδοκά είναι κάποιου είδους εξυπηρέτηση από ΕΕ και ΔΝΤ για παράταση εφαρμογής των περικοπών, που θα της έδινε περισσότερες ανάσες ζωής και παραμονής στο μάτι του κυκλώνα. Παρ' όλ' αυτά, στελέχη της, συνεχώς, στα ΜΜΕ, επιμένουν πως είναι δυνατή η αναστολή του μέτρου, χωρίς να είναι σε θέση να το στηρίξουν κάπως.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, η κυβέρνηση θα έχει να χειριστεί τόσο επικοινωνιακά όσο και πολιτικά το όποιο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην ΠΓΔΜ για τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Με θετικό αποτέλεσμα, η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο. Με αρνητικό αποτέλεσμα, η κυβέρνηση θα έχει να αντιμετωπίσει ένα ακόμη μέτωπο, χωρίς να μπορούν να προβλεφθούν οι διαστάσεις που μπορεί να πάρει καθώς πρόκειται για δισεπίλυτο εθνικό ζήτημα, με το οποίο αποφάσισε να ασχοληθεί χωρίς να μπορεί να εγγυηθεί την επίλυσή του, όποια κι αν ήταν αυτή, δεν εξετάζεται εδώ η πρόταση της Συμφωνίας με την ΠΓΔΜ.

Ο μηχανισμός με τον οποίο δημιουργείται (προσοχή: δημιουργείται, όχι πως λειτουργεί) ένας κυκλώνας αποτελεί ακόμη αντικείμενο μελέτης της επιστημονικής κοινότητας, χωρίς να σημαίνει πως δεν μπορεί εξηγηθεί. Συνεπώς,  γνωρίζουμε ότι πρόκειται για ένα σύστημα θύελλας με κλειστή περιστροφική, δηλαδή κυκλωνική, κυκλοφορία γύρω από ένα ήρεμο κέντρο χαμηλής βαρομετρικής πίεσης που επικρατεί νηνεμία, το γνωστό ως μάτι του κυκλώνα.

Η κυβέρνηση βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα αλλά δεν έφτασε ως εκεί μόνη της. Διεκδίκησε μεν στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ αυτήν τη θέση, της προσφέρθηκε δε προσωρινώς, μέσα από αλλεπάλληλες υποχωρήσεις και οπισθοχωρήσεις και την πλήρη υποταγή σε ό,τι ζητούσαν ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ.

Μέσα από την αλαζονεία και την οίηση της όποιας εξουσίας και των όποιων προνομίων κατείχε σε θέσεις και πόστα, θεώρησε πως πρόκειται για μόνιμη κατάσταση και πως ό,τι συμβαίνει γύρω της δεν την αγγίζει.

Η τραγωδία που έζησε το πανελλήνιο στο Μάτι, μετατόπισε την κυβέρνηση από το μάτι στο επικίνδυνο τεταρτοκύκλιο του κυκλώνα, αναγκάζοντάς τη να ζήσει τον κυκλώνα σε όλο του το μεγαλείο. Η παραίτηση Τόσκα δεν ήταν παρά μία απέλπιδα αλλά μάταιη προσπάθεια του κυβερνητικού επιτελείου να βρεθεί ξανά στο μάτι του κυκλώνα. Και σε αυτήν την απελπισία της κυβέρνησης, να βρεθεί δηλαδή ξανά στα ήρεμα νερά, οφείλεται ο πανικός που την έχει καταβάλει, πανικός που εκδηλώνεται με την πρωτόγνωρη επιθετικότητα που βγάζει και που ξεμπροστιάζει όλες της τις αδυναμίες, φέρνοντας την κυβέρνηση αντιμέτωπη με το ίδιο της, το πραγματικό, πρόσωπο.

Διαβάστε περισσότερα...

Ένα χρόνο μετά, το 2ο πολιτικό - πολιτιστικό κάμπινγκ Brigada ξεκινάει σήμερα στο Camping Assini Beach και έχει και πρόγραμμα!

Πάμε κόντρα στη μίζερη πραγματικότητα που θέλουν να μας επιβάλλουν, αυτοοργανωνόμαστε και ετοιμαζόμαστε για πολλές συζητήσεις, εκδηλώσεις workshops, προβολές και πάρτι.

Διαβάστε περισσότερα...

Η ελληνική κυβέρνηση απελαύνει δύο Ρώσους διπλωμάτες, απαγορεύοντας ταυτόχρονα την είσοδο στην Ελλάδα σε άλλους δύο για παράνομες ενέργειες κατά της εθνικής ασφάλειας, με την αιτιολογία της απόπειρας χρηματισμού παραγόντων της χώρας και την υποκίνηση διαδηλώσεων για να εμποδίσουν τη συμφωνία που θα επιτρέψει στη πΓΔΜ να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

Το ρώσικο υπουργείο Εξωτερικών, από την πλευρά του, κατηγορεί την ελληνική κυβέρνηση για «βρώμικες προβοκάτσιες» και για ενέργειες που «δεν παραμένουν χωρίς συνέπειες, δεν εξαφανίζονται δίχως ίχνος». Ως συνέπεια, μάλλον το ρώσικο Υπ.Εξ. εννοεί την αναβολή του ταξιδιού του Σεργκέι Λαβρόφ στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη και τις απειλές για απελάσεις Ελλήνων διπλωματών από τη Ρωσία εκ μέρους του πρέσβη της στην Ελλάδα.

Με τη σειρά της, η ελληνική κυβέρνηση κατηγορεί την Ρωσία για αρνητικές λογικές που «παρακίνησαν άλλωστε τους τέσσερεις Ρώσους πολίτες να προβούν στις ενέργειες που οδήγησαν στην απέλασή τους ή στην απαγόρευση εισόδου τους στην Ελλάδα», ότι «τα στοιχεία, βάσει των οποίων ενήργησε η Ελλάδα, είχαν παρουσιαστεί εγκαίρως στις ρωσικές αρχές. Εξάλλου, και οι ίδιες οι ρωσικές αρχές έχουν πολύ καλή γνώση του τι πράττουν οι άνθρωποί τους», ότι «με τη σημερινή της δήλωση, η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών υιοθετεί και δείχνει ως να θέλει να νομιμοποιήσει τις παράνομες αυτές ενέργειες», ότι «η συνεχής ασέβεια προς την Ελλάδα πρέπει να σταματήσει» καθώς «ουδείς δικαιούται ή δύναται να παρεμβαίνει στις εσωτερικές της υπόθεσης» και τέλος, ότι «ανυπόστατοι ισχυρισμοί, σύμφωνα με τους οποίους η απόφαση αυτή ελήφθη κατόπιν πιέσεων τρίτων, είναι ανάξιοι σχολιασμού και δείχνουν νοοτροπία ανθρώπων που δεν αντιλαμβάνονται τις αρχές και τις αξίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής».

Μάλιστα.

Η εξωτερική πολιτική δεν χαράζεται με όρους καλωσύνης ή κακίας, αλλά με όρους συμφερόντων. Με όρους καλωσύνης, οι Ρώσοι είναι κακοί, γιατί κάνουν τους ανήξερους για την απαράδεκτη εμπλοκή που είχαν οι άνθρωποι τους στην εσωτερική ζωή της χώρας ή οι Έλληνες είναι κακοί, επειδή οι διπλωματικές σχέσεις χαρακτηρίζονται πάντα από τυπικότητα και αβρότητα και όταν αυτές διαταράσσονται, διαταράσσονται και οι διπλωματικές σχέσεις. Με όρους καλωσύνης, τόσο οι Έλληνες, όσο και οι Ρώσοι έχουν ενεργήσει επιθετικά.

Αν, όμως, δούμε την εξωτερική πολιτική με όρους συμφέροντος, τότε η ελληνική κυβέρνηση προάσπισε τα συμφέροντα της, καθώς υπέγραψε τη συμφωνία για το Μακεδονικό, για χάρη της οποίας διοργανώθηκαν από εθνικιστικούς κύκλους πρωτίστως μαζικά συλλαλητήρια, πίσω από τα οποία σύρθηκε η αντιπολίτευση. Εύλογα, με αφορμή την εμπλοκή ενός τρίτου κράτους στα εσωτερικά δρώμενα της χώρας (περισσότερα για αυτό παρακάτω), η ελληνική κυβέρνηση επιτίθεται σε οποιονδήποτε, πέρα από εγχώριους πολιτικούς κύκλους, συντάσσεται με πλάγιους ή ύπουλους τρόπους στην γραμμή της στην εξωτερική πολιτική.

Εξίσου εύλογα, μια άλλη χώρα, με ισχυρή υπερεθνική επιρροή και στρατηγική, κρίνοντας πως η ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ θα απομονώσει ακόμα περισσότερο τους στρατηγικούς της συμμάχους στην περιοχή (διαχρονικούς όπως η Σερβία και πρόσκαιρους όπως η Τουρκία), προσπαθεί να επηρρεάσει, με όρους διπλωματίας και όχι μόνο, την εξέλιξη των πραγμάτων στην Ελλάδα και στην ΠΓΔΜ.

Μπλεγμένα τα πράγματα. Ευτυχώς, όμως, σε τέτοιες περιπτώσεις, βρίσκονται και οι πιο απροκάλυπτες φωνές προκειμένου να θέσουν τη συζήτηση σε νέα βάση - και να την διαλευκάνουν.

 

Χωρίς τίτλο

Ο φαινομενικά αξιοπρεπής πολιτικός Δημήτρης Παπαδημούλης ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων - δοχείο: μπορεί να γεμίσει ανά πάσα στιγμή με οποιοδήποτε περιεχόμενο. Να, ας πούμε, σε αυτή την περίπτωση, δεν διστάζει να «τσιγκλήσει» το εθνικό-πατριωτικό αίσθημα - ότι δηλαδή η μη απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης σε ρώσικες προβοκάτσιες περίπου θα ξεπουλούσε το όνομα «Μακεδονία».

Και εντάξει, είναι γνωστό πως μια κυβέρνηση που αγωνιά να συσπειρώσει την κοινωνική της βάση, τη στιγμή που ισοπεδώνει τους όρους διαβίωσης όλης της κοινωνίας μέρα με τη μέρα, θα το γυρίσει σε πράγματα που δεν μετριούνται, όπως π.χ. το «βαρετό» πλεόνασμα. Θα το γυρίσει δηλαδή στο «εθνικό». Και δώστου εθνικές μεγαλοστομίες και πατριδοκαπηλεία.

Λέει και κάτι ακόμα, όμως, ο Δημήτρης Παπαδημούλης: ότι η ανακοίνωση του ρώσικου Υπ.Εξ. συνιστά πρωτοφανή επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας.

Πω πω, σοβαρά; Γίνονται τέτοια πράγματα; Πρωτοφανή πράγματι...

Δεν είναι, για παράδειγμα, ότι η Ελλάδα έχει επιτροπεία για τον επόμενο αιώνα και υπαλληλίσκοι της ΕΕ μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία και στις δημόσιες υπηρεσίες, κάνοντας κουμάντο.

Ή ότι το Μνημόνιο έχει επιβληθεί, όπως και κυβερνήσεις τύπου Παπαδήμου, από ευρωατλαντικούς κύκλους αντικαθιστώντας ολόκληρα κομμάτια της νομοθεσίας, με αντισυνταγματικό και αντικοινοβουλευτικό τρόπο.

Ή ότι, παραμονές του δημοψηφίσματος του 2015, όλοι οι παραπάνω κύκλοι έβγαιναν και έκαιγαν τα μυαλά εκατομμυρίων Ελλήνων ψηφοφόρων, προαναγγέλοντας την καταστροφή της εξόδου από το ευρώ.

Ή ότι η Ελλάδα τον τελευταίο αιώνα έχει μετρήσει 4-5 εμπλοκές των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, ακόμα και με στρατιωτικούς όρους, στα πολιτικά δρώμενα, ανατρέποντας κυβερνήσεις ή και το πολίτευμα.

Ευτυχώς, δεν ζούμε σε μια τέτοια χώρα και οπότε λογικό είναι να σοκάρεται ο κύριος Παπαδημούλης.

Για να σοβαρευτούμε: δεν υπάρχει μεγάλη καπιταλιστική χώρα που να μην έχει ιμπεριαλιστικές τάσεις. Η Ρωσία του Πούτιν ανήκει σε αυτές. Υπό αυτή την έννοια, είναι σαφές πως η διπλωματία, στην φανερή και σκοτεινή της εκδοχή, πιέζει πάντα και με διάφορους τρόπους στην στρατηγική κατεύθυνση που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της. Ακόμα κι αν ισχύει ότι οι διπλωμάτες ήταν περισσότερο πράκτορες παρά διπλωμάτες, μην πέφτουμε από τα σύννεφα. Ειδικά στην Ελλάδα.

Ωστόσο, ποτέ στην Ιστορία, το νεοελληνικό κράτος και η ελληνική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν υπέφερε από εξωτερικές επεμβάσεις της Ρωσίας (εκτός πια αν υιοθετήσουμε τις αφηγήσεις του «νεο-συριζαίου» Μαραντζίδη και πιστέψουμε πως ο Εμφύλιος Πόλεμος ήταν μια σύγκρουση της Δύσης με τους πράκτορες των Ρώσων).

Αντιθέτως, οι νέοι «φίλοι» του Δημήτρη Παπαδημούλη και του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτοί, που κάθε τόσο, έβαζαν το πόδι τους στα εσωτερικά δρώμενα της χώρας μας. Και καμία συμφωνία για το Μακεδονικό δεν θα είχε γίνει, αν δεν το είχαν επιβάλει για τους δικούς τους στρατηγικούς λόγους.

Στο νέο ψυχροπολεμικό πεδίο, «η εμπλοκή των Ρώσων στα εσωτερικά ζητήματα» μιας χώρας είναι για το ακραίο νεοφιλελεύθερο κέντρο το νέο αγαπημένο παιχνίδι της. Τέτοια λένε εξάλλου πολιτικοί όπως η Κλίντον ή ο Μακρόν. Δυστυχώς, η Ιστορία είναι τόσο βαμμένη με τα εγκλήματα τους, που, αν η «Χ» μεγάλη ή ιμπεριαλιστική δύναμη «δεν δικαιούται δια να ομιλεί» μία, αυτοί δεν δικαιούνται δέκα! Και το ότι βρίσκουν πρόθυμα «δοχεία» να γεμίσουν με ευκαιριακό πολιτικαντισμό, όπως αυτός του Δημήτρη Παπαδημούλη, δεν ισχυροποιεί το επιχείρημα τους.

Διαβάστε περισσότερα...